Το διδαγμένο κείμενο στα Αρχαία Ελληνικά από τα «Ηθικά Νικομάχεια» του Αριστοτέλη ήταν αναμενόμενο ως προς τη θεματική και το περιεχόμενό του, ενώ οι ερωτήσεις που το συνόδευαν ήταν σαφώς διατυπωμένες και κινήθηκαν στο πλαίσιο της προβλεπόμενης εξεταστέας ύλης. Οι υποψήφιοι που είχαν μελετήσει συστηματικά μπορούσαν να ανταποκριθούν χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες.
Το αδίδακτο κείμενο από τον λόγο του Λυσία («Περί του Σηκού Απολογία») ήταν κατανοητό και δεν παρουσίαζε σημαντικές μεταφραστικές δυσκολίες. Μοναδική δυσκολία ήταν ότι το απόσπασμα ήταν μακροπερίοδος λόγος, που απαιτούσε προσοχή και εκφραστική δεινότητα. Το λεξιλόγιο και η σύνταξή του ήταν σχετικά προσιτά, επιτρέποντας στους καλά προετοιμασμένους μαθητές να αποδώσουν με ακρίβεια τη μετάφραση και το νόημα του αποσπάσματος. Οι γραμματικές και συντακτικές παρατηρήσεις βασίζονταν σε θεμελιώδεις γνώσεις της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και δεν περιείχαν ιδιαίτερα απαιτητικά ζητήματα.
Συνολικά, τα θέματα χαρακτηρίζονταν από σαφήνεια, διαβάθμιση και προσήλωση στους στόχους του μαθήματος, επιτρέποντας τη δίκαιη αξιολόγηση των γνώσεων και των δεξιοτήτων των υποψηφίων.
