Έγκλημα και Τιμωρία – Η Δημοκρατία πληρώνει σήμερα συσσωρευμένα τα λάθη δεκαετιών

Στο βαριά αμαρτωλό πολιτικό παρελθόν μας εξυπηρετήθηκαν σκοπιμότητες με λάθη τα οποία προκάλεσαν την πολιτική παρακμή την οποίαν έντονα βιώνουμε σήμερα. Αυτή υποθηκεύει με τον πλέον ζοφερό τρόπο το μέλλον της Δημοκρατίας και του Έθνους των Ελλήνων, τώρα.

Δεν φτάσαμε ξαφνικά και τυχαία σε αυτό το χάλι και αυτή η τροπή των πραγμάτων δεν οφείλεται απλά σε απροθυμία του πολιτικού συστήματος να εκσυγχρονισθεί, ούτε  σε εγγενή ανικανότητα του να προσαρμοστεί στις ανάγκες της εποχής. Είναι δυστυχώς αποτέλεσμα ηθελημένης τακτικής με πρόθεση την ευκαιριακή εξυπηρέτηση προσωπικών και οργανωμένων συμφερόντων.

Από το 1974 μέχρι σήμερα όλες οι τροποποιήσεις του Συντάγματος επινοήθηκαν για να εξυπηρετήσουν κάποιες σκοπιμότητες αλλά έκτοτε επιβαρύνουν το πολιτικό κλίμα και την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος και οδηγούν την εξέλιξη προς την αντίθετη κατεύθυνση εκείνης που σταθερά ακολουθούν οι περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες σύμφωνα με τις απαιτήσεις των καιρών.

Οι απαιτούμενες μεγάλες πλειοψηφίες για την έγκριση των αναγκαίων συνταγματικών αλλαγών που χρειάζεται το πολίτευμά μας, με πρόσχημα την ευρεία συναίνεση δεν επιτυγχάνοντα εύκολα γεγονός που συσχεραίνει την επίτευξή τους ή τις καθιστά αντικείμενο συναλλαγής, Με αυτόν τον τρόπο κλειδώθηκαν προβλέψεις που κάποτε εξυπηρετούσαν κάποιους.

Ακραίες περιπτώσεις όπως η προσθήκη του άρθρου 16 στην πρώτη μετά την μεταπολίτευση τροποποίηση του Συντάγματος, εξυπηρέτησε αποκλειστικά την οικογενειοκρατία των ΑΕΙ και αλόγιστα επιβαρύνει έκτοτε χιλιάδες οικογένειες που στέλνουν με στερήσεις τα παιδιά τους στο εξωτερικό για σπουδές.

Ακόμη χειρότερη εκείνη του 1986 με την οποία ο Ανδρέας εξασθένησε τον ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας και μετέτρεψε το πολίτευμα σε Πρωθυπουργοκεντρικό προκειμένου  να εξασφαλίσει απόλυτη και ανεξέλεγκτη εξουσία για τον εαυτό του.

Αν σε αυτήν την τελευταία καταστροφική τροποποίηση προσθέσουμε τις επιβαρύνσεις που κληρονόμησε το πολιτικό σύστημα από τα πάθη και τα λάθη του πρόσφατου μεταπολεμικού παρελθόντος μας, διαπιστώνουμε ότι με αυτόν τον τρόπο ευνοήθηκε η δημιουργία προσωποπαγών πολιτικών κομμάτων τα οποία, εκ των πραγμάτων αναγκάσθηκαν να δημιουργήσουν οργανισμό και κομματικές οργανώσεις στα πρότυπα του ΚΚΕ, για να λειτουργήσουν ελεγχόμενα: Πολιτικό γραφείο, Κεντρική επιτροπή, λαϊκή βάση, συνδικαλιστικές ενώσεις, οργανωμένες νεολαίες κλπ.

Κομματικά εργαλεία τα οποία μετέτρεψαν τα κόμματα σε σκληρά ανταγωνιστικούς μηχανισμούς παραγωγής στελεχών που αναζήτησαν οσάκις τους εδίδετο η ευκαιρία θέση στην Βουλή, στην Κυβέρνηση και στον κρατικό μηχανισμό.

