ΑΡΘΡΑ

Το ντουλάπι της Ιστορίας και του Χρόνου

Σταμάτης - Στυλιανός Βλάχος 0 14 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2020, 22:50

«Ο χρόνος είναι το νόμισμα της ζωής σου. Είναι το μοναδικό νόμισμα που έχεις και μόνο εσύ μπορείς να αποφασίσεις πως θα το ξοδεύεις. Πρόσεχε μόνο μην αφήνεις άλλους ανθρώπους να το ξοδεύουν αυτοί για σένα.»

Carl Sandburg, 1878 – 1967, Αμερικανός ποιητής, ιστορικός & μυθιστοριογράφος


Μία σοφή λαϊκή ρήση αναφέρει ότι: «ο χρόνος, όλα τα γιατρεύει»! Συνηθίζουμε να λέμε πως, κάθε γεγονός – βαρύνουσας σημασίας – που βιώνουμε τις περισσότερες φορές, αφήνει και το σημάδι του, σαν ένα αποτύπωμα, θα τολμούσαμε να πούμε, στο χάρτη της ζωής μας. Και ενώ με ευκολία ξεχνάμε ορισμένα γεγονότα, κάποια άλλα μένουν ανεξίτηλα, λες και γράφτηκαν από τη γραφίδα της ζωής σε μέρος της καρδιάς και συνειδήσεώς μας, που το σκοτάδι φρόντισε να διατηρήσει αναλλοίωτα σε όλη τη πορεία της μετέπειτα ζωής μας – σε κάθε καταγραφή της ημέρας, της ώρας, του λεπτού. Εκεί, τα συγκεκριμένα εκείνα συμβάντα παίρνουν μία υπόσταση υλοποιητικού χαρακτήρα, τα οποία στάθηκαν και συνεχίζουν να στέκονται η αιτία να μας πληγώσουν σε βαθύτερο σημείο και να ταράξουν την ιδιοσυγκρασία και ψυχοπνευματική μας γαλήνη, δημιουργώντας άνευ προηγουμένου καταστάσεις, εξελίξεις, καθώς και θλιβερές συνέπειες των προηγούμενων δύο. Παίρνουν άλλη μορφή και διάσταση στο βασίλειο του πόνου και της ζοφερής πραγματικότητας, στην οποία έλαβαν μέρος κι ανέπτυξαν τη δράση τους. Δυστυχώς ή ευτυχώς, τα συμβάντα εκείνα που δεν μας επιτρέπουν – με τον δικό τους τρόπο – να τα ξεχάσουμε, σβήνοντάς τα από τη συνείδησή μας, στέκονται ικανά να απομυζήσουν ένα κομμάτι από τον βίο μας και να ενεργοποιήσουν στοιχεία της μνήμης, αλλά και του συναισθηματικού μας κόσμου, βαπτίζοντας σκηνές αλλοφροσύνης και μίας σωρείας αισθημάτων αρνητικού χαρακτήρα, που όμως ο τελικός τους αποδέκτης θα πρέπει να επωμισθεί το βάρος των.

Ορισμένα από εκείνα τα γεγονότα τοποθετούνται επακριβώς στην σκέψη μας, ξεπροβάλλουν αβίαστα μέσα από τα μονοπάτια της Ιστορίας καθεαυτής και ξεδιπλώνουν μνήμες, αναπαριστώντας γοερά σημεία του παρελθόντος και του ανθρωπίνου πόνου κι οδύνης. Λαοί, κοινωνίες κι ολάκερη η ανθρωπότητα βιώσαν στο πετσί τους πτυχές του πολύμορφου χαρακτήρα και προσωπικότητας της ιστορίας, όπως και συγκεκριμένων γεγονότων που αναδύθηκαν από εκείνη, τα οποία απετέλεσαν σταθμό στην μετέπειτα εξέλιξη και πορεία του ανθρωπίνου γένους. Σημάδεψαν ολόκληρους πολιτισμούς, καθοδήγησαν συνετά βασιλιάδες, ηγέτες και πολυπράγμονες πολιτικούς – όπως και τους καταπόντισαν ορισμένα από εκείνα, στηλίτευσαν ήθη, αξίες, ιδανικά και πολιτεύματα, έγιναν η αιτία για δημιουργία πολεμικών συρράξεων κι εθνικών επαναστάσεων, αλλά και στάθηκαν ουραγοί για την ανάπτυξη καινοτόμων τεχνολογιών, ρηξικέλευθων ιδεών και τη ξεδίπλωση της επιστημονικής σκέψεως και υγιούς ιδεολογίας. Κι όλα αυτά, διότι η Ιστορία – αυτή η άυλη οντότητα – αποφάσισε να αναμιχθεί και να επενδύσει, με τον τρόπο που έκρινε η ίδια βέβαια, στις ηθικές, οικονομικές, πολιτικές, ιστορικές, γεωγραφικές, γεωστρατηγικές, καθώς και πολιτισμικές αντοχές του ανθρώπου και της έλλογης σκέψης του, καθώς και των κοινωνιών που απάρτιζε εκείνος ως δομικού συστατικού για τη βιωσιμότητα ενός κράτους, ενός έθνους.

