ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ: 5 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2022, 11:36

ΑΡΘΡΑ

«Μια σκέψη για τον κινηματογράφο»

Της Αλίκης Δημητρέλλου 0 10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2022, 20:08

Η τηλεόραση παράγει τη λήθη. Ο κινηματογράφος παράγει αναμνήσεις
Ζαν-Λυκ Γκοντάρ


Είναι πλέον γνωστό ότι η βιομηχανία του θεάματος στερείται πρωτότυπου σεναρίου. Υπάρχουν βέβαια και λαμπρές εξαιρέσεις ταινιών που ξεχωρίζουν για την ιδιαίτερη πλοκή τους, τους έξυπνους διαλόγους, την αξιοζήλευτη ομάδα συντελεστών και τους ταλαντούχους ηθοποιούς που τις πλαισιώνουν. Παρόλα αυτά, αυτού του είδους οι ταινίες σπανίζουν και δεν είναι τυχαίο που η πλειονότητά τους είναι εμπνευσμένες από μυθιστορήματα ή κόμικς ή προέρχονται από κάποια θεατρική παράσταση. Ο χολιγουντιανός κινηματογράφος αρέσκεται στην πλειοψηφία του να αναβιώνει (ριμέικ) παλιότερες επιτυχίες με μια έξτρα δόση θεάματος και λιγότερη βάση την ουσία της κάθε ιστορίας.

Οι σκέψεις αυτές εντάθηκαν μετά την προβολή της νέας ταινίας του Στίβεν Σπίλμπεργκ «West Side Story», η οποία για να μην παρεξηγηθώ μου άρεσε αρκετά. Παρόλα αυτά μου δημιούργησε το εξής ερώτημα: Χρειαζόταν;

Ένας σκηνοθέτης του βεληνεκούς του Σπίλμπεργκ θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα νέο μιούζικαλ με παρόμοια ιστορία, που όμως, θα ξεχώριζε για τα πρωτότυπα τραγούδια του. Γιατί και η πρώτη ταινία του 1961, δεν κέρδισε το κοινό της για την σχετικά απλή και γνωστή ιστορία ενός σύγχρονου Ρωμαίου και Ιουλιέτας. Ο θεατής αγάπησε τα τραγούδια, την νοσταλγική ατμόσφαιρα της Νέας Υόρκης και τον χαρακτήρα των πρωταγωνιστών. Και αυτό την κατέστησε κλασική.

Άρα χρειαζόταν να γίνει ριμέικ της ταινίας; Μπορεί ο Σπίλμπεργκ να σεβάστηκε και να τίμησε το υλικό της πρωτότυπης, όμως το υπερθέαμα που προσέφερε απλόχερα στους θεατές, σε πολλά σημεία επισκίαζε την ιστορία των δύο πρωταγωνιστών. Δυστυχώς, δεν κατάφερε να μεταδώσει τα έντονα συναισθήματα μεταξύ των δύο νεαρών ερωτευμένων, και οι αλλαγές στις οποίες προέβη στον τρόπο που ερμηνεύτηκαν τα τραγούδια, μείωσαν αρκετά το νόημα και τη σημασία τους, με αποτέλεσμα συνολικά η ταινία να χάσει τη μελαγχολική ατμόσφαιρα που χαρακτήριζε εκείνη την εποχή.

Η παραπάνω ταινία αποτελεί απλά ένα παράδειγμα για την έλλειψη φαντασίας που παρατηρείται πλέον στην έβδομη τέχνη.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «Έγκλημα στο Νείλο» του Κένεθ Μπράνα. Τα «εγκλήματα» της Αγκάθα Κρίστι έχουν μεγάλη απήχηση στο κοινό, τόσο για την έξυπνη ιστορία τους όσο και για τον ιδιαίτερο και εμβληματικό χαρακτήρα του ντετέκτιβ, Ηρακλή Πουαρό. Οι περιπέτειες του αγαπημένου ήρωα έχουν «ζωντανέψει» και στη μικρή και στην μεγάλη οθόνη.

Οι ιδιαίτεροι χαρακτήρες, τα μυστικά και η ψυχολογία των ηρώων που εμπλέκονται στο κάθε έγκλημα σε συνδυασμό με τη σκοτεινή εποχή του μεσοπολέμου αποτελούν τον καμβά για τον Βέλγο ντετέκτιβ, που κάθε φορά «ζωγραφίζει» ολόκληρη τη σκηνή του εγκλήματος. Η στωικότητα και η ευγένεια του Ηρακλή Πουαρό, καθώς και ο τρόπος που εξιχνιάζει κάθε φορά τα εγκλήματα, δεν έχει ανάγκη από γρήγορες εναλλαγές και υπερβολές χωρίς ουσία και συνοχή. Η νέα ταινία του Μπράνα αφήνει το θεατή περισσότερο μπερδεμένο από ό,τι στην αρχή και με αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με το λόγο για τον οποίο διαπράχτηκε ο φόνος.

Οπότε το ίδιο ερώτημα κατακλύζει τις σκέψεις μου: Χρειαζόταν;

Μερικές ταινίες, όπως και σειρές, είναι ίσως προτιμότερο να μείνουν μοναδικές, γιατί έτσι παραμένουν ειλικρινείς και αναλλοίωτες στο χρόνο. Δυστυχώς, τα περισσότερα ριμέικ αποτελούν ένα όμορφο περιτύλιγμα εις βάρος πολλές φορές του σεναρίου και των διαλόγων και, όσο ταλαντούχοι και αν είναι οι ηθοποιοί, όσο όμορφα και εντυπωσιακά είναι τα κοστούμια και τα ειδικά εφέ, κάτι πάντα θα λείπει από το την ταινία.

Θα λείπει η συγκίνηση…

 

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.