Έλα τώρα! Βρήκαν την ευκαιρία τους κάποιοι καλλιτέχνες, τώρα στα πίσω-πίσω, να το παίξουν, για ακόμα μια φορά, επαναστάτες, περιοδεύοντας ανά την Ελλάδα.
Με τη μορφή όψιμης διαμαρτυρίας κυρίως για την κατάντια μας ως λαού στο τέλος κάθε συναυλίας μετατρέπουν την συναυλία σε καταγγελτική αρένα! Μάλιστα!
Και εσείς όλοι , άλλοι ξεχασμένοι και ξεπερασμένοι, άλλοι δεινόσαυροι ενός club που συνεχίζει να κρατά ερμητικά κλειστές τις πόρτες του σε κάθε νέο πρόσωπο που δεν ανήκει στο «παρεάκι» σας, μέρος αυτής της κατάντιας δεν είσαστε; Ή μήπως εσείς «μαζί δεν τα φάγατε»; Άλλοτε κλείνοντας το μάτι στη κυβέρνηση όταν βόλευε με δηλώσεις στήριξης και άλλοτε «παίζοντας» το γνωστό παραμυθάκι της αντίδρασης ντυμένο με το μανδύα του πιο καλοστημένου συστημικού κόλπου επαφών!
Κι όλα αυτά μαζί με εμφανίσεις – κατά αποκλειστικότητα- στην Κρατική τηλεόραση και προσκλήσεις συμμετοχής σε γνωστά …επιχορηγούμενα Φεστιβάλ από το Υπουργείο Πολιτισμού ή Δήμους σε συνεννόηση με τον… βουλευτή της περιοχής, και αστρονομικά ποσά που βάζατε στην τσέπη σας, από την τσέπη όμως πάντα του μακάκα Έλληνα φορολογούμενου!!!
Αυτού που τον αποκαλείτε τώρα «κωλοέλληνα» για το παιχνίδι των καλλιτεχνικών σας εντυπώσεων στο τέλος κάθε συναυλίας ώστε να προκαλέσετε τάχα μου δήθεν τον προβληματισμό και το χειροκρότημα πικρίας στη… διαπίστωση! Αν η κουλτούρα σας και η … καλλιτεχνική σας προσφορά περιορίζεται στη μιζέρια και την απαισιοδοξία του «στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς!» ε τότε να λείπει το βύσσινο.
Γιατί αυτό δεν είναι καλλιτεχνία φίλοι μου. Είναι το κλασικό κολπάκι αναζήτησης «καταναλωτικού» κοινού που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι εύκολο θύμα φαμφαρολογίας λόγω σμπαραλιασμένης ψυχολογίας. Θυμίζετε τον ΣΥΡΙΖΑ, (Τυχαίο , δε νομίζω! Θα σκεφτείτε κάποιοι τώρα) που επιλέγει τον εύκολο δρόμο της αντίδρασης και κατάκρισης κάθε προσπάθειας, χωρίς ποτέ ρεαλιστική αντιπρόταση.
Έτσι και εσείς αναμασάτε τα ίδια και τα ίδια, ξεθάβετε το καλλιτεχνικό παρελθόν σας, προσδίδοντάς του επικαιρότητα, λόγω των ειδικών συνθηκών, και επί του πρακτέου καταλήγετε να είστε τελείως ανεπίκαιροι. Γιατί η εποχή χρειάζεται νέα μυαλά τόσο στην πολιτική όσο και στον πολιτισμό, με φρέσκιες ιδέες και ΝΕΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ.
Αρκετά πια με τους μίζερους που αυτοοικτίρονται συνεχώς και δεν μας οδηγούν πουθενά. Και επιτέλους δεν υπάρχει μόνο το «στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς!», υπάρχει και το «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» και ξανά προς τη δόξα τραβά, αρκεί όλοι μαζί αντί να κλαιγόμαστε να στρωθούμε στη δουλειά με στόχους και ΝΕΑ ΟΡΑΜΑΤΑ. Αρκετά πια με το κλάμα σας που το κοστολογείτε και από πάνω προς 20, 30 ή και 50 ευρώ… το κεφάλι !
*δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “η Ελλάδα αύριο”
Η Νάνσια Κωσταρά είναι ειδική σύμβουλος και αρθροφράφος στη νέα καθημερινή εφημερίδα “η Ελλάδα αύριο”