Η Ιστορία, αυτή η διαχρονική κι αέναη μούσα, την οποία επινόησαν τα διάφορα γεγονότα – συμβάντα που ξεδιπλώθηκαν μέσα από την εμφάνισή τους, τοποθετούμενα μέσα στο βασίλειο του Χρόνου, πραγματοποίησε και πραγματοποιεί αλλεπάλληλους ελιγμούς σε μία συνεχόμενη – δίχως σταματημό – κίνηση παρατήρησης κι ερμηνείας περιστατικών που αφορούν την εξέλιξη του ανθρώπου, την αλληλεπίδρασή του με πτυχές που σηματοδότησαν την ακμή και παρακμή πολιτισμών, καθώς και την μετέπειτα πορεία του με εκείνα. Κι εκείνο το καταφέρνει πάντοτε, όταν Αυτή (η Ιστορία) κατορθώνει – με χειρουργική ακρίβεια – να εναρμονίζεται με τους άξονες του Χρόνου και να γεμίζει με φως και πολυπραγμοσύνη το κενό της στασιμότητας και της απραξίας του γήινου περιβάλλοντος. Η Ιστορία, την οποία ο Χρόνος επιθυμεί να φλερτάρει και να πλαισιώνει στις δικές του συνιστώσες και συνάμα, να ανταγωνισθεί, συνιστά ένα σημείο αναφοράς, έναν φάρο ελπίδας και συμπαγούς στίγματος, μιας κι έχει τη δυνατότητα να παρέχει στο κοινό ακέραιες και σαφείς πληροφορίες – ζωτικού χαρακτήρα και μείζονος σημασίας – μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας και του αξιακού αποπροσανατολισμού, του μαρασμού και της πνευματικής λήθης και στασιμότητος. Τον διευκολύνει στην αναζήτηση του οικείου και του προσιτού μέσω της λογικής κι επιστημονικής εξήγησης κι ανάλυσης των γεγονότων που έχουν ήδη συμβεί.

Για τους Έλληνες, η Ιστορία κι ο Χρόνος που στενά τη συνοδεύει, παίζουν ένα πολύ σημαντικό και σπουδαίο ρόλο στον βίο του! Το ξέρει, το γνωρίζει κι ο ίδιος, μιας κι όλη του η ατομική και συλλογική ύπαρξη, που εδράζεται στη χώρα του, τον πολιτισμό του, στις ιδέες και τα ιδανικά, τον τρόπο σκέψης του, καθώς και το μήκος κύματος της πολιτιστικής ακτινοβολίας που εκπέμπει σε άλλους πολιτισμούς και κοινωνίες, αντανακλούν επάξια την εκτύλιξη των γεγονότων, που συνθέτουν μαζί, εκείνη κι ο χρόνος. Ο Έλληνας γνωρίζει πολύ καλά και σε υπέρμετρο βαθμό την υπόσταση και τον ρόλο που καλείται να παίξει η Ιστορία στα δρώμενα της χώρας του κι Εκείνη – με τη σειρά της – γνωρίζει άπταιστα την δική του οντότητά και τον αγώνα που καλείται να δώσει στα κοινωνικοοικονομικά κι εθνικά δρώμενα ως πολίτης – κάτοικος αυτού του τόπου! Έχει σκληραγωγηθεί και συνάμα αποκτήσει ιστορική τεχνογνωσία από τις συνεχείς δοκιμασίες που του βάζει και τα διαφόρου τύπου εμπόδια (πολιτισμικά, ιστορικά, οικονομικά, γεωστρατηγικά, κοινωνικά) που τοποθετεί στο διάβα του, με αποτέλεσμα να γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει στην χώρα του. Να έχει δηλαδή επίγνωση της κατάστασης και των πραγμάτων που θα σταθούν ορόσημο και θα καθορίσουν – με συνετό και καλόβουλο τρόπο τις περισσότερες φορές – τον μετέπειτα βίο του. Έλληνες, Ελλάδα, Ιστορία και Χρόνος συνθέτουν μία κυκλική αλυσίδα συλλογιστικών σκέψεων, ιδεολογιών, αποφάσεων, αναμνήσεων και ιδεών, όπου όλα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, σχηματίζοντας ένα μωσαϊκό από εικόνες και συμβάντα που αντικατοπτρίζουν τα υφάνσιμα νήματα της ανθρώπινης εξέλιξης και της ίδιας της ζωής.

