Επόμενο ήταν να συμβεί, αναμενόμενο μετά την υπερφίαλη επίδειξη δύναμης από μέρους του κου Πλανητάρχη. Ο απαξιωτικός τρόπος αντιμετώπισης όχι μόνον αντιπάλων, αλλά και συμμαχικών χωρών – εκτός από αγενής – ήταν και εν γένει ανεπίτρεπτος. Η φραστική περιφρόνηση, η επίδειξη ισχύος, οι εξωλογικοί δασμοί προς άλλες χώρες έφεραν αντίθετα αποτελέσματα.
Η επιβολή δασμών υπήρξε εξοντωτική, αλλά και… παλιρροιακή: άλλοτε είχαν κατεύθυνση προς υπερβολικά ανοδική πορεία και άλλοτε προς αντίθετη κατεύθυνση, προς σμίκρυνση! Περίεργες οικονομικές προσεγγίσεις/κυρώσεις με περίσσεια αυταρχικότητα και ενοχλητικό κυνισμό. Αποφάσισε ο «περινούστατος δημοκράτης» πλανητάρχης τις αυξομειώσεις δασμών κατά το δοκούν και εαυτόν συμφέρειν (!). Προκάλεσε αναπόφευκτα και αγανάκτησε πολλούς. Ήταν δε τέτοιος ο οίστρος του νάρκισσου ηγεμόνα, που ενεργούσε αδιαφορώντας προς τις συνέπειες για τις πληττόμενες χώρες. Το περίεργο ήταν η χάραξη και επιβολή δασμολογικής επιβολής… οριζόντια, χωρίς εξαιρέσεις για φιλικές/συμμαχικές ή εχθρικές χώρες (!). Απλώς – για το θεαθήναι – υπήρξαν ποσοστώσεις και ηπιότερες επιπτώσεις (δασμολογικών επιβαρύνσεων) για κάποια – ευνοούμενα ή τυχερά κράτη, τα οποία – πλανηταρχική χάριτι; – δεν υπέστησαν εξοντωτικούς δασμούς!
Δεν επλήγησαν μόνον οικονομικά διάφορες χώρες – «μικρές ή μεγάλες», φίλιες ή μη –, αλλά, το σημαντικότερο, ετρώθη βαθύτατα η εθνική τους υπερηφάνεια. Προδήλως αναρωτήθηκαν: Εμείς τι είμαστε; Τι ρόλο παίζουμε; Τι μας περιμένει αν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί; Γιατί τάχα θα πρέπει να έχουμε ένα μεγάλο αφεντικό που να αποφασίζει και να διατάσσει; Φτάνει ως εδώ!!! Συναντήθηκαν λοιπόν οι «άλλοι μεγάλοι» του πλανήτη Γη: Κίνα, Ινδία, Ρωσία, προκειμένου να σταματήσουν τη δυσάρεστη ροή των πραγμάτων. Στους παραπάνω τρεις προστέθηκε και ένας… μικρομέγαλος: η Βόρεια Κορέα. Υπάρχει – της προσκολλήσεως αυτή και του βολέματος – και μία υπό… νεκρανάσταση Αυτοκρατορία (Οθωμανική), την οποία ο φέρελπις δυστυχής και ανήμπορος σύγχρονος θαυματοποιός Σουλτανίσκος προσπαθεί να την επαναφέρει στη ζωή.
Η πρόβλεψη είναι πως και αρκετές άλλες χώρες θα προσεγγίσουν το νέο σχήμα/πόλο/αντίπαλο δέος των ΗΠΑ. Η δημιουργία αυτής της νέας κατάστασης – αν προχωρήσει, υλοποιηθεί και σταθεροποιηθεί – θα ανατρέψει τα μέχρι τούδε δεδομένα. Ενδεχομένως να οδηγήσει και στη μοιραία/τελειωτική ανθρωποαφανιστική σύγκρουση. Ίσως πάλι να ξαναζήσουμε την ισορροπία του τρόμου, δηλαδή τα πολύ δυνατά αντίπαλα στρατόπεδα, με το φόβο της αναπόφευκτης καταστροφικής αλληλοεξόντωσης – σε περίπτωση πυρηνικής σύγκρουσης – να μην επιχειρήσουν πολεμικές επιχειρήσεις. Ίδωμεν!
