Έχουμε -ως συνήθως -μπερδευτεί. Ποιό είναι το αντικείμενο των αντιπαραθέσεων ; Η αλλαγή φύλου, η αλλαγή ταυτότητας φύλου, ή το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού, ο φυλοκαθορισμός, ο προοδευτισμός, ο συντηρητισμός, η θρησκευτικότητα, η αγνόηση της επιστήμης, η προβολή κάθε άσχετου /γνώστη επί παντός του επιστητού , ή – τέλος – η αχαλιναγώγητη ανευθυνότητα μας;
Κατ’ αρχάς κακώς γίνεται αναφορά σε “αλλαγή φύλου”.
Απλώς τίθεται ζήτημα έκφρασης /επιθυμίας/απόφασης ενός ατόμου να δηλώνει τι νομίζει /προτιμά ή αισθάνεται ότι (θέλει να ) είναι, και αυτό να αναγράφεται στην ταυτότητά του.
Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί – παρενθετικά – η εξής παράλογη πρόθεση των νομοθετούντων να προβαίνουν στη δήλωση και τα 15 χρονα (!!!).
Θεωρώ ότι οφείλουμε – ως κοινωνία – να μεταβάλλουμε θέσεις /απόψεις. Να προχωρήσουμε πρωταρχικά σε “Αλλαγή φύλλου” πριν ασχοληθούμε ή επιχειρήσουμε την “Αλλαγή φύλου”.
Το τελευταίο μόνον ως κακόγουστο ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί.
– Πόσο ώριμο άραγε είναι το ανήλικο; Και …αν – υποθετικά- είναι γιατί δεν του αναγνωρίζουμε και το δικαίωμα ψήφου στην ηλικία αυτή;
-Το να γίνεται με την έγκριση /συναίνεση/συνοδία γονέων δεν αρκεί, διότι τότε πάει περίπατο η έννοια της αυτοδιάθεσης/αυτοπροσδιορισμού/ προτίμησης/επιλογής του ιδίου.
Κοντολογίς: Και μόνον το όριο των 15ετών αποτελεί αναγκαία και ικανή συνθήκη απόρριψης.
Θα μπορούσα επομένως να τελειώσω στο σημείο αυτό το παρόν κείμενο.
Αλλά μια και το ξεκίνησα, ας το προχωρήσω λίγο ακόμη:
1. Τι κοινωνικές επιπτώσεις (πχ στράτευση κ.α) θα έχει η υιοθέτηση του…
“ό, τι δηλώσεις είσαι”;.
2. Γιατί οι Ιεράρχες παρασύρθηκαν και συμμετέχουν στην όλη υπόθεση; Ασφαλώς και τα φύλα είναι δύο . Οπωσδήποτε – βιολογικά – δεν υπάρχει το …. 3ο φύλο, όπως έχει χαρακτηριστεί. (Σ.Σ Ο ερμαφροδιτισμός είναι κάτι διαφορετικό).
(Σ.Σ εκεί που θα πρέπει η Εκκλησία να εναντιωθεί είναι η μη τέλεση θρησκευτικού γάμου σε ομόφυλα ζευγάρια και -κυρίως – στην μη αναγνώριση του δικαιώματος υιοθεσίας παιδιών , για αυτονόητους κοινωνικούς λόγους. Ας κάνουν πολιτικό “γάμο” και ας ρυθμίσουν – δική τους είναι – την αλληλοδιάθεση των περιουσιών τους).
3. Είναι και φαιδρό και παράλογο οι πάντες να εκφράζουμε στομφώδεις απόψεις.
• Διαθέτουμε άραγε τις απαραίτητες επιστημονικές – ψυχολογικές, ψυχιατρικές, κοινωνιολογικές, βιολογικές κ.α – γνώσεις;
• Είναι τάχα… κομματικό, ιδεολογικό (Συντήρηση – Πρόοδος) , ρατσιστικό, ανθρωπιστικό , εκκλησιαστικό, εξελικτικό , εκφυλιστικό , ή μήπως, – αφύσικα – φυσιολογικό το ζήτημα;
• Τι νόημα (ανοησίας) είχαν οι δηλώσεις άσχετων ΕΘΝΟΓΟΝΕΩΝ περί του αν θα ψήφιζαν Ναι ή Όχι; Αν θα συμμορφώνονταν με την κομματική τους γραμμή.
Πάντως η πρόταξη της τελευταίας θα οδηγήσει τελικά σε πλήρη εξάρτηση. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που θα τους υποχρεώσει να συμβουλεύονται την κομματική τους στάνη ακόμα και για τις φυσιολογικές τους ανάγκες (!).
4. Οι ειδικότεροι θα πρέπει να έχουν τον πρώτο λόγο. Οι αρμόδιοι ως επιστήμονες να αναλάβουν την μελέτη του θέματος και να προβούν στις ενδεδειγμένες προτάσεις. Αυτές να τίθενται προς ευρύτερη διαβούλευση.
Τέλος – και μόνον τότε – οι, κάπως ενημερωμένοι κ. κ .βουλευτές να κρίνουν και να αποφασίζουν αποκλειστικά κατά συνείδηση.
ΥΓ: Είναι θλιβερό το θέαμα των (πολιτικών) καλικαντζάρων , οι οποίοι όμως εμφανίζονται στη Βουλή ολοχρονίς , κάθε φορά που θα τους δοθεί η ευκαιρία ψηφοθηρίας και πολιτικάντικων αντιπαραθέσεων.