Δεν χρειάζεται να σας αναφέρω ότι ο ελληνικός λαός, στο γιγαντιαίο ιστορικό και πολιτιστικό οπλοστάσιο που καλούμε: «Ελληνικό Πολιτισμό», διαθέτει πολλές αξιοσημείωτες πηγές κι εκτενείς αναφορές που κάνουν λόγο για τον καταλυτικό ρόλο που εκείνος διαδραμάτισε ανά τα χρόνια, ανά τους αιώνες, αποτυπώνοντας με αυτό τον τρόπο το ιδιαίτερο στίγμα του και δίδοντας το έναυσμα για μία πολιτισμό-κοινωνική σύμπλευση κι αλληλεπίδραση – άλλοτε καλή κι άλλοτε κακή – με τους πολιτισμούς άλλων χωρών – κρατών. Ο Ελληνισμός σημείωσε μία από τις πιο λαμπρές πολιτιστικές δημιουργίες και προόδους στο διάβα του, τόσο από πλευράς υλικού, όσο κι από μεριάς πνευματικού και πολιτιστικού υποβάθρου, διαθέτοντας ένα πλούσιο απόθεμα ηθικού εξοπλισμού. Εκείνος, με τη σειρά του, μεταφράζεται στις ψυχικές εκείνες δυνάμεις, οι οποίες θεωρούνται απόρροια από την αφοσίωση του ανθρώπου σε ανώτερες ηθικές και πνευματικές αξίες και ιδεώδη σε έναν επιδιωκόμενο τρόπο ζωής. Οι συγκεκριμένες ηθικές αξίες εντοπίζονται στους κόλπους της φιλογνωσίας και φιλοπατρίας, στην συμπαγή εθνική ενότητα που κατά καιρούς εμφανίζει, στην αμείωτη θρησκευτική πίστη, στη φιλοτιμία του Έλληνα, στην ιδιαίτερη πίστη στις ιστορικές μας παραδόσεις, όπως και στο αγωνιστικό μας σθένος.

Μέσα από το βιβλίο του συγγραφέα που καλείται Ιστορία, εμείς οι αναγνώστες του θα βιώσουμε μία σειρά από ιδιαίτερα και πρωτόγνωρα συναισθήματα, που άλλοτε παρουσιάζονται ως χαροποιείς ειδήσεις, ως χαρμόσυνα γεγονότα, ως διαπρεπείς νίκες και εθνικές κυριαρχίες κι άλλοτε ως οδύνες και βαθιά θλίψη, ως ανείπωτο σπαραγμό, ως τραγικά συμβάντα, ως ολέθριες κι επιζήμιες ήττες κι εθνικές καταστροφές. Διαβάζοντας και μελετώντας ένα τέτοιο βιβλίο, σου παρέχει την αίσθηση ότι μεταφέρεσαι νοητά στο μακρινό – ή και κοντινό – παρελθόν, όπου αυτομάτως λαμβάνεις το ρόλο του παρατηρητή και σου δίδεται η ευκαιρία να μελετήσεις, με πιο παραστατικό κι εμπεριστατωμένο τρόπο και μέθοδο, τα γεγονότα που διαδραματίζονται μέσα στην έκβαση του αποτελέσματος που θέτει ο Χρόνος, ενώ θα σου προσφερθεί η δυνατότητα να διαμορφώσεις τη δική σου γνώμη και να αναπτύξεις μία ξεχωριστή ιστορική ιδιοσυγκρασία, η οποία δεν θα αποκλίνει από τις γνήσιες επιταγές των ιστορικών γεγονότων – όπως εκείνα έχουν πραγματοποιηθεί στην χρονική διάρκεια. Και το συγκεκριμένο, επιτυγχάνεται, με ένα βαθμό παραπάνω, μελετώντας την ιστορία που διαδραμάτισε στον Χρόνο το πολύπαθο Ελληνικό Γένος με τις πλείστες, γνήσιες ιστορικές πηγές, κείμενα κι αναφορές που κατέχει.