Εκτιμώ ότι ο τρόπος με τον οποίο πολιτεύεται και συμπεριφέρεται ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος είναι λανθασμένος. Ώθησε χώρες οι οποίες παραδοσιακά είχαν – ιστορικά – έριδες και αντιπάθειες μεταξύ τους σε συμπαράταξη/συμμαχία. Βοήθησε να ισχύσει το γνωστό: «Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου».
Διέπραξε όμως και ένα ασύγγνωστο ατόπημα: Περιφρόνησε/απαξίωσε τις χώρες της Ε. Ένωσης (!). Τις δυσαρέστησε σε αφάνταστο βαθμό. Οι πρώην, τέως, νυν πιστοί Ευρωπαίοι σύμμαχοι και παραδοσιακοί φίλοι των ΗΠΑ περιθωριοποιήθηκαν, υποβαθμίστηκαν από τους Αμερικανούς!
Η απρόσμενη αυτή εξέλιξη εκτιμώ πως ήταν και το σοβαρότερο λάθος της αμερικανικής διπλωματίας. Αν αύριο έχουν οι ΗΠΑ ένα γιγάντιο block εχθρικών χωρών απέναντί τους και την Ε.Ε. ανήμπορη, αδιάφορη ή ουδέτερη, με ποιόν θα συμπαραταχθούν; Δεν θα οδηγηθούν μοιραία σε αυτοαπομόνωση οι ΗΠΑ; Πώς άραγε μόνες τους θα αντιμετωπίσουν πανίσχυρους ενωμένους αντιπάλους; Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο που να πιστοποιεί τη συνέχιση της παντοδυναμίας μιας Αυτοκρατορίας/υπερδύναμης, η οποία να μακροημέρευσε χωρίς συμμαχίες-στηρίγματα. Η Αμερική επιβάλλεται να αλλάξει ρότα. Διαφορετικά θα έχουμε επανάληψη ιστορικών – δυσάρεστων – προηγούμενων!
Όσα παράπονα (εν πολλοίς δικαιολογημένα) και αν έχουν οι ΗΠΑ από τους Ευρωπαίους – οι οποίοι όντως τους εκμεταλλεύτηκαν επί πολλά χρόνια – δεν δικαιολογούνται προβάλλοντας επιχειρήματα όπως:
• Η Ε.Ε. συστάθηκε για να… πηδήσει τις ΗΠΑ.
• Η Ε.Ε. είναι ήσσονος σημασίας διεθνής παράγοντας, αναξιόπιστη και ανίκανη να παίξει ρόλο στη διεθνή σκακιέρα (!).
Η πάλαι ποτέ πολλά υποσχόμενη Ε.Ε. κατάντησε μια ανήμπορη, πομπεμένη γηραιά κυρία. Περιφρονημένη, περιθωριοποιημένη από εχθρούς και φίλους. Ποιος να το πίστευε; Ποιος να το περίμενε ένα τέτοιο κατάντημα! Κρίμα!
Στη σωρεία λαθών της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής θα πρέπει να προστεθεί και η (θωπευτική/προστατευτική) συμπεριφορά της έναντι της άφιλης, ασταθούς, ιδιοτελούς «φίλης και συμμάχου» Τουρκίας. Αφθονούν τα παραδείγματα-δείγματα της τουρκικής αναξιοπιστίας και αφερεγγυότητας. Το τελευταίο: τι θέλει στο υπό ίδρυση νέο αντίπαλο στρατόπεδο; Δεν αντιλαμβάνονται οι ΗΠΑ και δεν ενοχλούνται από μια τόσο εξόφθαλμη/κραυγαλέα αντισυμμαχική στάση;
ΥΓ. Όσο για την Ε.Ε. τα μαντάτα είναι εξόχως ανησυχητικά.
Απαξιώνεται, περιθωριοποιείται δυστυχώς!!!
Αυτό έχει και μια ακόμη αρνητική επίπτωση: αυτοαποστερείται από έναν ειρηνευτικό εξισορροπιστικό/διαιτητικό ρόλο, που θα μπορούσε να παίξει ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα.
