Επιτέλους το κατάλαβε!
Με μία “αριστοτεχνική” τρίμπλα, για να είμαστε και στο πνεύμα του Μουντιάλ, ο Χρήστος Κορτζίδης έκανε αποδεκτή την πρόταση των υποστηρικτών του, όπως αναφέρει, που του είπαν ότι η “απεργία πείνας” δεν προσφέρει τίποτα πλέον, και τη σταματά.
Εξήντα μέρες κράτησε αυτή η “ιδιότυπη”, όπως χαρακτηρίστηκε από πολλούς, απεργία πείνας του Χρήστου Κορτζίδη. Και λέμε “ιδιότυπη” γιατί όλος ο κόσμος αναρωτιόταν πως είναι δυνατόν να στέκεται όρθιος, αφού όλοι γνωρίζουμε, και το είχαμε επισημάνει και μεις αυτό από τη σατιρική μας στήλη “Τσούχτρα”, ότι όταν κάνεις απεργία πείνας, στις είκοσι μέρες αρχίζεις και έχεις σοβαρά και πολύ πιθανόν, μη αναστρέψιμα προβλήματα υγείας.
Χάσαμε αυτή τη μάχη, λέει, στην ανοιχτή επιστολή που ακολουθεί, αλλά συνεχίζουμε τον αγώνα. Ποιον αγώνα άραγε;
- Για να μην περάσει το ισοπεδωτικό ασφαλιστικό;
- Για να μην “πέσουν” στην ανεργία χιλιάδες άνθρωποι;
- Για να μην κλείσουν χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις;
- Για να μειωθούν τα κέρδη των μεγαλοεπιχειρηματιών;
- Για να μην καταργηθούν τα δώρα των μισθωτών και συνταξιούχων;
Όχι. Συνεχίζει τον αγώνα για να μην ενοποιηθεί το Ελληνικό με την Αργυρούπολη!
Συνεχίζει τον προσωπικό του αγώνα. Τον αγώνα για την ύπαρξή του, την πολιτική.
Αγαπητέ δήμαρχε, εξαρχής βρεθήκαμε απέναντί σου. Όχι γιατί δεν σεβόμαστε τους αγώνες. Βρεθήκαμε απέναντί σου γιατί θεωρούμε, προσωπική άποψη εκφράζουμε πάντα, ότι οι δικοί σου αγώνες είναι καθαρά προσωπικοί και άκρως επικοινωνιακοί.
Στις περασμένες δημοτικές εκλογές, έπαιξες το χαρτί των “κλειστών” παραλιών, δημιούργησες δημοσιότητα, γκρέμισες μερικά μέτρα κάγκελα, ήταν βλέπεις και κάτι καινούργιο όλο αυτό το ταρατατζούμ, έτρεξαν τα κανάλια, κατέβηκε και ο Γιώργος να σου συμπαρασταθεί, κατέβηκαν δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι όμορων δήμων, και… έγινες ο πρωταγωνιστής των καναλιών (ελέω συγκυριών, όπως π.χ. οι επικείμενες τότε εθνικές εκλογές).
Κάτι ανάλογο θεωρούμε ότι προσπάθησες να κάνεις και τώρα, μόνο που ήταν λάθος η εποχή.
Ο κόσμος αγαπητέ δήμαρχε έχει χοντρά προβλήματα να αντιμετωπίσει στην καθημερινότητά του για να συγκινηθεί από τη δική σου “απεργία πείνας”.
Θα ενοποιηθεί το Ελληνικό με την Αργυρούπολη. Και λοιπόν; Όμοροι Δήμοι είναι. Μια γειτονιά. Και μάλιστα Πόντιοι σ’ ένα μεγάλο μέρος.
Ίσα – ίσα που έχει και ανθρώπους που θα σας πάνε ενδεχομένως και ένα βήμα πιο μπροστά. Οι διοικήσεις που πέρασαν μέχρι σήμερα έδειξαν ότι τα περισσεύματα, τα όποια περισσεύματα του ταμείου, δεν τα κράτησαν στα “μπαούλα” όπως λέει και η Τσούχτρα, αλλά τα επένδυσαν για τους δημότες τους. Για να έχουν κολυμβητήρια, για να έχουν γυμναστήρια, για να έχουν δημοτικές υποδομές ιδιόκτητες, πράγματα που ο Δήμος σου δεν διαθέτει.