Τα κεφάλαια του συγκεκριμένου βιβλίου που εκθέτει τη πορεία ιστορικών γεγονότων και περιστατικών είναι πολυεπίπεδα και δαιδαλώδη, δίδοντάς σου την ευκαιρία να πραγματοποιήσεις είσοδο στα τεκταινόμενα μεγάλων συμβάντων του παρελθόντος, αλλά και μερικών που λαμβάνουν χώρα στο παρόν – το τώρα. Εκείνα αποτελούνται από: σπουδαίες ανακαλύψεις περίτρανων επιστημόνων, που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας, συγγραφικά έργα διάσημων λογοτεχνών, καλλιτεχνών, φιλοσόφων, θεατρικογράφων, διανοούμενων, οι οποίοι τροφοδότησαν κι ενίσχυσαν το πνεύμα και τον σύγχρονο τρόπο σκέψης, εκκεντρικές προσωπικότητες, που διακίνησαν ιδεολογίες κι απετέλεσαν σημεία αναφοράς για συζητήσεις κι έντονες διαμάχες, ιστορικές Συμφωνίες και Συνθήκες, που επηρέασαν διπλωματικές σχέσεις εθνών, κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις διακεκριμένων ανδρών, που στάθηκαν στα ύψος των περιστάσεων. Επαναστάσεις βαρύνουσας ιστορικής σημασίας, που σηματοδότησαν την απαρχή ενός νέου έθνους και την γαλούχηση καινοτόμων αντιλήψεων, μακραίωνες κι επικές μάχες, που απετέλεσαν σταθμό στην ανθρώπινη ιστορία διαμορφώνοντας έτσι το σύγχρονο διεθνές τοπίο και σκηνικό. Όλα εκείνα τα παραπάνω, είναι που θα σταθούν η αιτία και η αφορμή μαζί για να ξυπνήσουν μνήμες, που θα τολμήσουν να διαταράξουν το σκηνικό του παρόντος, αφού πραγματοποιήσουν έξοδο από τον ιστορικό λήθαργο, όπου παραμένουν αποθηκευμένα από τον ίδιο το χρόνο που τα ορίζει.

Δεν είναι λίγες οι φορές που γίναμε μάρτυρες ή και πρωταγωνιστές – δευτεραγωνιστές σε ζητήματα πρωτευούσης πολιτικής και ιστορικής εθνικής σημασίας είτε άθελά μας, είτε εσκεμμένα για να υποστηρίξουμε το δίκαιο και να αποκαταστήσουμε την ιστορική και χρονική αλήθεια, ώστε να απαλλαχθούμε από τυχόν εθνικά επιζήμιες ανακρίβειες κι άστοχες τοποθετήσεις. Το συνηθίζουμε αυτό άλλωστε. Υπάρχει χαραγμένο μέσα στα δισεκατομμύρια κύτταρα που απαρτίζουν τον οργανισμό μας. Δείχνουμε την ανάγκη – ως λαός που προέρχεται από τα βάθη της εκτύλιξης ιστορικών γεγονότων και χρονικών διακυμάνσεων που διέπουν εκείνα – να παρέμβουμε, με τη μορφή συζητήσεων και να κάνουμε χρήση επιστημονικών αναφορών κι ορθών δημοσιεύσεων, στα ιστορικά και πολιτικά δρώμενα που διαμόρφωσαν την παρελθοντική, αλλά και την σύγχρονη εικόνα του τόπου μας. Η Ιστορία, η μούσα εκείνη, μας προτρέπει να ασχοληθούμε μαζί της και να αφιερώσουμε τον χρόνο μας στο να την ερμηνεύσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και πιο εμπεριστατωμένα, δίχως να αφήσουμε ψήγματα παρανόησης και πλασματικά κατασκευάσματα δεδομένων με την μορφή ιδεολογημάτων και ιδεοληψιών. Με αυτό τον τρόπο, μετέχουμε σε μία κοινωνία πολιτών, συγκροτημένοι ιδεολογικά και ρητορικά, κατά συνέπεια, αποτελεσματικά ενημερωμένοι και προετοιμασμένοι εννοιολογικά, ενώ μπορούμε να αναπτύξουμε άρτιους διαύλους οργανωμένης επικοινωνίας με τους υπόλοιπους συμπολίτες μας, ώστε να είμαστε σε θέση να δώσουμε διέξοδες λύσεις σε πολυσήμαντα πολιτικά κι εθνικά ζητήματα. Με λίγα λόγια, να αποκτήσουμε υγιή εμπεριστατωμένο λόγο, που θα πηγάζει από την γνώση και τη λογική.

