Στα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα, μαζί με τη Βουλγαρία, εμφανίζονται ως οι φτωχότερες χώρες της ΕΕ, φτάνοντας στο 68% της αγοραστικής δύναμης του μέσου όρου της Ευρώπης. Πλουσιότερο εμφανίζεται το Λουξεμβούργο, αποκλίνοντας στο 239% από τον μέσο όρο, ενώ ακολουθεί η Ιρλανδία κ.λπ.
Η εικόνα δεν ήταν πάντα έτσι. Πριν το 2010, στην Ελλάδα η αγοραστική δύναμη ξεπερνούσε το 90% του μέσου όρου της ΕΕ.
Πριν από 20-30 χρόνια, η Ελλάδα ξεπερνούσε όλες τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και την Πορτογαλία. Στο διάστημα αυτό, οι χώρες αυτές συνήλθαν από τις μεταπολεμικές συνέπειες του κομμουνιστικού μεσαίωνα, ενώ εμείς, το 2010, χρεοκοπήσαμε, χάνοντας το 25% του ΑΕΠ μας.
Το ακόμη χειρότερο ήταν πως, αντί να ανασκουμπωθούμε και να βάλουμε μια τελεία στη χρεοκοπία, διορθώνοντας τα κακώς κείμενα, μείναμε για μια δεκαετία στάσιμοι, ενώ οι άλλοι -και ιδίως οι «ανατολικοί»- προχωρούσαν με δυναμικούς ρυθμούς.
Ποιοι φταίνε, λοιπόν, για τη φτώχεια μας;
Το 2004 και το 2007, οι Έλληνες εκλέξαμε κάποιον που αύξησε κατακόρυφα τις δημόσιες δαπάνες, τα ελλείμματα και το χρέος. Σήμερα κυκλοφορεί και παριστάνει τον τιμητή των πάντων…
Το 2009, οι Έλληνες εκλέξαμε κάποιον που υποσχόταν πως «λεφτά υπάρχουν» και καθυστέρησε έξι μήνες για να καταλάβει πως η χώρα χρεοκοπούσε. Και αυτός τιμητής σήμερα…
Το 2015, εκλέξαμε κάποιους που υπόσχονταν πως θα διαγράψουν το χρέος με έναν νόμο και πως θα αποκαταστήσουν τις μειώσεις μισθών και συντάξεων την επόμενη μέρα. Σήμερα επιχειρούν να επανέλθουν για να μας σώσουν…
Κάπως έτσι κυλήσαμε στον πάτο της ΕΕ.
Στις μέρες μας, όλοι αυτοί (πολιτικοί και πολίτες) που ευθύνονται περισσότερο για τη φτώχεια μας είναι και αυτοί που διαμαρτύρονται περισσότερο γι’ αυτήν.
Η χώρα μας, παρά τους ρυθμούς ανάπτυξης των τελευταίων χρόνων που ξεπερνούν τον μέσο όρο της ΕΕ, δύσκολα θα καταφέρει να ξεκολλήσει από τον πυθμένα. Τούτο γιατί, με παρόμοιους αλλά και δυναμικότερους ρυθμούς, συνεχίζουν να αναπτύσσονται οι υπόλοιπες φτωχές χώρες του Νότου και της Ανατολικής Ευρώπης.
Δεν είναι μόνο αυτό. Παρά τη χρεοκοπία, στην Ελλάδα αποφύγαμε να κάνουμε μεταρρυθμίσεις που θα έδιναν μεγαλύτερη ώθηση στην ανάπτυξη. Η απονομή δικαιοσύνης παραμένει από τις πιο αργές στην Ευρώπη. Το κράτος, παρά την επανάσταση του e-gov, παραμένει αναποτελεσματικό. Πόσοι αποδέχονται, όμως, αξιολόγηση, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και κατάργηση της μονιμότητας; Πόσοι θέλουν συνδυασμό μισθού με παραγωγικότητα στο Δημόσιο; Κάποιοι «ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι» μόνο…
Στην Ελλάδα πληρώνουμε σήμερα συντάξεις άνω των 30 δισ. ευρώ τον χρόνο, με τις μισές από αυτές να προέρχονται από τη φορολογία. Καταβάλλουμε δαπάνες για δημόσια υγεία περί τα 20 δισ. ευρώ τον χρόνο, απολαμβάνοντας ίσως τις πιο πλούσιες υπηρεσίες δημόσιας υγείας στον κόσμο.
Ακόμη και ανασφάλιστος να εμφανιστεί κάποιος στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, θα τύχει πλήρους ιατροφαρμακευτικής φροντίδας, όσο δαπανηρή κι αν είναι η περίπτωσή του. Προσοχή: δεν υποστηρίζω να αφεθούν οι άνθρωποι στον δρόμο άρρωστοι και αβοήθητοι. Αυτό που θέλω να πω είναι πως όλα αυτά έχουν ένα κόστος.
Όλα αυτά είναι πόροι που αφαιρούνται από τη δυνητική οικονομική ανάπτυξη.
Επιπλέον, η χώρα γερνά δημογραφικά. Συνήθως εκρηκτικούς ρυθμούς ανάπτυξης έχουν οι χώρες των οποίων ο πληθυσμός -και δη ο νεαρός πληθυσμός- αυξάνεται. Όταν αυξάνεται ο πληθυσμός, αυξάνεται το εργατικό και καταναλωτικό δυναμικό και, άρα, τόσο η προσφορά όσο και η ζήτηση. Όταν μειώνεται ο πληθυσμός, συμβαίνει το αντίστροφο.
Ακόμη, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια παγίδα: είναι μια χώρα της Ευρώπης με καλά εκπαιδευμένο δυναμικό, αλλά οι πλουσιότερες οικονομίες της Δύσης προσφέρουν καλύτερους μισθούς, με αποτέλεσμα να προσελκύουν ένα σημαντικό μέρος από το δυναμικότερο κομμάτι της δυνητικής οικονομικής ανάπτυξης.
Αυτά δύσκολα θα αλλάξουν… χωρίς κάποιο σοκ που θα μηδενίσει το κοντέρ των κεκτημένων, τα οποία δεν κατάφερε να περιορίσει δραστικά η χρεοκοπία του 2010.
Η φτώχεια μας λοιπόν είναι αποτέλεσμα των επιλογών μας…
Κ. Στούπας – liberal.gr
