ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ: 20 ΜΑΙΟΥ 2022, 17:01

ΑΡΘΡΑ

Αμαντέους: «Η σύγκρουση για την υστεροφημία»

Της Αλίκης Δημητρέλλου 0 1 ΜΑΡΤΙΟΥ 2022, 18:54

Where words fail, music speaks.
Hans Christian Andersen.


Λένε ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος κριτής για να αναδείξει το μεγαλείο και την αξία της τέχνης. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι συνθέτες, ζωγράφοι και σπουδαίοι συγγραφείς δεν αναγνωρίστηκαν την εποχή που ζούσαν, αλλά μετά το θάνατό τους.

Η ζωή τους κράτησε άσημους, αλλά η αιωνιότητα τους αγκάλιασε και τους έκανε σπουδαίους. Πολλές φορές δε το μεγαλείο της δουλειάς τους ξεθωριάζει τις ιδιοτροπίες και τις απρεπείς εκφάνσεις της προσωπικότητάς τους. Γιατί στο τέλος μένει η Τέχνη, μένει η Μουσική, η Ποίηση και το Συναίσθημα, ενώ ο άνθρωπος απλά παύει να έχει σημασία. Γιατί αν καταφέρεις να προσφέρεις στην ανθρωπότητα μια στιγμή απόλυτης εναρμόνισης με το σύμπαν, έχεις πετύχει να αφήσεις το όνομά σου ανεξίτηλο στο βωμό της υστεροφημίας.

Σε μια απρόσμενη συμμαχία μεταξύ παράστασης και συναυλίας, μιας μελωδικής σύμπνοιας μεταξύ ηθοποιών και μουσικών, μια ιστορία βγαλμένη από άλλη εποχή ξεκίνησε να ξεδιπλώνεται στα μάτια μας. Μια ιστορία του διάσημου για κείνη την εποχή, αλλά άγνωστου για την Αιωνιότητα, Αντόνιο Σαλιέρι. Η δική του οπτική στα γεγονότα και η εσωτερική του μάχη με την μετριότητα, άρχισε σταδιακά να τον επηρεάζει σαν άνθρωπο. O Ιταλός Σαλιέρι ήταν καταξιωμένος μουσικός και αρχιμουσικός της αυλής του αυτοκράτορα Ιωσήφ. Έχαιρε εκτίμησης και σεβασμού από την αριστοκρατία της εποχής και έμοιαζε σαν να μην του έλειπε τίποτα…

Και, όμως, το κομμάτι εκείνο που του διέφευγε ήρθε να το βγάλει στην επιφάνεια με το ασυναγώνιστο ταλέντο του ο νεαρός Αμαντέους Μότσαρτ. Ένα παιδί, που κατάφερνε να ολοκληρώνει ολόκληρες όπερες στο μυαλό του και να συνθέτει μελωδίες μέσα σε ένα βράδυ, συγκλόνισε και τάραξε τον εσωτερικό κόσμο του απλού Σαλιέρι. Γιατί, ενώ ο Μότσαρτ κατείχε άπλετη ιδιοφυία και πηγαίες δεξιότητες, είχε πολλά συναισθηματικά κενά που τον καθιστούσαν αφόρητο για παρέα, αγενή για συγκεντρώσεις και άξεστο πολλές φορές συνομιλητή.

Και αυτό αποτρέλανε τον Σαλιέρι. Πώς το μεγαλείο και το ταλέντο δόθηκε απλόχερα σε ένα παιδί που δεν μπορούσε να το διαχειριστεί σωστά. Γιατί ο Σαλιέρι όσο και αν ζήλευε το Μότσαρτ και, ως ένα βαθμό, τον οδήγησε σε κοινωνική δυσμένεια, κατά βάθος τον χρειαζόταν. Ήθελε να είναι κοντά του, ήθελε να είναι δίπλα σε μια ιδιοφυία και να αγγίξει για λίγα λεπτά το μεγαλείο της. Πάλευε με τον εαυτό του, γιατί ταυτόχρονα μισούσε αλλά και θαύμαζε το Μότσαρτ, και αυτή η εσωτερική σύγκρουση τον έφθειρε και τον διέλυσε ψυχικά.