Κι εκείνο φανερώνει αρετές! Διότι, όπως κάλλιστα είχε αναφέρει κι ο μεγάλος Σταγειρίτης φιλόσοφος Αριστοτέλης στο μνημειώδες έργο του «Πολιτικά»: «ο άνθρωπος φύσει πολιτικόν ζώον», εννοώντας ότι, ο άνθρωπος διαφέρει από όλα τα υπόλοιπα άλογα ζώα, επειδή μόνο εκείνος θεωρείται ότι είναι προικισμένος με λόγο και βούληση, ο οποίος τον καθιστά ικανό να διακρίνει το δίκαιο από το άδικο, το αγαθό από το κακό, το ωφέλιμο από το βλαβερό, το ουσιώδες από το ανούσιο. Μάλιστα, τονίζει δε ότι: «πολιτικόν ζώον πάσης μελίττης και παντός αγελαίου ζώου μάλλον», με την ιδιαίτερη αναφορά του φιλοσόφου στις μέλισσες, ως χαρακτηριστικό παράδειγμα «αγελαίων ζώων» - όπου δεν θα πρέπει να λογίζεται ως τυχαία, δεδομένου ότι εκείνες συγκροτούν «κοινωνίες», πολύ καλά οργανωμένες και δομημένες, βάσει αυστηρών κανόνων συμβίωσης και λειτουργίας. Επισημαίνει δε ότι, όσοι δεν επιθυμούν να ζουν μέσα στην πόλη λογίζονται ως θηρία ή θεοί. Κι αυτό δείχνει ότι, την αρετή του σπουδαίου πολίτη, η οποία συνίσταται στο «δύνασθαι άρχειν και άρχεσθαι καλώς», μπορούν και πρέπει να την έχουν όλοι όσοι αποτελούν το κύριο σώμα της πόλης, ενώ δε, την αρετή του αγαθού ανθρώπου είναι αδύνατο σχεδόν να την αποκτήσουν όλοι (τα δύο είδη της αρετής ενδέχεται πάντως, σε ορισμένες περιπτώσεις και να συνυπάρχουν).

Η συζήτηση περί ιστορίας και διαφόρων ιστορικών δρώμενων που συνέβησαν επί ελληνικού εδάφους και – κατά συνέπεια – να αφορούν την Ελλάδα και τους κατοίκους – πολίτες της, απετέλεσε την αιτία για την δημιουργία μικρών και μεγάλων πόλων έντονων αντιμαχιών και διενέξεων μεταξύ των Ελλήνων, ενισχύοντας έτσι το κλίμα μίσους κι αλλοίωσης εθνικών συνειδήσεων ανάμεσά των. Όπως και την επανεμφάνιση των αποκρουστικών τεράτων του διχασμού, της μισαλλοδοξίας, των φθονερών αντιδράσεων και του ολοκληρωτισμού της ελεύθερης συγκροτημένης σκέψης κι άποψης. Δεν είναι λίγα τα θλιβερά ιστορικά συμβάντα ανά τους αιώνες, τα οποία προξένησαν οδύνη και σπαραγμό στους Έλληνες με τα ολέθρια κι ακριβοπληρωμένα αποτελέσματά πάνω σε εκείνους και με την διατρητική τους ικανότητα στο να καταφέρνουν κάθε τόσο και λιγάκι να αναδύονται στην επιφάνεια και να επηρεάζουν την ψυχοσύνθεση και το κοινό ελληνικό αίσθημα των κατοίκων αυτής της χώρας. Τι να πρωτοθυμηθούμε! Από την Αρχαϊκή Περίοδο (πρώτος και δεύτερος Μεσσηνιακός πόλεμος, Μιλησιακός πόλεμος, Μελιακός πόλεμος, Ληλάντιος και Πρώτος ιερός πόλεμος), την περίοδο της Κλασικής Ελλάδας με τους Περσικούς πολέμους, την Ιωνική επανάσταση, τον περίφημο Πελοποννησιακό Πόλεμο, τους πολέμους της Δηλιακής Συμμαχίας, τον Κορινθιακό πόλεμο, τους Θηβαϊκούς πολέμους, τον Δεύτερο και Τρίτο ιερό πόλεμο, τις μεγαλειώδεις εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία κι Αφρική, μέχρι και την Ελληνιστική περίοδο, με τον Λαμιακό πόλεμο, τους πολέμους των Διαδόχων και των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τον Χρεμωνίδειο, τον Δημητριακό και τον Κλεομένειο πόλεμο, την εκστρατεία του Πύρρου, τον Λακωνικό κι Αιτωλικό πόλεμο, τους Μακεδονικούς πολέμους, τον Πενταστράτειο πόλεμο. Δεν πρέπει να παραλείψουμε και την θαυμαστή περίοδο του Βυζαντίου, με μνημειώδεις μάχες και πολύμηνες πολιορκίες κατά Περσών, Αβάρων, Σλάβων, Σελτζούκων του Ικονίου, Οθωμανών, Γότθων, Οστρογότθων, του Χαλιφάτου των Αββασιδών, των Αράβων, των Σαρακηνών πειρατών, των Πετσενέγων, του Χαλιφάτου των Φατιμιδών, των Λομβαρδών, των Σταυροφοριών, των Φράγκων, των Ομευαδών Αράβων, Ούγγρων, Ρωσίας του Κιέβου (Ρως), Βουλγάρων (Βουλγαρική Αυτοκρατορία), οι οποίες αποδυνάμωσαν – σε βαρύνοντα βαθμό – την υπόσταση και το ηθικό φρόνημα της Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου, όπως αντίστοιχα και των Ρωμιών κατοίκων αυτού.