Αυτά είναι τα παιδιά του κομματικού σωλήνα που έκλεισαν τον δρόμο πολλές φορές,  στους προικισμένους και στους ικανούς. Αυτά πρέπει να σταματήσουν. Αρκεί ένας κατάλογος μελών που επιλέγονται με αξιακές διαδικασίες και αποφασίζουν για όλα με ψηφοφορία.

Το σύστημα αυτό οδήγησε στην μετατροπή του βουλευτή σε επαγγελματία πολιτικό, κομιστή εξυπηρετήσεων (ρουσφετιών) της εκλογικής του βάσης και σε πειθήνιο «Ναιναίκια» του μονοκράτορα αρχηγού του κόμματος και ακόμη χειρότερα, του πρωθυπουργού.

Το οριστικό αδιέξοδο όμως το δημιουργεί η απώλεια της πραγματικής ιδεολογικής ταυτότητας των κομμάτων τα οποία ζητούν πλέον την ψήφο του λαού με ευκαιριακές υποσχέσεις που δημιουργούν αδόκιμες και ασύμμετρες προσδοκίες, έως ότου καταλήξουμε στην κορύφωση του κακού που ακούει στο όνομα ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ.

Το Λαϊκό κόμμα γίνεται «Εθνικός Συναγερμός» από τον στρατηγό Παπάγο για να αποκαταστήσει την Δημοκρατία μετά τον εμφύλιο, «ΕΡΕ» από τον κ. Καραμανλή για να οργανώσει την βιομηχανοποίηση του Κράτους και τέλος «ΝΔ» το 1974 γιατί ήλθε να αποκαταστήσει την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ μετά την κατάρρευση της δικτατορίας του προδότη Ιωαννίδη..

Το κόμμα των φιλελευθέρων χάνει τον βηματισμό του με τον Σοφοκλή Βενιζέλο και μετατρέπεται σε «Ένωση Κέντρου» από τον Γεώργιο Παπανδρέου αλλά στην συνέχεια διασπάται και ένα κομμάτι του υπό τον κ. Μαύρο προσχωρεί στο αντιστασιακό «ΠΑΚ» του Ανδρέα Παπανδρέου που γίνεται «ΠΑΣΟΚ», Σοσιαλιστικό μεν αλλά κίνημα και όχι κόμμα και ως κίνημα σαρώνει και λεηλατεί την Ελλάδα μετατρέποντάς την στον αδύναμο Ευρωπαϊκό κρίκο που θα βάλει μετά από χρόνια σε κίνδυνο την Ευρωπαϊκή ενότητα.  Το υπόλοιπο προσχωρεί υπό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, μετά από περιπέτειες στην «ΝΔ» και αποτελεί σήμερα την κυρίαρχη συνιστώσα του.

Το Σοσιαλιστικό των Άγγελου Σικελιανού και Νίκου Πουλιόπουλου δεν μπόρεσε να επιζήσει μέσα στο διχασμό που δημιούργησαν τα δύο άλλα και εξαντλήθηκε στο κίνημα της Εξωνής, που κατέληξε σε οικιστικό συνεταιρισμό.

Όσον αφορά στα ευκαιριακά κομματικά δημιουργήματα καιροσκόπων, τσαρλατάνων και τυχοδιωκτών του παρελθόντος και του σήμερα τα παρατσούκλια που χρησιμοποιούν για ονόματα δεν μπορούν να αποκρύψουν τις ιδεολογικές παραμορφώσεις των δημιουργών τους.

Χθες βράδυ π.χ. ο κ. Τσίπρας ονόμασε ΕΛΑΣ, Ελληνική Αριστερή Σύμπραξη το νέο του κόμμα που παραπέμπει στον ομώνυμο Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό του Άρη Βελουχιώτη και του καπετάν Γιώτη.