Η παράσταση είναι μια περιγραφή της ζωής όχι του Μότσαρτ, αλλά του Σαλιέρι, ο οποίος, όντας ο μόνος που αντιλαμβανόταν το μεγαλείο του αντιπάλου του, προέβη σε δόλιες ενέργειες για να τον πληγώσει. Όχι να πληγώσει τον «άνθρωπο» Μότσαρτ, αλλά το «ταλέντο» του. Και τα κατάφερε ως ένα βαθμό. Ο Μότσαρτ δεν γνώρισε ποτέ αναγνωσιμότητα και έμεινε στην αφάνεια και στην φτώχια το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του. Αυτό, όμως, που δεν κατάφερε ο Σαλιέρι ήταν να τον διαγράψει από τις παρτιτούρες της Ιστορίας και αυτό τον κατέτρωγε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η παράστασή είχε την ιδιαιτερότητα να προσφέρει ζωντανή μουσική με τις μελωδίες και τις συνθέσεις του Μότσαρτ, και έδενε πολύ όμορφα την αφήγηση του Σαλιέρι. Το ευφάνταστο τέχνασμα με τους μουσικούς, έδωσε μια άλλη διάσταση στην παράσταση, που την εξύψωσε τόσο οπτικά όσο και ακουστικά. Οι δύο πρωταγωνιστές: Νίκος Ψαρράς (Αντόνιο Σαλιέρι) και Γιάννης Νιάρρος (Αμαντέους Μότσαρτ) έδωσαν εξαιρετικές ερμηνείες, στους τελείως αντίθετους χαρακτήρες που είχαν να υπηρετήσουν. Ήταν καθηλωτικοί και κατάφεραν να μεταδώσουν τόσο τον εσωτερικό κόσμο των δύο ηρώων, όσο και τη σύγκρουση του μεγαλείου με την μετριότητα. Η Μαίρη Μηνά που υποδύθηκε τη σύζυγο του Μότσαρτ, κατάφερε να δώσει στο ρόλο της την αθωότητα και την αμάθεια των απλών γυναικών εκείνης της εποχής, αλλά πολλές φορές οι αντιδράσεις της ήταν υπερβολικές και άκαμπτες.

Οι δεύτεροι ρόλοι κατάφεραν να πλαισιώσουν με επιτυχία τους κεντρικούς πρωταγωνιστές, δίνοντας στον θεατή να αντιληφθεί πόσο τελικά ρηχοί ήταν οι ευγενείς, οι οποίοι δεν μπορούσαν να αντιληφθούν την πραγματική τέχνη. Μια φράση του βασιλιά συνοψίζει όλη την άγνοια της υψηλής κοινωνίας της εποχής: «Η όπερας κ.Μότσαρτ είχε…πώς να το πω….πολλές νότες…»

Μια παράσταση που αξίζει να αφιερώσει χρόνο οποιοσδήποτε να τη δει, γιατί περιγράφει την ιστορία από τα μάτια ενός ανθρώπου, που τελικά διαλύθηκε εσωτερικά, γιατί συνάντησε το μεγαλείο που ο ίδιος αναζητούσε για τον εαυτό του σε ένα «παιδί-θαύμα». Και τι χειρότερο από το να αντιλαμβάνεσαι ότι θα είσαι μέτριος και δεύτερος σε κάτι που πάσχισες να κατακτήσεις μια ζωή; Ή το αποδέχεσαι και προχωράς παρακάτω ή – όπως έγινε και με το Σαλιέρι – προσπαθείς να το καταστρέψεις.

All art is immortal. For emotion for the sake of emotion is the aim of art, and emotion for the sake of action is the aim of life.
Oscar Wilde

 

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.