Να μην παραλείψουμε και την νεότερη ιστορία με γεγονότα που μετετράπησαν σε μαχαίρι κι επισκίασαν την καρδιά του Ελληνισμού, στερώντας του τα οποία περιλαμβάνουν: από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, τους περίφημους Βαλκανικούς Πολέμους (1912 – 13), την Μικρασιατική Εκστρατεία και Μικρασιατική Καταστροφή (αναφέρεται στο τέλος του ελληνοτουρκικού πολέμου, 1918 – 22), με τις αλησμόνητες πατρίδες και την γενικευμένη πλέον εκδίωξη μεγάλου μέρους του ελληνικού και χριστιανικού πληθυσμού από τη Μικρά Ασία και την τελεία καταστροφή του Θρακικού και Μικρασιατικού ελληνισμού μαζί με του Πόντου, τα αιματηρά Δεκεμβριανά (1944 – 45), στα οποία οι μάχες κράτησαν 33 ολόκληρες ημέρες με μεγάλης έκτασης πολεμικές συγκρούσεις στην ελληνική πρωτεύουσα, ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος (1946 – 49, άλλη ερμηνεία: Δεύτερο Αντάρτικο ή Συμμοριτοπόλεμος ή πόλεμος εναντίον του μοναρχοφασισμού), μέχρι και το είκοσι-πέντε ετών ζήτημα που αφορά την επίλυση του «Μακεδονικού» και τη διατέλεση καλής γειτονίας με τη χώρα της FYROM. Να με συγχωρέσετε οι αναγνώστες, εάν τυχόν μου έχει διαφύγει κανένα αξιοσημείωτο ιστορικό συμβάν από τα πλείστα που υπάρχουν στο ελληνικό ιστορικό απόθεμα, το οποίο χρήζει ιδιαίτερης κι αναλυτικότερης αναφοράς. Είναι βλέπετε τόσα πολλά τα γεγονότα που σημάδεψαν την υπόσταση της Ελλάδας σε εθνικό και κοινωνικό επίπεδο, καθώς και του ελληνικού συνεκτικού κορμού της, τα οποία – βεβαίως και – χρήζουν ιδιαίτερης μνείας, αναφοράς και διεξοδικότερης επιστημονικής ανάλυσης, όμως δεν επιθυμώ να μετατοπίσω τη σκέψη μου ως προς σ’εκείνο το σημείο. Αλλά, να δώσω το κατάλληλο βάρος και στίγμα στο αποτύπωμα που έχει επιφέρει η Ιστορία πάνω στον κορμό της ελληνικής κοινωνίας και του τρόπου ζωής, όπως και στην πορεία που έχει σημειώσει ο ελληνικός πολιτισμός ανά τους αιώνες, προσδίδοντας ένα σπουδαίο παράσημο για την χώρα μας.

