Γυρνώντας πίσω στις εποχές του δικομματισμού (νιώθω μια περίεργη ικανοποίηση στη χρήση του παρελθόντος χρόνου…) αναγνωρίζω σημάδια που ευτυχώς απουσιάζουν από τη σημερινή πραγματικότητα , αν και γεμάτη ελλείψεις . Ένα από τα καλά της συνεργασίας των τριών κομμάτων είναι ο έλεγχος στον… έλεγχο του κρατικού μηχανισμού που πλέον δεν μπορεί να ανήκει σε έναν , γι αυτό εν τέλει και σε κανέναν!
Η κατάσταση θα μπορούσε να είναι ακόμα ιδανικότερη αν το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» δεν είχε μέχρι τώρα απλώσει τα πλοκάμια του και δεν λειτουργούσε μέσα από τις ρίζες του, ιδίως στον κρατικό τομέα.
Το αποτέλεσμα των εκλογών για το ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά αντικατόπτρισε το μέγεθος αυτών των δυνάμεων που συνεχίζουν να είναι «δεμένες» και βολεμένες από το σύστημα ενώ οι χαμένες του -εκλογικά- κοινωνικές ομάδες ήταν αυτές που διέγνωσαν τον αναχρονιστικό του χαρακτήρα που το κατέστησε ανακόλουθο στις εξελίξεις και τις νέες κοινωνικές ανάγκες.
Η αυτοοργάνωση για το νέο ΠΑΣΟΚ που κήρυξε ο Βενιζέλος προσπάθησε να θυμίσει τις εποχές Αντρέα, μόνο που τώρα πια μιλάμε για άλλα ήθη και άλλες εποχές.
Και οι εποχές αυτές χρειάζονται κόμματα που θα παρακολουθούν τα σύγχρονα ρεύματα σκέψης, θα είναι κοντά στον πολίτη μέσα από τους δήμους και τις γειτονιές, θα συμπληρώνουν το κοινωνικό κράτος και θα μετέχουν στους προβληματισμούς της κοινωνίας δημιουργώντας δίκτυα επικοινωνίας μεταξύ τους και εποικοδομητικού διαλόγου και όχι …δίκτυα διείσδυσης σε κρατικούς μηχανισμούς και …κέντρα ελέγχου απομονωμένα από την πραγματική κοινωνία, όπως συνήθιζε μέχρι τώρα το ΠΑΣΟΚ.
Ο Βενιζέλος καλείται πριν προχωρήσει στα επόμενα βήματα αρχικά, σε επίπεδο αρχηγικού προφίλ να «δουλέψει» με τον εαυτό του και να αποβάλει τα εγωκεντρικά στοιχεία και ενίοτε την αλαζονική του συμπεριφορά ενώ σε επίπεδο διαχείρισης θα πρέπει να περιορίσει πολύ τον συγκεντρωτικό του χαρακτήρα και επιτέλους να βρει νέα, άξια στελέχη που να εμπιστευτεί παρά την – κατά κάποιο τρόπο δικαιολογημένη- ανασφάλειά του.
Το ΠΑΣΟΚ γέρασε όλα αυτά τα χρόνια μέσα από το σύστημα , ενσωματώθηκε και απορροφήθηκε από το κράτος ενώ χαρακτηρίστηκε από την ταύτισή του με αυτό. Διαχειρίστηκε με εγκληματική αδιαφορία το δημόσιο συμφέρον και πάντα με το πρόσχημα του λαϊκού συμφέροντος εξυπηρέτησε με απερίγραπτο θράσος ατομικά οφέλη.
Ο νέος πρόεδρος αν θέλει πρωτίστως να απαλλαγεί από αυτή την ταυτότητα-εικόνα και να κερδίσει το στοίχημα, όχι μόνο με τον εαυτό του αλλά και το κόμμα, οφείλει πάραυτα να διεισδύσει στην κοινωνία και όχι την εξουσία που δεν σταματάει να κυνηγά, να αφήσει τις μετάνοιες και τις ατελείωτες αυτοκριτικές για τα λάθη του παρελθόντος και να περάσει στη δράση και την εφαρμογή νέων αρχών όχι απαραίτητα αμιγώς σοσιαλιστικών( άλλωστε όλα τα σχήματα αυτή τη στιγμή αμφισβητούνται ως προς τους πολιτικούς και ιδεολογικούς τους άξονες) αλλά νέων ιδεών, σοσιαλιστικού τύπου, καθώς η ανάγκη ύπαρξης σύγχρονου σοσιαλιστικού χώρου παραμένει ανοιχτή και ψάχνει αυτόν που θα κόψει πρώτος το νήμα.
Γιατί σήμερα… όποιος πρόλαβε τον Κύριον είδε και τόσο η ΔΗΜΑΡ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ κάνουν τον …σταυρό τους για κάτι τέτοιο!
Η Νάσια Κωσταρά είναι ειδική σύμβουλος στη νέα καθημερινή εφημερίδα “η Ελλάδα αύριο”
