Η συγκεκριμένη υπόθεση ορθώς παρουσιάστηκε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας μεθοδολογίας που ονομάζεται «Δολοφονία Χαρακτήρα», η οποία εδραιώθηκε την προηγούμενη δεκαετία και χρησιμοποιείται για την πλήρη κοινωνική και επαγγελματική καταστροφή προσώπων με διαφορετική ιδεολογική τοποθέτηση, μέσω οργανωμένων, συκοφαντικών ή διογκωμένων καταγγελιών.
Ο Δημήτρης Καρράς είχε όλα τα χαρακτηριστικά που εξυπηρετούσαν το πολιτικό αφήγημα συγκεκριμένης ομάδας αριστερών δημοσιογράφων. Ήταν πετυχημένος επιχειρηματίας, δημοτικός σύμβουλος σε έναν δεξιό δήμο – αυτόν της Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης – ενώ παράλληλα ήταν και διευθυντής στο γραφείο του πρώην Υφυπουργού της Νέας Δημοκρατίας Βασίλη Οικονόμου.
Η μεθοδολογία γνωστή: παίρνεις ένα όνομα από τον αντίπαλο πολιτικό χώρο, το συνδέεις με λογικοφανείς υπερβάσεις και με κάτι ποινικά βαρύ, διογκώνεις, υπαινίσσεσαι και αφήνεις τη βρωμιά να κυλήσει στα social media. Το τεκμήριο αθωότητας φυσικά πάει περίπατο. Δεν πρέπει να αποδείξω εγώ ότι είσαι ένοχος, αλλά εσύ ότι είσαι αθώος. «Ένοχος είσαι ούτως ή άλλως γιατί δεν είσαι δικός μας…».
Στοχοποίηση με πολιτικό κίνητρο
Την περίοδο που εξαπολύθηκε η επίθεση, ο Δημήτρης Καρράς ήταν διευθυντής του γραφείου του πρώην Υφυπουργού Βασίλη Οικονόμου και στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό αρκούσε για να ενεργοποιηθεί ο γνωστός μηχανισμός: συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι και πρόθυμοι διαδικτυακοί λογαριασμοί είδαν ευκαιρία να πλήξουν το κόμμα και έσπευσαν να χτίσουν μια ψεύτικη «ιστορία διαφθοράς».
Ανώνυμοι λογαριασμοί στο διαδίκτυο ανέσυραν ακόμη και μια φωτογραφία του Καρρά με τον τότε πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, αφήνοντας υπονοούμενα περί «διεφθαρμένων στελεχών» της Νέας Δημοκρατίας. Και όλα αυτά χωρίς κανένα απολύτως πραγματικό στοιχείο.
Υπό το βάρος των επιθέσεων, πριν καν προλάβει να μιλήσει η δικαιοσύνη, ο Καρράς απολύθηκε από τη θέση του στο Υπουργείο.
Η ζημιά επεκτάθηκε και στην κοινωνική του ζωή, καθώς είναι εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Βάρης–Βούλας–Βουλιαγμένης. Οι συκοφαντίες δημιούργησαν νεφελώδες κλίμα στον περίγυρο και αμφιβολίες στους ανθρώπους που δεν είχαν πρόσβαση στην αλήθεια. Η στοχοποίηση επηρέασε όχι μόνο την προσωπική του ζωή αλλά και τη δημόσια εικόνα του στην τοπική κοινωνία.
Η Υπόθεση
Η συγκεκριμένη «δημοσιογραφική» ομάδα, της οποίας με μια απλή επίσκεψη στην ιστοσελίδα της, μπορεί κάποιος να καταλάβει την κατεύθυνση και τα πιστεύω της, είχε δημοσιεύσει πριν από έναν χρόνο υλικό που συνέδεε τον Δημήτρη Καρρά με διερευνώμενη ποινική υπόθεση.
Μάλιστα, δημοσιογράφος, εκτός από εκτενείς δημοσιεύσεις άρθρων στο διαδίκτυο, είχε δώσει και συνέντευξη σχετικά, σε κανάλι πανελλαδικής κάλυψης.
