Ομιλία του δημάρχου Αθηναίων Γιώργου Καμίνη, στο Δημοτικό Συμβούλιο, για την Αθήνα και τα προβλήματα στο ιστορικό και εμπορικό κέντρο
Όπως γνωρίζετε, προχθές συναντήθηκα με τον πρωθυπουργό και στη συνέχεια συμμετείχα στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Στον πρωθυπουργό και στο υπουργικό συμβούλιο, ανέπτυξα αυτά στα οποία είχα αναφερθεί προηγουμένως στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Αναφέρθηκα επίσης σε θέματα που δεν είχα θίξει εγώ. Θεωρώ απολύτως σωστό και εύλογο ότι θα πρέπει επιτέλους η κυβέρνηση να αναλάβει δυναμική πρωτοβουλία στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκειμένου η Ευρωπαϊκή Ένωση να συνειδητοποιήσει ότι το πρόβλημα της μετανάστευσης είναι ένα πρόβλημα Ευρωπαϊκό. Ότι η Ελλάδα ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της κατά βάση, όταν εμποδίζει την αναχώρηση από το έδαφός της, παράνομων μεταναστών στην Ευρώπη, χωρίς να έχει κατορθώσει δυστυχώς να διασφαλίσει, την είσοδο από τα σύνορά της.
Είπα ότι θα πρέπει να υπάρξει αλληλεγγύη σε αυτό το θέμα, σε τρία επίπεδα. Πρώτα απ όλα σε επίπεδο Ευρωπαϊκό, δεύτερο στο εσωτερικό της χώρας όπου θα πρέπει να δεχθούν όλες οι περιοχές της χώρας να δημιουργηθούν χώροι κράτησης των υπό απέλαση μεταναστών, και τρίτον, και μέσα στην πρωτεύουσα. Το ιστορικό και εμπορικό κέντρο και κάποιες γειτονιές της Αθήνας στενάζουν κάτω από μια κατάσταση που έχει γίνει αφόρητη για πολλούς και άλλες γειτονιές δεν μοιράζονται αυτό το βάρος.
Οι πρωτοβουλίες τις οποίες θα αναλάβει ο Δήμος, θα πρέπει να είναι πρωτοβουλίες οι οποίες θα στηριχθούν από την κυβέρνηση. Σε πάρα πολλά θέματα φυσικά, την πρώτη αρμοδιότητα την έχει η κυβέρνηση. Ο Δήμος όμως, είναι ο επισπεύδων, ο Δήμος είναι εκείνος, ο οποίος εκπροσωπώντας τους πολίτες, έχει το βασικό και άμεσο συμφέρον η κατάσταση στην Αθήνα να αρχίσει να βελτιώνεται. Και απ αυτή την άποψη, μετέφερα στον πρωθυπουργό και στο υπουργικό συμβούλιο, την ομόθυμη προθυμία του Δημοτικού Συμβουλίου να συνεργαστούμε δημιουργικά προς αυτή την κατεύθυνση.
Η συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου κράτησε πάνω από 4 ώρες. Ήταν μια συζήτηση παραγωγική. Αλλά αυτό δεν επιτρέπεται να μας εφησυχάζει. Σ΄αυτή τη χώρα δε μας λείπουν οι ιδέες και οι προτάσεις, αυτό που μας λείπει είναι η αποτελεσματικότητα και η εφαρμογή κάποτε, με ένα τρόπο οργανωμένο και μεθοδικό, αυτών που κατά καιρούς σκεφτόμαστε και προτείνουμε. Αυτό μας λείπει.
Όταν σήμερα το πρωί σε μια εκπομπή στην τηλεόραση, άκουγα τους κατοίκους της Ομόνοιας να λένε ότι τις τελευταίες δύο τρεις μέρες έχει βελτιωθεί αισθητά η κατάσταση, εγώ ανησύχησα. Και ανησύχησα γιατί φοβάμαι ότι αυτή η βελτίωση μπορεί να είναι πρόσκαιρη και ανησύχησα γιατί δεν ξέρω εάν υπάρχει οργανωμένο σχέδιο, για το πού πάνε οι πληθυσμοί αυτοί που απομακρύνουμε από την Ομόνοια.