Λες ότι όσο μεγαλύτερος ο Δήμος, τόσο περισσότερο αδιαφανής θα είναι.
Την αδιαφάνεια στη διοίκηση αγαπητέ δήμαρχε, δεν την προκαλεί το μέγεθος του δήμου, αλλά αυτοί που τον διοικούν.
Λες ότι οι μεγάλοι Δήμοι, είναι απρόσωποι, μακριά από τον πολίτη.
Απρόσωπους τους Δήμους αγαπητέ Δήμαρχε τους καθιστούν αυτοί που τους διοικούν κλεισμένοι μέσα στα γραφεία τους, ζεσταίνοντας τις καρέκλες τους.
Ο Διονύσης Χατζιδάκης στο Παλαιό Φάληρο και το μέγεθος του Δήμου του, αποτελεί παράδειγμα, που αποδεικνύει το αντίθετο.
Λες αγαπητέ δήμαρχε, πως το Ελληνικό θα γίνει φτωχότερο λόγω Καλλικράτη, αφού θα μειωθούν οι καταβολές από την κεντρική διοίκηση.
Λες επίσης ότι ο Δήμος ήδη έχει πρόβλημα από τις επιχειρήσεις που δεν καταβάλλουν τα δημοτικά τέλη, γιατί υπάρχει κρίση. Άνθρωποι βγαίνουν στην ανεργία, και κάθ’ ένας που βγαίνει στην ανεργία, όπως εσύ λες, είναι μια μαχαιριά στην κοινωνία.
Εσύ αγαπητέ δήμαρχε, πόσες μαχαιριές στην κοινωνία θα δώσεις κλείνοντας τα μαγαζιά που είναι δίπλα στην “ελεύθερη” πλαζ του Αγίου Κοσμά. (Παράνομα, ξεπαράνομα, είναι εκεί και απασχολούν ανθρώπους). Ή, μήπως, αυτοί που δουλεύουν εκεί δεν σε νοιάζει αν θα μείνουν άνεργοι, γιατί πιθανόν δεν εξυπηρετούν τα δικά σου πολιτικά συμφέροντα;
Αγαπητέ δήμαρχε, το Ελληνικό και οι Ελληνικιώτες, δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από τον Καλλικράτη και την ένωση με την Αργυρούπολη.
Εσύ φοβάσαι. Γιατί πιθανόν θα είσαι εκτός παιχνιδιού.
Διαβάστε στην επόμενη σελίδα την επιστολή του δημάρχου προς τους κατοίκους του Ελληνικού
Συμπολίτισσες και Συμπολίτες,
Ο αγώνας που κάνουμε είναι σημαντικός και βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή.
Παλεύουμε για το δήμο μας και ταυτόχρονα για όλη την αυτοδιοίκηση και το λαό μας.
Ως παράταξη, είτε από τη θέση της αντιπολίτευσης είτε από τη θέση της δημοτικής αρχής, πάντα προσπαθούμε να κάνουμε ότι μπορούμε καλύτερο για το δήμο μας και νομίζω ότι παρά τις αδυναμίες μας δίνουμε θετικά δείγματα γραφής.
Τώρα, στην ξεχωριστή περίοδο που ζούμε, ποιο είναι το χρέος μας;
Όταν βλέπουμε να εκδηλώνεται μια πρωτοφανής επίθεση στο λαό που επιδεινώνει ραγδαία τη ζωή του;
Όταν βλέπουμε ότι μέρος αυτής της επίθεσης είναι και ο Καλλικράτης που θα κάνει πολύ χειρότερη την ήδη άσχημη κατάσταση που υπάρχει στην τοπική αυτοδιοίκηση και θα έχει σοβαρότατες αρνητικές συνέπειες και στο δήμο μας;
Οφείλουμε να μπούμε μπροστά, τόσο αποφασιστικά όσο απαιτούν οι συνθήκες, και μαζί με όλους εσάς να υπερασπιστούμε όσα έχουμε κατακτήσει μέχρι τώρα, να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο μέλλον.
Το οφείλουμε αυτό σε όσους πέρασαν πριν από μας και πρόσφεραν πολλά, το οφείλουμε επίσης στα παιδιά μας.
Για να είναι και αυτά περήφανα για μας όπως και εμείς είμαστε περήφανοι για τους πατεράδες και τις μανάδες μας.