Καπετάν Αλέξη άλλα μας έλεγες προ ολίγων ημερών με το Μανιφέστο. Που πήγε εκείνη η συνεργασία της Σοσιαλδημοκρατίας με την Σύγχρονη Αριστερά. Πως συμβιβάζονται αυτά με το Αντάρτικο. Τι πας να κάνεις; Ψαρεύεις στα θολά νερά του διχασμού; Θα ξεκινήσεις τον 3ο γύρο που ακόμη κάποιοι βαρεμένοι ονειρεύονται;

Ενός κακού μύρια έπονται, και η κρατούσα πολιτική θολούρα έδωσε την ευκαιρία στα υπολείμματα των αποτυχημένων σοσιαλιστικών πειραματισμών του μεσοπολέμου  και στα σκουπίδια τους, να επιβάλλουν την ταξινόμηση του πολιτικού κόσμου σε δυο στρατόπεδα. Αριστερά και δεξιά, από την θέση των δύο παρατάξεων όπως κάθισαν στην Εθνοσυνέλευση την εποχή της Γαλλικής επανάστασης: Αριστερά οι ξεβράκωτοι, οι «Sans culottes» που πήραν τα όπλα για διώξουν πρίγκιπες και βασιλείς και να πάρουν την θέση τους και δεξιά οι άλλοι αυτοί που πέρασαν αργότερα από την Γκιγιοτίνα, προς διασκέδαση του όχλου.

Αριστερά λοιπόν οι καλοί και ικανοί προστάτες του λαού, που αυτοαποκαλούνται με περισσή αυταρέσκεια «Προοδευτικοί» και Δεξιά οι κακοί κλέφτες του λαού και μαφιόζοι της πολιτικής. Ανάμεσα τους βάζουν ένα απροσδιόριστο «Κέντρο» που χρησιμεύσει σαν διαχωριστικό όριο που εξ αυτού και μόνο είναι καλό και για τον λόγο αυτό οι μεν δεξιοί δηλώνουν πως το κατέχουν ήδη, οι δε αριστεροί προσπαθούν κάθε τόσο να το σφετεριστούν.

Καιρός είναι να μιμηθούμε τους Ευρωπαίους και να δώσουμε πάλι την ιδεολογική ταυτότητα που πρέπει να έχουν σε όλα τα κόμματα που συναγωνίζονται στον πολιτικό στίβο για το καλό του τόπου μας. Δόξα το Θεό η ποδιά της Ευρώπης έχει καλούδια για όλους :

Λαϊκό – Σοσιαλιστικό – Σοσιαλδημοκρατικό – Οικολογικό –  Κομμουνιστικό, ακόμη και νεοναζί, έτσι για να μην μπορούν οι πάσης φύσεως λαϊκιστές τυχοδιώκτες να μας πουλάνε φούμαρα.

Κάποτε πρέπει να μπει ένα τέλος σε αυτό το μπάχαλο. Το απαιτεί η κοινωνία με τον πλέον εύγλωττο τρόπο. Η συμμετοχή στις εκλογές μειώνεται συνεχώς και πλησιάζει στο 50%. Που θα φτάσει αυτό το χάλι; πως θα λειτουργήσει η Δημοκρατία;

Ο εκσυγχρονισμός του πολιτικού μας συστήματος αποτελεί ανάγκη επιβίωσης της Δημοκρατίας και αποτελεσματικότητας στην λειτουργία του πολιτεύματος. Δεν υπάρχει πλέον χρόνος για χάσιμο. Ο εκσυγχρονισμός πρέπει να αρχίσει αμέσως τώρα αρχής γενομένης με την κατάργηση όλων των αλλαγών που επέβαλαν αμαρτωλές σκοπιμότητες και κατάργηση των αναχρονιστικών προβλέψεων του Συντάγματος που δεν είναι λίγες.