Χαρακτηριστικό είναι δε ότι κατά τη διάρκεια των «αποκαλυπτικών» δημοσιευμάτων δεν τηρήθηκε η δημοσιογραφική δεοντολογία και δεν φιλοξενήθηκε η άποψη του Δημήτρη Καρρά, ενδεικτικό της ποιότητας της δημοσιογραφίας που εκπροσωπούν.
Η Δικαίωση
Ένα έτος αργότερα, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών εξέδωσε απόφαση, κρίνοντας ότι «από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυψε οποιαδήποτε εμπλοκή του ενάγοντα (Δημήτρη Καρρά) στην ποινική δίκη των κατηγορουμένων για το κύκλωμα trafficking, ο οποίος δεν κλήθηκε από τον εισαγγελέα να καταθέσει ούτε ως μάρτυρας».
Η απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: όσοι στοχοποίησαν τον Δημήτρη Καρρά με ψέματα, υπαινιγμούς και χυδαίες συκοφαντίες περί δήθεν εμπλοκής του σε υπόθεση trafficking καταδικάστηκαν και υποχρεώθηκαν να καταβάλουν αποζημίωση 20.000 ευρώ.
Το δικαστήριο κατέρριψε πλήρως το κατασκεύασμα που χτίστηκε εναντίον του:
– ο Καρράς δεν είχε καμία εμπλοκή στην υπόθεση, δεν ήταν κατηγορούμενος,
– δεν ήταν ύποπτος, δεν κλήθηκε ούτε ως μάρτυρας,
– δεν είχε καμία σχέση με τις εταιρείες των πραγματικών κατηγορουμένων.
Το μοναδικό του «έγκλημα» ήταν ότι ανήκει στον πολιτικό χώρο της Νέας Δημοκρατίας.
Μετά τη δημοσιοποίηση της απόφασης, ο Δημήτρης Καρράς δήλωσε:
«Η δικαίωση άργησε, αλλά ήρθε. Ένα σχεδόν χρόνο μετά τη δημοσίευση των εξωφρενικών ψεμάτων σε βάρος μου, η δικαιοσύνη έβαλε τους συκοφάντες στη θέση τους. Δημοσιεύω την απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών για να διαλύσω κάθε σκέψη ότι μπορεί να υπήρχε έστω και ένας κόκκος αλήθειας σε εκείνο το κατάπτυστο δημοσίευμα. Αναπαράχθηκε ως κακοήθης όγκος σε μια εκστρατεία λάσπης που με σημάδεψε για πάντα.»
Αναφερόμενος στις συνέπειες της στοχοποίησης, πρόσθεσε:
«Ξέρω ότι η κατάρριψη μιας συκοφαντίας, ειδικά όταν καθυστερεί τόσο πολύ, δεν φτάνει σε όλους όσους άκουσαν την αρχική ψεύση και η ζημιά είναι πολλαπλή. Δεν σταματώ τη νομική και ηθική δίωξη έως το τελικό όριο της δικαίωσης. Η καταδίκη σε τόσο σημαντικό ποσό είναι προσωπική δικαίωση και θα συνεχίσω μέχρι τέλους. Είναι μια πράξη συμβολισμού ώστε να μην υποστεί άλλος άνθρωπος αυτή τη λάσπη. Θα κινηθώ νομικά απέναντι σε οποιονδήποτε ανακινήσει ξανά αυτή την αίσχιστη υπόθεση.»
Επίλογος
Η υπόθεση του Δημήτρη Καρρά δεν είναι απλώς μια προσωπική ιστορία αδικίας. Είναι μια σκληρή υπενθύμιση για το πώς η δημοσιογραφία, όταν εκτρέπεται από την δεοντολογία και μετατρέπεται σε όργανο πολιτικής στοχοποίησης, μπορεί να καταστρέψει ζωές με ένα μόνο κλικ. Η λάσπη μπορεί να κυκλοφορεί γρήγορα, αλλά η αλήθεια πάντα βρίσκει τον δρόμο της, και η δικαίωση δεν είναι μόνο προσωπική, είναι προειδοποίηση για όλους.