Συμπολίτισσες και Συμπολίτες,
Οι δήμοι γενικά πάσχουν από πολλά προβλήματα.
Το ζητούμενο είναι να τα αντιμετωπίσουμε με τρόπο που να μας πάει μπροστά και όχι πίσω όπως κάνει ο Καλλικράτης.
Χρειάζονται οξυγόνο για να ανασάνουν οι δήμοι και ο Καλλικράτης τους πνίγει.
Το οξυγόνο είναι η λαϊκή συμμετοχή, το δικαίωμα των πολιτών να αποφασίζουν για το δήμο τους και όχι η επιβολή των αναγκαστικών συνενώσεων περιφρονώντας την γνώμη τους.
Το οξυγόνο είναι η απλή αναλογική στην εκλογή των δημοτικών συμβουλίων και όχι η διατήρηση του καλπονοθευτικού πλειοψηφικού συστήματος και η δημιουργία εμποδίων ακόμη και για να πάρει κανείς μέρος στις εκλογές.
Το φάρμακο για τη διαφθορά και την κακοδιαχείριση στους δήμους δεν είναι η δημιουργία μεγαλύτερων ούτε οι μηχανισμοί ελέγχου που κάθε φορά στήνει και ενισχύει μια κεντρική εξουσία διεφθαρμένη ως το μεδούλι, πρώτ’ απ’ όλα γιατί υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων και ισχυρών.
Οι δήμοι πρέπει να λογοδοτούν στο λαό και όχι στην τρόικα του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ.
Το οξυγόνο είναι η γενναία αύξηση των πόρων που διαχειρίζονται οι δήμοι και όχι το παραπέρα φτώχεμά τους, η εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών τους, το χαράτσωμα των πολιτών.
Το οξυγόνο είναι η καλύτερη στελέχωση και αποτελεσματικότερη λειτουργία των υπηρεσιών τους και όχι το λιγότερο και χειρότερα αμειβόμενο προσωπικό.
Συμπολίτισσες και Συμπολίτες,
Ο αγώνας για το δήμο μας, για την αυτοδιοίκηση συνολικά, δεν είναι κάτι ξέχωρο, αντίθετα – και μόνο έτσι μπορεί να είναι νικηφόρος – είναι αναπόσπαστο κομμάτι του γενικότερου αγώνα του λαού μας για το μεροκάματο, τη σύνταξη, τις εργασιακές σχέσεις, την ολόπλευρη μόρφωση και υγεία, το λαϊκό πολιτισμό, για ελεύθερες παραλίες, για περισσότερους δημόσιους χώρους με περισσότερο πράσινο και τόσα άλλα.
Συμπολίτισσες και Συμπολίτες,
Για ένα τέτοιο αγώνα αξίζει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις.
Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε.
Όμως τώρα έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η συντριπτική πλειοψηφία όσων συμμετείχαν ενεργά ή στήριξαν με τον ένα ή άλλο τρόπο τον αγώνα μας, εκτιμούν ότι η συνέχισή του με τη μορφή τη απεργίας πείνας δεν έχει να προσφέρει κάτι.
Δεχόμαστε αυτή την εκτίμηση.
Δώσαμε ένα αγώνα σημαντικό, δώσαμε και πάλι ένα θετικό παράδειγμα, αλλά χάσαμε αυτή τη μάχη όσον αφορά στην ικανοποίηση των αιτημάτων μας.
Συνεχίζουμε τον πόλεμο, κρατώντας στο ακέραιο τις θέσεις που προβάλλαμε κατά τη διάρκεια αυτού του αγώνα.
Τα καθήκοντά μας αυτή τη στιγμή είναι δύο:
Ως δημοτική αρχή να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε μέχρι την ολοκλήρωση της θητείας μας, έτσι ώστε να υλοποιήσουμε στο μεγαλύτερο βαθμό τις υποσχέσεις που είχαμε αναλάβει προεκλογικά απέναντί σας.
Με βάση την παράταξή μας, τη Δημοτική Συνεργασία για το Ελληνικό και τα χαρακτηριστικά που αυτή διαχρονικά έχει, να οργανώσουμε μια νέα παράταξη στο ενιαίο πλέον δήμο και να συνεχίσουμε να δίνουμε δυνατό παρόν στις δύσκολες μέρες που έρχονται για το λαό μας.
