Σε χώρα που προσφέρει μόνο υπηρεσίες κι αυτές σε ορισμένες κατηγορίες, έχει μετατραπεί η Ελλάδα βοηθούντος, διαχρονικά, του πολιτικού συστήματος. Μια πορεία που ξεκίνησε εδώ και χρόνια και είναι περισσότερο εμφανής σήμερα μέσα στο σκληρό οικονομικό δημοσιονομικό περιβάλλον των μνημονίων.
Με αφορμή την αναχώρηση του πλοίου “Παναγία Τήνου” για τα διαλυτήρια πλοίων στην Τουρκία, δεν μπορεί να μην ανατρέξει κανείς στα προηγούμενα χρόνια, τότε που η ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη στον Πειραιά έσφυζε από ζωή.
Τότε, που ενώ υπήρχαν δουλειές και καλά μεροκάματα, κάποιοι συνδικαλιστές αλώνιζαν, οργάνωναν απεργίες, διεκδικούσαν το “δίκιο” του εργάτη και τίναζαν τα χρονοδιαγράμματα στον αέρα.
Σήμερα που αυτό το “δίκιο” δεν υπάρχει, γιατί οι δουλειές περνούν απέναντι, αφήνοντας έρημες τις εγκαταστάσεις του Πειραιά και τους Έλληνες εργάτες να κυνηγούν το μεροκάματο με αγωνία για να συντηρήσουν τις οικογένειές τους, μιλάμε για επενδύσεις και ανάπτυξη.
Μια ανάπτυξη, που αφού μηδενίσαμε τον παραγωγικό τομέα, τη διώξαμε και γίναμε όπως έλεγαν αυτοί οι ίδιοι “τα γκαρσόνια της Ευρώπης”, ψάχνουμε(;) εναγωνίως με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να βρούμε, μπας και βγούμε από το θανατηφόρο σπιράλ του χρέους και της ανέχειας.
Το τραγικότερο όλων πάντως είναι πως το “Παναγία Τήνου” δεν το πάει για διάλυση στην Τουρκία κάποιος ιδιώτης που βρήκε εκεί συμφερότερες τιμές, αλλά το ίδιο το Ελληνικό κράτος, το ΝΑΤ, το οποίο το κατάσχεσε για ασφαλιστικές εισφορές του εφοπλιστή.
Θλίψη…
