Οι στιγμές αγωνίας που βίωσαν σήμερα οι συνάνθρωποί μας, είτε εγκλωβισμένοι στα αυτοκίνητα τους είτε στα πλυμμηρισμένα σπίτια τους είτε οδηγώντας – “πλέοντας ” στις συσσωρευμένες με ύδατα κεντρικές λεωφόρους , δεν είναι ούτε οι πρώτες αλλά δυστυχώς ούτε και οι τελευταίες.
Είναι πάγιο φαίνομενο πλέον στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, ότι κάθε φορά που θα αντιμετωπίζουμε σφοδρές βροχοπτώσεις, εξίσου σφοδρές θα ειναι και οι επιπτώσεις που θα καλούμαστε να βιώσουμε για ένα και μοναδικό λόγο: επειδή στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουν γίνει οι απαιτούμενες ενέργειες , την ώρα που πρέπει για να διορθωθούν τα …πολεοδομικά εγκλήματα και όχι μόνο, τα οποία έχουν τελεστεί χωρίς φόβο και πάθος.
Είναι γεγονός ότι αρκετές “μορφές” της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πέρασαν από τον τηλεοπτικό φακό και τα υπόλοιπα ΜΜΕ και αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι κανένας τους δεν φέρει την ευθύνη , πράττοντας αυτό που ξέρουν τόσο καλά:να επιρρίπτουν τα κακώς κείμενα στους …άλλους.
Χαρακτηριστική ήταν η απορία ενός Δημάρχου ,μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες ” και τι να κάνω εγώ;;” Άραγε αυτό το ερώτημα θα το θέσει κατά την διάρκεια των επικείμενων εκλογών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ;;Θεωρώ πως όχι γιατί κατά ένα μαγικό τρόπο , εκείνη την περίοδο θα είναι το πρόσωπο το κατάλληλο το οποίο θα ζητήσει την ψήφο εμπιστοσύνης των δημοτών του για να μπορέσει να αγωνιστεί με όλο του το είναι για τα προβλήματα τους.
Φράσεις και υποσχέσεις τόσο κοινότυπες , που πραγματικά προκαλούν ποικίλα συναισθήματα, εκνευρισμό, απαξίωση , αδιαφορία και στο τέλος λήθη η οποία οδηγεί στην επανεκλογή των ίδιων προσώπων.
Σαφέστατα δεν μπαίνουν στο κάδρο όλοι οι Τοπικοί άρχοντες γιατί υπάρχουν και αρκετοί οι οποίοι όντως παράγουν έργο το οποίο επιβεβαιώνεται σε κάτι τέτοιες δύσκολες στιγμές. Όμως η αναλγησία των “άλλων'” επιβαρύνει και τις δικές τους περιοχές γιατί τα καιρικά φαινόμενα δεν κάνουν διακρίσεις με αποτέλεσμα να ταλαιπωρούνται και εκείνοι που δεν πρέπει.
Το μέγα ερώτημα είναι θα βάλουν μυαλό η για αυτούς θα είναι απλά μία ημέρα που ….πέρα βρέχει;;
