Με μία μακροσκελή επιστολή – έκθεση, περί ελληνικής φιλοξενίας από αρχαιoτάτων χρόνων, στην ΟΣΠΑ, ο Ανδρέας Δάνος επιχειρεί να τεκμηριώσει τους λόγους για τους οποίους πρέπει να φιλοξενηθούν έξι Πολωνοί μετανάστες για 6 μήνες έως 1 έτος, μέχρι να μπορέσουν να φύγουν στην Πολωνία.
Οι μετανάστες αυτοί, χωρίς απόφαση του Δ.Σ. του ΟΣΠΑ εγκαταστάθηκαν στον εν λόγω κτίριο. Μετά από αυτό και δεδομένου ότι ο Ανδρέας Δάνος είναι μέλος του Εξωραϊστικού Συλλόγου του Κάτω Ελληνικού, κάτοικοι μάζεψαν υπογραφές και ζήτησαν έκτακτη συνέλευση του Δ.Σ. του Συλλόγου.
Εκεί, όπως πληροφορηθήκαμε, ο κ. Δάνος προσπάθησε να πείσει για την ορθότητα της κίνησης αυτής, αναφερόμενος πάλι στα περί παράδοσης στην φιλοξενία του Ελληνικού Λαού, για να εισπράξει την απάντηση από το κοινό: Γιατί δεν τους φιλοξενείτε στο σπίτι σας;
Γενικώς, όλοι οι παριστάμενοι κάτοικοι ήταν εναντίον αυτής της απόφασης, οπότε ο δήμαρχος Χρ. Κορτζίδης, αφού είδε προς τα που πάει το πράγμα ανέκρουσε πρύμνας λέγοντας πως αφού δεν τους θέλετε, θα τους πούμε ευγενικά να φύγουν, δίνοντας βέβαια και συμβουλές περί ρατσισμού και ξενοφοβίας.
Κλείνοντας θα αναφερθούμε στην αίσθηση που αφήνει η τελευταία παράγραφος της επιστολής Δάνου, εκεί που λέει πως αφ’ ενός ο αριθμός των “φιλοξενουμένων” είναι μικρός (6) κι αφ’ ετέρου στο χρόνο παραμονής τους (6 μήνες έως 1 χρόνο).
Οι απορίες που διατυπώνονται είναι οι εξής:
- Πόσα χρήματα χρειάζονται για να φύγουν οι 6 Πολωνοί για την πατρίδα τους; Αν έκανε ο κ. Δάνος έναν έρανο θα έφευγαν σε μια βδομάδα.Πώς μπορείς να βάλεις έξι ανθρώπους να ζήσουν σε ένα κτίσμα που δεν πληροί ούτε τους στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής; Εκτός κι αν οι βρύσες τις πλατείας Νέας Σμύρνης είναι ο ενδεδειγμένος τόπος για την ατομική υγιεινή των έξι Πολωνών.
- Τέλος γιατί υπάρχει η αίσθηση ότι αυτοί οι έξι άνθρωποι είναι ο προπομπός για τον ερχομό κι άλλων μεταναστών στις πλάτες των οποίων παίζονται πολιτικά παιχνίδια;
- Πρόσφατη εξάλλου είναι η μνήμη του ερχομού των 300 μεταναστών από την Κρήτη και τα όσα επακολούθησαν στη Νομική. Και βέβαια κανένας δεν ξεχνά πιο κόμμα είναι αυτό που μεθοδεύει τέτοιες ενέργειες.
Η εισήγηση του Ανδρέα Δάνου για το ζήτημα των αστέγων του Ελληνικού, προς την ΟΣΠΑ
Αγαπητοί φίλοι,
Κανένας άνθρωπος δεν ξεριζώνεται από την εστία του με τη θέλησή του. Πρέπει να φτάσει στην απόγνωση για να το πράξει. Ποιοι είναι λοιπόν οι λόγοι που μπορεί να τον οδηγήσουν στην απόγνωση; Τρεις λόγοι;
– είτε κάποιος πόλεμος που του επιβάλλεται, όπως π.χ. ο πόλεμος στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν.
– είτε μια τοπική δικτατορία, όπως π.χ. στο Ιράν.
– είτε, τέλος η οικονομική εκμετάλλευση, όπως π.χ. συνέβη στις χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, που οδήγησε στην εξαθλίωση τη μεγάλη πλειοψηφία των απλών ανθρώπων στις χώρας αυτές.
Η περίπτωση που μας απασχολεί ανήκει στην τρίτη κατηγορία. Πρόκειται για εργάτες και νοσοκόμες (στην πατρίδα τους, την Πολωνία), που στην Ελλάδα ασκούν το επάγγελμα του οικοδόμου και της οικιακής βοηθού, αλλά εξαιτίας της κρίσης, οδηγήθηκαν στην ανεργία και την έλλειψη στέγης.