Γιατί το ξέρετε ότι κατά καιρούς παίζεται ένα κρυφτούλι. Από κάποιους δρόμους μετακινούνται και μετά εμφανίζονται 50 μέτρα πιο πέρα. Είναι μια κατάσταση, η οποία θέλει οργάνωση, μέθοδο, παρακολούθηση. Άκουσα με ευχαρίστηση τον πρωθυπουργό να λέει, ότι τον Σεπτέμβριο θα υπάρχει μια συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου όπου θα γίνει η αποτίμηση. Διότι θα πρέπει κάποτε να μάθουμε να λειτουργούμε με χρονοδιαγράμματα. Αυτό είναι μια δέσμευση απέναντι στους εαυτούς μας και στους πολίτες, προκειμένου να μπορούν να μας ελέγχουν.
Τα συμπεράσματα δημοσιεύτηκαν. Υπάρχουν και θέματα αναπλάσεων, παρεμβάσεων στο κέντρο της Αθήνας, υπάρχουν φορολογικά κίνητρα, υπάρχουν απαλλαγές και ελαφρύνσεις από δημοτικά τέλη. Όλα αυτά, σηκώνουν περαιτέρω συζήτηση και βελτίωση και είναι κάτι που θα πρέπει να το κάνουμε όλοι από κοινού.
Εγώ δεσμεύομαι τακτικά να ενημερώνω το δημοτικό συμβούλιο για την πρόοδο της κατάστασης.
Ακούσαμε πολίτες να θίγουν σοβαρά ζητήματα. Εδώ είμαστε να τα επεξεργαστούμε και να τα θέσουμε σε εφαρμογή. Μέσα στις επόμενες μέρες θα συναντηθώ και με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης τον κ. Πάγκαλο, ο οποίος ορίστηκε ως συντονιστής της όλης κυβερνητικής προσπάθειας και ως πρόσωπο επαφής με το Δήμο.
Ελπίζω το αίμα που χύθηκε την περασμένη εβδομάδα, τουλάχιστον να χρησιμεύσει σε αυτό. Στο ότι επιτέλους, θα αρχίσουμε να λειτουργούμε συντονισμένοι προς αυτή την κατεύθυνση. Και το κατά πόσο μια κοινωνία στέκεται πιστή απέναντι στις αξίες που έχει ενστερνιστεί και τις υπερασπίζεται πραγματικά, φαίνεται στις δύσκολες καταστάσεις.
Ακριβώς όταν μας καταλαμβάνει η απελπισία, κάποιους ανθρώπους ο πανικός και ο φόβος, τότε θα πρέπει με τρόπο οργανωμένο και αποφασιστικό, να υπερασπιζόμαστε πιστεύω τις καταστατικές εκείνες αξίες, πάνω στις οποίες έχουμε βασίσει τη συμβίωσή μας.
Ελέχθη πριν κάτι για την αξία του ανθρώπου. Αυτά τα φαινόμενα που είδαμε, καταδίωξης ανθρώπων, ξυλοκοπήματος αδιακρίτως στη μέση του δρόμου, προπηλακισμούς, πογκρόμ, όπως θέλετε να τα πούμε, είναι ακριβώς αυτά που κάνουν τη μεγαλύτερη ζημιά. Δεν πρέπει να παραδοθούμε σε τέτοιου είδους αντιμετώπιση. Γι’ αυτό η δημοκρατία μας, την οποία κατακτήσαμε με τόσο κόπο, έχει τα μέσα να απαντήσει στις δυσκολίες.
Μία δημοκρατία πρέπει να είναι και αποτελεσματική. Γι΄αυτό πολύ νωρίς, στην προεκλογική εκστρατεία, έθεσα το θέμα της ασφάλειας στην πόλη. Γιατί, όταν οι άνθρωποι φοβούνται, ο φόβος αυτός είναι κακός σύμβουλος. Πρέπει λοιπόν, το ίδιο το δημοκρατικό κράτος, οργανωμένο με βάση τις αρχές του κράτους δικαίου, να αναλάβει την υπεράσπιση των πολιτών.
Γιατί αν δεν γίνει αυτό, τότε, τους παραδίδουμε βορρά σε ανθρώπους που κηρύσσουν το μίσος και οι οποίοι έχουν κάθε συμφέρον να φέρουν ταραχή, να αποδυναμώσουν τη δημοκρατία. Γι’ αυτό το σήκωσα τόσο νωρίς, το θέμα της ασφάλειας στην πόλη. Μολονότι, υπάρχουν πολλές αριστερές δυνάμεις στη δική μου παράταξη και η αριστερά δεν είχε καλή σχέση με αυτό το θέμα. Είναι γνωστό το παρελθόν της πατρίδας μας, με τους εμφυλίους, τις εξορίες και λοιπά.