Ωστόσο, θα αναρωτηθείτε, γιατί σας αναφέρω όλα αυτά. Γιατί, μέσα από το συγκεκριμένο άρθρο πραγματοποίησα μία μικρή νύξη σε εκείνη την άυλη οντότητα, που ακούει στο όνομα: Ιστορία και τον Χρόνο, ως καβαλιέρο να τη συνοδεύει; Ο συλλογισμός μου – να μου επιτρέψετε – είναι απλός. Η Ιστορία, σε συνεργασία με τον Χρόνο, θεωρούνται τα θεμελιώδη εκείνα συστατικά που κρατούν αναλλοίωτα στη μνήμη μας τα όποια συμβάντα – θετικά ή αρνητικά – που έχουν διαδραματισθεί στη μακραίωνη πορεία της εξέλιξης του ανθρώπου και που έχουν διατελέσει μία διαδρομή, ικανή στο να στιγματίσει την ελληνική μνήμη, τον τρόπο σκέψης, αλλά και θέλησης ως προς την επίλυση ζητημάτων που άπτονται την εθνική ασφάλεια κι αξιοπιστία της Ελλάδας. Όπως της ελευθερίας και δημοκρατίας που αποπνέουν από εκείνη. Η Ιστορία φροντίζει να στέκεται ουραγός και θεματοφύλακας αξιών, ιδανικών και παραδόσεων, εμβαπτίζοντας ένα πάγιο ξεκίνημα αναζωπύρωσης της ελληνικής νόησης και σκέψης σε κατευθυντήριες ατραπούς, στις οποίες το μεμπτό κι ωφέλιμο θα αποκτήσουν υπόσταση και θα καθοδηγήσουν το ελληνικό πνεύμα σε ένα σύνολο άρτιων αποφάσεων για την πρόοδό του. Η ελληνική Ιστορία συνιστά το βασικότερο προπύργιο προστασίας του πολιτισμού και της ταυτότητας του ελληνικού Κράτους – Έθνους, χρησιμεύοντας ως προστατευτική τάφρος ενάντια σε επιβουλές που επιθυμούν να καπηλευθούν την ύπαρξη κι ελευθερία του.

Όμως, για να καταστεί μία τέτοια σημαντική έννοια βιώσιμη και χρηστική, θα πρέπει να την προστατεύσουμε, ώστε να την θωρακίσουμε κατάλληλα και να την αναγάγουμε μετέπειτα σε ένα σταθμό πάγιας πληροφόρησης κι επικοινωνίας, προσδίδοντας με αυτό τον τρόπο ένα αποτύπωμα γνησιότητας και καθαρής διοχέτευσης επιστημονικά ελεγμένων κειμένων που δε θα αμφισβητούν την εγκυρότητα ιστορικών δεδομένων, καθώς και την υπόσταση του ελληνικού γένους. Με λίγα λόγια, οφείλουμε να σχηματίσουμε ένα ιδεολογικό οικοδομικό κατασκεύασμα ιστορικής αλήθειας, δομημένο από βαρύνουσας σημασίας πληροφορίες και ιστορικές ακρίβειες, μέσα στο οποίο θα επενδύσουμε τις αναγκαίες εκείνες γνώσεις και προοπτικές που, με τη σειρά τους, θα υποδείξουν την ορθή κι αδιαμφισβήτητη πορεία του ελληνικού κράτους – έθνους ανά τους αιώνες και την παγίωση της κυριαρχίας του στον βαλκανικό γεωγραφικό χώρο. Και ποιός θεωρείται ο κατάλληλος τρόπος για να αποθηκεύσουμε εκείνες τις πληροφορίες, τις οποίες θεωρούμε σημαντικές και πρωτευούσης σημασίας, ώστε να μπορούμε να διαχειρισθούμε μία ενδεχόμενη καπήλευση που επιχειρείται από επίβουλα κράτη και συντεχνίες; Μα, φυσικά, σε ένα νοητό ντουλάπι που θα συγκροτεί τον ενδεδειγμένο αποθηκευτικό χώρο ιστορικών γεγονότων, περιστατικών κι αναμνήσεων που στιγμάτισαν την Ελλάδα ως χώρα, ως κράτος, ως έθνος, ως κοινωνία, αλλά κι ως οικογένεια – μιας κι εκείνη συνιστά το απαραίτητο δομικό συστατικό σε μία κρατική κι εθνική οντότητα.

