“Πρόκειται για μία ακόμα “περίεργη” νομοθετική πρωτοβουλία για την ΕΤΑΔ”. Με τη φράση αυτή σχολίασε ο δήμαρχος Αλίμου Ανδρέας Κονδύλης την τροπολογία του Υπουργείου Οικονομικών για τα νέα “εργαλεία” που προβλέπονται στο κείμενό της και αφορούν την ΕΤΑΔ.
Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στην τροπολογία, παρέχονται νέα εργαλεία (δυνατότητες) στην Εταιρεία του Δημοσίου με στόχο την περαιτέρω αξιοποίηση της περιουσίας που διαχειρίζεται.
Πιο αναλυτικά, η ΕΤΑΔ αποκτά περαιτέρω ευελιξία για τη συμμετοχή σε εταιρικά σχήματα που θα προαγάγουν τους σκοπούς της. Η συμμετοχή μπορεί να γίνει με εισφορά σε είδος, δηλαδή με εισφορά κυριότητας, επιφάνειας ή άλλου εμπράγματου δικαιώματος. Καθιερώνεται αυστηρή διαδικασία για την αποτίμηση του δικαιώματος αυτού, η οποία επικυρώνεται από το Ελεγκτικό Συνέδριο αφού προηγηθούν εκθέσεις αποτίμησης ανεξάρτητων εκτιμητών.
“Αυτή τη φορά, ανοίγει ο δρόμος για να μεταβιβάσει η ΕΤΑΔ σε Ανώνυμες Εταιρείες την ιδιοκτησία ακινήτων” τονίζει ο Δήμαρχος Αλίμου. “Γιατί άραγε δεν κάνει η ΕΤΑΔ έναν κλασικό δημόσιο διαγωνισμό για εκμίσθωση ενός ακινήτου, αλλά επιλέγει να “εισφέρει” την ιδιοκτησία του; Η μεταβίβαση της κυριότητας ενός δημόσιου χώρου (π.χ. παραλίας), που μέχρι χθες φάνταζε αδιανόητη, σήμερα θεσμοθετείται με μία διάταξη που μας προκαλεί μεγάλη ανησυχία, έχοντας την πικρή εμπειρία από τα παραλιακά ακίνητα του Αλίμου.
Τελικά, η ΕΤΑΔ μπορεί να κάνει όποια “πατέντα” κάθε φορά επινοεί. Και έχει μεγάλη επινοητικότητα…” καταλήγει ο Δήμαρχος.
Δικαιολογημένα ανησυχεί ο Δήμαρχος Αλίμου;
Δικαιολογημένες είναι οι ανησυχίες του δημάρχου Αλίμου καθώς εδώ και δύο χρόνια περίπου υπάρχει σοβαρή διένεξη ανάμεσα στην ΕΤΑΔ και το Δήμο για τμήμα του παραλιακού μετώπου της πόλης στο οποίο δραστηριοποιείται γνωστός επιχειρηματίας εστίασης, με την Εταιρεία να αμφισβητεί την παραχώρησή του στο Δήμο και τη νομιμοποίησή του ως προς τον ορισμό κανόνων για τη χρήση του.
Με τη συγκεκριμένη τροπολογία γεννάται η αίσθηση ότι η ΕΤΑΔ προσπαθεί να βγάλει έξω Δήμους όπως ο Άλιμος ο Δήμος Σαρωνικού και όποιον άλλο δήμο δεν συμφωνεί με τις πρακτικές της, και να γίνει η ίδια επιχειρηματίας. Τώρα το κατά πόσο αυτό θα εξυπηρετήσει το δημόσιο συμφέρον και την καλύτερη εκμετάλλευση της δημόσιας περιουσίας, μένει να αποδειχθεί, καθώς δεν είναι πολύ μακριά ο καιρός που συνελήφθησαν υπάλληλοι της Εταιρείας του Δημοσίου να δρουν για το δικό τους συμφέρον και όχι για το δημόσιο.
Και εν πάσει περιπτώσει οι τοπικές κοινωνίες δεν έχουν λόγο γι’ αυτό το περιβόητο δημόσιο συμφέρον; Τίνος είναι αυτό το δημόσιο συμφέρον, αν όχι των πολιτών;