Αλλά εδώ μιλάμε για μια δημοκρατική αρχή. Είναι η προϋπόθεση, με βάση την οποία, ασκούμε ελεύθερα τα δικαιώματά μας. Ο άνθρωπος που φοβάται δεν είναι ελεύθερος άνθρωπος. Και γι΄αυτό πρέπει να υπάρχει δημοκρατική απάντηση απέναντι στην ανασφάλεια.
Τα μέτρα που θα υιοθετήσουμε, θα πρέπει να είναι διαφανή, υλοποιήσιμα και αποδοτικά. Οι πολίτες, έχουν δικαίωμα να τα γνωρίζουν και να απαιτούν πρακτικές λύσεις. Μέτρα που να πιάνουν τόπο και να ανταποκρίνονται στις ανησυχίες τους.
Ούτε πρέπει να στοχοποιήσουμε ομάδες ανθρώπων, ούτε να χαϊδεύουμε τα αυτιά όσων επενδύουν στο φόβο. Κάποια από τα μέτρα της κυβέρνησης ακούγονται πάρα πολύ καλά. Το ζήτημα είναι ότι θα πρέπει να προχωρήσουμε συντονισμένα, ότι θα πρέπει οι παρεμβάσεις, να είναι συνολικές, ότι θα πρέπει το θέμα της προστασίας των ανθρώπων και της ασφάλειας φυσικά και προηγείται για τους λόγους που εξήγησα, αλλά δε θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να θεωρήσουμε ότι το πρόβλημα της Αθήνας, είναι μόνο πρόβλημα ασφάλειας και αστυνόμευσης.
Η κρίση στην οποία περιήλθε η πόλη, σοβούσε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Λόγου χάρη το φαινόμενο της ερημοποίησης είχε αρχίσει σταδιακά να εμφανίζεται σε πολλές γειτονιές, και όχι μόνο στο ιστορικό κέντρο. Η σταδιακή εγκατάλειψη της πόλης από τα νεανικά ζευγάρια είχε αρχίσει πριν. Το δημογραφικό θέμα που θα το δούμε με την παρούσα απογραφή, εμφανίζεται η γήρανση αυτή του πληθυσμού και έχει επισημανθεί σε ανύποπτο χρόνο η προϊούσα αυτή γήρανση. Επομένως, δεν είναι μόνο ένα ζήτημα που εμφανίζεται από το 2004 και μετά, αλλά από τότε πλέον αρχίζει να παίρνει δραματικές διαστάσεις.
Την πόλη δεν την φροντίσαμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Συνοψίζω, πρώτον: Ναι στην αστυνόμευση της πόλης, πιο αποτελεσματικά. Και όσο μπορεί και ο Δήμος θα βοηθήσει. Ο Δήμος πρωτίστως θα βοηθήσει κάνοντας πρώτα απ όλα τη δουλειά του, όπως έχω πει, γιατί αν, σ΄αυτό τον τόπο, έκανε ο καθένας τη δουλειά του όπως πρέπει, δε θα είχαμε αυτά τα προβλήματα. Προσπαθούμε να φωτίσουμε την πόλη, να την κρατάμε περισσότερο καθαρή, προσπαθούμε να απελευθερώνουμε δημόσιο χώρο όσο περισσότερο μπορούμε. Προσπαθούμε να αποκεντρώσουμε δομές και πρέπει να τις αποκεντρώσουμε πρωτίστως και στις γειτονιές εκείνες που δεν έχουν το πρόβλημα. Ή που έχουν το πρόβλημα σε μικρότερο βαθμό από τις άλλες.
Θα πρέπει να ενισχύσουμε τον τουρισμό για να κρατήσουμε όρθια την πόλη. Θα πρέπει να δοθούν κίνητρα να έρθουν νέοι άνθρωποι στην πόλη να την κατοικήσουν. Αλλά δε θα έρθουν αν αισθάνονται ανασφαλείς, ή δε θα έρθουν σε μια πόλη που δε θα έχει τις υποδομές να μεγαλώσουν τα παιδιά τους.
Είναι προσπάθεια που θα κινηθεί σε πάρα πολλά επίπεδα και σε ένα βάθος χρόνου. Κάποια μέτρα θα πρέπει να αρχίσουν να αποδίδουν πάρα πολύ γρήγορα, κάποια μεσοπρόθεσμα, κάποια άλλα πιο μακροπρόθεσμα. Γιατί όπως είπα, η προϊούσα υποβάθμιση της πόλης είχε αρχίσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Θα ήθελα να τονίσω ότι είναι τόσο σοβαρή η κατάσταση, ώστε αποτελεί ευθύνη όλων μας. Πρώτα απ όλα βέβαια, της πλειοψηφίας, γιατί αυτή πήρε την εντολή, σε αυτούς τους πάρα πολύ δύσκολους καιρούς να διοικήσει την πόλη.
