Πρόσφατα δημοσιεύτηκαν αυξήσεις ειδών και υπηρεσιών οι οποίες ξεκινούν από το – περίπου – 10% και φθάνουν στο 33% (!).
Παράλογο, ασύμβατο με τα γλίσχρα εισοδήματα του κόσμου , την καλπάζουσα κρίση, την ζοφερή πραγματικότητα.
Είναι ασύλληπτο να μειώνονται δραματικά τα διαθέσιμα χρήματα και – ταυτόχρονα – να εκτινάσσονται οι τιμές.
Το εξωφρενικό όμως είναι ότι αυτά συμβαίνουν την ώρα /περίοδο που οι εξουσιαστές μας καταβάλλουν (κατά δήλωσή τους βέβαια): ειλικρινείς, άοκνες – επίμονες, επίπονες, πιθανώς και… λυσσαλέες – προσπάθειες να βελτιώσουν το βιοτικό επίπεδο του λαού και ιδίως των ασθενέστερων οικονομικά!
Διαπιστώνουμε πως η επίμοχθη αυτή προσπάθεια δεν είναι απλά αυτονόητο καθήκον, αλλά και οπτικής (;).
Η (πάλαι ποτέ η ποτέ 😉 «Αριστερή ματιά» αλληθωρίζει προς τις – μισητές κατά τους ίδιους – νεοφιλελεύθερες δεξιές ματιές και πρακτικές.
Πόσο άραγε «Αριστερή ματιά» ή «Αριστερό πρόσημο» είναι η αύξηση των χορταρικών /ζαρζαβατικών κατά 33 %;
Θυμίζω πως κυρίως οι αναξιοπαθούντες τα καταναλώνουν – στα μεσοδιαστήματα που δεν τρώνε το κουτόχορτο ή το ΑΛΛΟΓΟΚΟΥΤΟΧΟΡΤΟ που οι πονηροί πολιτικάντηδες τους ταΐζουν δωρεάν-.
Έχω και στο παρελθόν (προ και μετά την κρίση) αναφερθεί στο ζήτημα.
Διαφοροποιήθηκα τότε – και συνεχίζω – επιμένοντας πως:
Συμμερίζομαι τους αγώνες των κοινωνικών τάξεων για αυξήσεις αποδοχών. Ποιος θα διαφωνούσε άλλωστε.
Όμως η άποψή μου είναι πως αυτό δεν είναι μόνον δύσκολο να επιτευχθεί, αλλά και ανεπαρκές, ακόμη και σε περίπτωση που δοθούν κάποιες αυξήσεις. Πραγματική, αισθητή ανακούφιση μόνον η συγκράτηση και η ελάττωση των τιμών είναι σε θέση να προσφέρει. Ιδιαίτερα αν συνδυαστεί με μείωση των εξοντωτικών φορολογικών συντελεστών.
Ασφαλώς ουδείς φυσιολογικός άνθρωπος θέλει να αποτύχει επαγγελματικά. Ούτε οι ΕΘΝΟΓΟΝΕΙΣ μας , όλων των παρατάξεων.
Θέλουν να πετύχουν, αλλά… «δεν μπορούν τα παλικάρια», όπως λέγεται λαϊκά.
Ας γίνει επιτέλους κατανοητό: Το βαρύ τίμημα της απροσμέτρητης αντικανότητας τους πληρώνουμε εμείς.
(Σ.Σ: Χωρίς να παραθεωρώ κάτι που αφορά σε ορισμένους: την ανεντιμότητα, την διαφθοροδιαπλοκή , ή –σπανιότερο – την αντεθνική σκοπιμότητα, οπότε το μίγμα γίνεται επικίνδυνο. Όπως μας συνέβη . Τινάχτηκε η χώρα στον αέρα, φτωχοποιήθηκε, άνθρωποι έχασαν το βιός τους – κάποιοι τελεύτησαν πρόωρα ή αυτοχειριαστικά τον βίο τους – σε καιρό… ειρήνης. Απίστευτο).
ΥΓ: Λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν (Σ.Σ Ίσως επειδή… υπήρχαν άφθονα κάποτε).
Αν όμως διαθέταμε ικανούς κρατούντες, έντιμους, πατριώτες, ανθρωπιστές, θα επέλεγαν άλλους – ανέξοδους – τρόπους για να μας ανακουφίσουν.
Πως; Απλούστατα:
Εξοντώνοντας τους μεσάζοντες , τα καρτέλ, το λαθρεμπόριο , την διαφθοροδιαπλοκή. Θα μπορέσουν; Θα τολμήσουν να συγκρουστούν με τα οργανωμένα συμφέροντα ; Θα επιδείξουν ανιδιοτέλεια;
Αν δε ανακάλυπταν και κανένα στέλεχός τους το οποίο να διαθέτει κοινή λογική και στοιχειώδη γνώση περί των νόμων της Αγοράς, με λίγες, ή και καθόλου γνώσεις Οικονομικών, τότε θα κατρακυλούσαν και οι τιμές αντί να ανηφορίζουν.