Τι πρέπει να κάνει γι’ αυτό το πρόβλημα – που φυσικά δεν είναι μεμονωμένο – η χώρα μας. Προφανώς ο φυσικός φορέας να το χειριστεί θα ήταν το κράτος πρόνοιας στα πλαίσια μιας ανθρωπιστικής μεταναστευτικής πολιτικής. Είναι όμως κοινό μυστικό πια ότι το κράτος δεν μπορεί να ανταποκριθεί σ’ αυτό το καθήκον με επάρκεια. Η κατάσταση που επικρατεί στο κέντρο της Αθήνας το αποδεικνύει.
Πιστεύω λοιπόν ότι, όταν το κράτος δεν μπορεί να κάνει το καθήκον του, πρέπει να δραστηριοποιηθεί η κοινωνία. Άλλιώς ανοίγουμε τους ασκούς του Αιόλου. Τότε, όταν δε θα ‘χει απομείνει κανείς να νοιαστεί για τους ανέργους και τους αστέγους, τότε θα πρέπει ίσως ν’ αρχίσουμε πραγματικά να φοβόμαστε τους ξένους. Όχι όταν τους αντιμετωπίζουμε με καλοσύνη και αλληλεγγύη. Έστω την αλληλεγγύη μεταξύ εργαζομένων.
Αγαπητοί φίλοι,
Οι Έλληνες έχουν μια παμπάλαια παράδοση φιλοξενίας:
– Στην αρχαιότητα ο ξένος ήταν τόσο σεβαστό πρόσωπο, ώστε βρισκόταν κάτω από την προστασία του Ξενίου Διός. Μάλιστα ο ιδιαίτερα δυστυχισμένος ξένος, ο ικέτης, εθεωρείτο ιερό πρόσωπο!
– Στο Βυζάντιο ιδρύθηκε το πρώτο κοινωνικό κράτος στην ιστορία της ανθρωπότητας που ασχολήθηκε με όλους τους “αναξιοπαθούντες”.
– Στα σύγχρονα χρόνια η ελληνική φιλοξενία έγινε παροιμοιώδης.
Μόνο στα τελευταία χρόνια κοντεύει να καταστραφεί αυτή η παράδοση, κυρίως μέσα από την εμπορευματοποίηση της φιλοξενίας δια του τουρισμού. Θέλω να ελπίζω ότι αυτή η κατάσταση μπορεί να αναστραφεί.
Ορισμένοι λένε: Ναι στην ελληνική φιλοξενία, αλλά αυτοί οι άνθρωποι είναι εγκληματίες. Κλέβουν, σκοτώνουν κλπ. Ναι, έγιναν και γίνονται κάποια εγκλήματα, μικρά ή μεγάλα, κυρίως στο κέντρο της Αθήνας. Ποιοι τα έκαναν; Φύσεις εγκληματικές ή άνθρωποι που έφτασαν, για άλλη μία φορά στην απόγνωση; Άνθρωποι που πεινάνε, που δεν έχουν “που την κεφαλή κλίναι”;
Πιστεύω πως η πλειοψηφία είναι η δεύτερη περίπτωση. Θα την έλεγα συμβολικά “περίπτωση Γιάννη Αγιάννη”.
Αλλά, θα μου πείτε, έτσι κι αλλιώς τα εγκλήματα είναι εγκλήματα. Κάποιοι τα διέπραξαν. Όλοι; Φταίνε όλοι οι ξένοι, επειδή κάποιοι εγκλημάτισαν; Αυτό είναι το “δόγμα της συλλογικής συθύνης” που, ως γνωστόν, πρώτος στην Ιστορία της ανθρωπότητας κήρυξε ο Χίτλερ…
Κλείνω αυτή τη μακρά εισαγωγή επαναλαμβάνοντας τη γνώμη ότι στην ελληνική παράδοση δεν αρμόζει η ξενοφοβία ούτε η αφιλόξενη συμπεριφορά.
Είμαστε μια ομάδα πολιτών που, με τη συμπαράσταση του δημάρχου Ελληνικού – Αργυρούπολης ασχολείται με το πρόβλημα των αστέγων που ζητάμε να τους παραχωρηθεί ο χώρος για περιορισμένο διάστημα μέχρι να μπορέσουν να επιστρέψουν στη χώρα τους, την Πολωνία. 6 μήνες έως 1 χρόνο το πολύ.
Σε αντάλλαγμα θα συντηρήσουν το κτίσμα, που σήμερα είναι ένα ερείπιο, και θα καθαρίσουν και θα καλλωπίσουν τον κήπο που σήμερα είναι γεμάτος ξερά αγριόχορτα. Για το διάστημα που θα μείνουν είναι πρόθυμοι να δεχθούν όποιους όρους θέσει η ΟΣΠΑ και εμείς θα εγγυηθούμε για την πιστή τήρησή τους. Π.χ. ότι ο αριθμός τους δεν θα αυξηθεί πέραν των 6, ότι δεν θα δημιουργήσουν κανένα πρόβλημα στη γειτονιά κλπ.
Προσωπικά, μπορώ να επιβλέψω τις εργασίες συντήρησης, γιατί είμαι αρχιτέκτονας στο επάγγελμα.
Κλείνοντας, πιστεύω πως μια θετική απόφασή σας δεν θα είναι μόνο μια πράξη ανθρωπισμού αλλά και εργατικής αλληλεγγύης, παραδειγματική στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.