Από κει και πέρα, επειδή όλοι έχουμε επίγνωση του πόσο δραματική είναι η κατάσταση, όλοι να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Δεν πρέπει να αφήσουμε την πόλη να παραδοθεί στη βία, πρέπει σ΄αυτό να αντισταθούμε, δεν πρέπει να αφήσουμε την πόλη να παραδοθεί στην ανομία, δεν πρέπει να χάσουμε την πόλη μας.
Και η πατρίδα μας περνάει πάρα πολύ δύσκολες ώρες, δεν ξέρουμε του χρόνου σε ποια κατάσταση θα βρίσκεται η χώρα, κανείς δε μπορεί να είναι βέβαιος, ότι η χώρα θα βρίσκεται στο ευρώ, την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Επειδή ακριβώς είναι τόσο δύσκολη η κατάσταση, γι’ αυτό απευθύνω μια έκκληση σε όλους. Πάντοτε θα είμαι πρόθυμος ως εκπρόσωπος της πλειοψηφίας να τους ακούσω, να υιοθετήσω τις καλύτερες προτάσεις και να προχωρήσουμε προκειμένου να μπορούμε κάποτε να πούμε, σ΄αυτές τις δύσκολες ώρες ότι σταθήκαμε όλοι στο ύψος των περιστάσεων. Θα ήθελα να δώσουμε μαζί και με τους άλλους δημοτικούς συμβούλους, το λόγο σε κάποιους αντιδημάρχους να αναπτύξουν επιμέρους θέματα, διότι θα πρέπει να αρχίσουμε να γινόμαστε πιο λεπτομερείς και διεξοδικοί, ουτως ώστε να μας δοθεί η ευκαιρία να συζητήσουμε αναλυτικά και να δούμε τι θα κάνουμε.
Εμφανίστηκα επίσης χθες στην επιτροπή της βουλής για το μεταναστευτικό και είχα την ευκαιρία και εκεί να αναπτύξω τις απόψεις μας. Και έγινε μια συζήτηση πάρα πολύ ενδιαφέρουσα. Το συμβούλιο για την ένταξη των μεταναστών, είναι ένα μέσο το οποίο μπορεί να μας χρησιμεύσει πάρα πολύ ουτως ώστε να προσπαθήσουμε να απαλύνουμε, να μετριάσουμε την ένταση μέσα στην πόλη και να το κάνουμε αυτό, προβαίνοντας στο βασικό διαχωρισμό που δεν πρέπει να τον ξεχνάμε ποτέ. Η Ελλάδα η σημερινή δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα πριν 20 χρόνια και αναφέρομαι στην πληθυσμιακή της συγκρότηση. Άρχισε να γνωρίζει τη μετανάστευση, να δέχεται μετανάστες, ουσιαστικά σε μαζικούς αριθμούς από το 1989 και μετά.
Η κοινωνία μας είναι μια κοινωνία πολύχρωμη. Θα πρέπει, όσο το δυνατόν, με εντονότερους ρυθμούς να προχωρήσουμε στην κοινωνική ένταξη, στην ενσωμάτωση των μεταναστών που βρίσκονται εδώ, δουλεύουν νόμιμα στη χώρα με τις οικογένειές τους και μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Εκεί θα χρειαστεί ανοχή εκ μέρους της πλειοψηφίας. Για το θέμα της παράνομης μετανάστευσης, αυτό που επιβάλλει η νομοθεσία και η έννομη τάξη, είναι ότι θα πρέπει οι παράνομοι μετανάστες, να εγκαταλείψουν τη χώρα. Υπάρχουν τα μέσα να την εγκαταλείψουν και οικειοθελώς. Και εκεί όπου δε μπορεί να γίνει αυτό, θα πρέπει η έννομη τάξη να φροντίσει να επιστρέψουν στις πατρίδες τους.
Αυτό δεν είναι ένδειξη ανθρωπισμού, αυτό είναι μια ισορροπία που πρέπει να ακολουθήσουμε προκειμένου να μπορέσουμε να διαφυλάξουμε τη δημοκρατική έννομη τάξη και να μην την παραδώσουμε στα χέρια αυτών οι οποίοι ουσιαστικά θέλουν να την ανατρέψουν.