Κάτι πάει να γίνει τώρα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και παρά την σκόπιμη αντίδραση του λαϊκισμού ας ευχηθούμε να δούμε να γίνεται έστω το πρώτο βήμα. Προς τούτο θα ανατρέξουμε σε παλαιά σχετική αρθρογραφία μας και θα ανασύρουμε προτάσεις που από καιρό έχουν διατυπωθεί:

Ο τόπος μας χρειάζεται κόμματα με σαφή ιδεολογική ταυτότητα, απόλυτο και διαυγή διαχωρισμό των εξουσιών και ισχυρούς Θεσμούς. Προς τούτο πρέπει να καταργηθεί ο σταυρός προτίμησης που δημιουργεί αμαρτωλές εξαρτήσεις και να υιοθετηθεί το ασυμβίβαστο της ιδιότητας του Βουλευτή με εκείνη του Υπουργού που δημιουργεί υποχρεώσεις παροχής υπηρεσιών. Πρόσθετα πρέπει να ορισθεί κάποιο λογικό όριο στον αριθμό των θητειών για να πάψει επιτέλους ο θεσμός του βουλευτή να αποτελεί επάγγελμα και το Κοινοβούλιο να αποκτήσει τον ρόλο που προβλέπουν τα Συντάγματα όλων των Δημοκρατικών χωρών του κόσμου.

Για να δώσουμε ποιότητα στην Βουλή και αποτελεσματικότητα στην Κυβέρνηση πρέπει να καθορίσουμε τα απαραίτητα προσόντα που πρέπει να έχουν εκλογείς και εκλόγιμοι:

Το δικαίωμα του εκλέγειν δεν μπορεί να το έχουν σήμερα οι αγράμματοι που δεν μπορούν να ενημερωθούν και να κρίνουν, οι άεργοι που δεν συνεισφέρουν εις τα κοινά με την εργασία τους και φυσικά οι πνευματικά και ηθικά ανεπαρκείς, όπως νομικά κατοχυρώνονται οι όροι.

Το δικαίωμα του εκλέγεσθαι απαιτεί γνώσεις, γνώση και αποδεδειγμένες ικανότητες, ήτοι ικανοποιητικό δείκτη ευφυΐας, πτυχίο ΑΕΙ και εργασιακή εμπειρία. Θα προσέθετα και την υποχρέωση του υποψηφίου να έχει οικογένεια και ένα τουλάχιστον παιδί ώστε να έχει κίνητρο να εργασθεί για ένα κόσμο καλύτερο για το σπλάχνο του.

Η δυσκολία της στιγμής που την δημιουργεί η παρατεταμένη εκλογική περίοδος με τον λαϊκισμό σε έξαρση και τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό στο απόγειό του, θέτει σε κίνδυνο αυτήν την μικρή ευκαιρία που δημιουργήθηκε με την πρωτοβουλία του Κυριάκου. Πρωτοβουλία που ίσως να είναι η τελευταία που μας δίδεται, μέσα στην επερχόμενη δύνη των γεωπολιτικών ανακατατάξεων, τις οποίες εμείς είμαστε πολύ μικροί να τις διαχειριστούμε μόνοι μας.

Η Τρίτη θητεία του Κυριάκου αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα απέναντι στον βλακώδη φανατικό λαϊκισμό αλλά και στα ποικιλόμορφα πολιτικά, οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα που απεργάζονται την καταστροφή του τόπου μας, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο.

Σε αυτό θα βοηθούσε μια μικρή, ελάχιστη νόμιμη τροποποίηση του ήδη υπάρχοντος άριστου εκλογικού νόμου. Πριν την τελευταία φάση της διανομής με την απλή αναλογική του υπολοίπου των εδρών της πρώτης φάσης να παρεμβληθεί μια φάση διανομής που να προβλέπει την αριστίδην εκλογή ενός βουλευτή σε κάθε μία από τις 59 εκλογικές περιφέρειες από το κόμμα που εξασφάλισε την απόλυτη ή σχετική πλειοψηφία των εγκύρων ψηφοδελτίων στην συγκεκριμένη περιφέρεια.

Αρκεί αυτό το λίγο για να μην ξυπνήσουμε ξαφνικά κάποιο πρωί σε λάθος κρεβάτι. Ας τα διαβάσει αυτά κάποιος που κάνει καμαρίλα εκεί ψηλά που εμείς οι ταπεινοί δεν φτάνουμε.