Το συγκεκριμένο εκείνο νοητό κατασκεύασμα, παίρνοντας την ονομασία ως: «ντουλάπι της Ιστορίας και του Χρόνου», θα αποτελέσει μία καίρια τράπεζα μνήμης και συγκροτημένης λογικής και επιστημονικής μεθοδολογίας, που θα χρησιμεύσει στην ανάκτηση της δυνατότητας να αντλούμε πολύτιμες πληροφορίες, που θα μας επιτρέψουν να θωρακίσουμε την εθνική μας συνείδηση κι αξιοπιστία. Παράλληλα, το ντουλάπι εκείνο, θα συγκροτεί μία αποθήκη πληροφορίας, πάγιας εξιστόρησης συμβάντων, τα οποία θα μεριμνήσουν για την σχεδίαση και κατασκευή ενός πνευματικού και συνειδησιακού πλαισίου, που θα εγκιβωτίσει ισχυρά θεμέλια αναγνώρισης της υπόστασης του ελληνικού Κράτους – Έθνους και της βαρυσήμαντης συνεισφοράς αυτού σε λαούς του δυτικού κόσμου – αλλά και της Ανατολής. Κατά συνέπεια, τα παραπάνω στέκονται ικανά στο να μεταλαμπαδεύσουν εκείνες τις αξίες και θεμελιώδη ιδεώδη σε αυτές και τις επόμενες γενεές, ώστε, εν συνεχεία, να κατασκευασθούν κραταιές γέφυρες εμπιστοσύνης, συνεργασίας κι αρτιμελούς επικοινωνίας μεταξύ Κράτους – πολιτών, ενώ θα επινοηθεί μία νοητή δικλείδα ασφαλείας για την εμβάθυνση ενός προτύπου ατόφιας ιστορικής ποιότητας κι αξιοπιστίας, το οποίο θα τοποθετήσει τη σφραγίδα του πάνω σε ιστορικές αλλοιώσεις κι ανακρίβειες ιδεοληπτικών παραγόντων. Κι έχουμε άμεση την ανάγκη να καταφέρουμε την κατασκευή ενός τέτοιου ειδικού νοητού «ντουλαπιού», το οποίο θα συγκροτήσει την αποθηκευμένη πνευματική γνώση, αναγέννηση κι επιβίωση του ελληνικού πολιτισμού και των ιδεωδών που εκείνος αντιπροσωπεύει, ενάντια σε γεγονότα και περιστατικά που επιθυμούν την αλλοίωση και διαστρέβλωση της ελληνικής εθνικής μνήμης και συνείδησης. Όπως και την υφαρπαγή εθνικών αξιώσεων και κυριαρχικών δικαιωμάτων από επίβουλους συνασπισμούς, στην προσπάθειά τους να επιφέρουν βαρύτατες εκπτώσεις στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας και στην συνειδησιακή ταυτότητα του ελληνικού πληθυσμού της. Θα δημιουργήσει ένα ρεαλιστικό σκηνικό αναγνώρισης και κατανόησης των υφιστάμενων καταστάσεων που απασχολούν την εξωτερική προοπτική της χώρας στο διεθνές γίγνεσθαι.

Η αλήθεια είναι ότι, τις τελευταίες δεκαετίες βιώνουμε γεγονότα και καταστάσεις, οι οποίες εντάσσονται στη σφαίρα του πραγματικού – του ρεαλιστικού, κι οφείλουμε, με τη σειρά μας, να επιδείξουμε αναγκαίους χειρισμούς, ώστε να καταφέρουμε να εντοπίσουμε τη πηγή του προβλήματος. Εν συνεχεία, να αντιμετωπίσουμε, με σχετικά υψηλό ποσοστό επιτυχίας, τις προκλήσεις που εκείνες θέτουν το στίγμα τους στη σύγχρονη διάρθρωση των κοινωνικών και πολιτικών ανακατατάξεων στη παγκόσμια σκακιέρα των διεθνών σχέσεων και της γεωπολιτικής. Δεν υπάρχει νομίζω αμφιβολία ότι, οφείλουμε να σκύψουμε επιμελώς πάνω από τα συγκεκριμένα συμβάντα που αφορούν την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας στις σχέσεις της με το κράτος της Τουρκίας, όπως και στο εθνικό Δόγμα επεκτατισμού, από το οποίο διαπνέεται η ηγεσία της και που καλλιεργείται για δεκαετίες τώρα, αφήνοντας τα σημάδια του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας εναντίον του ελληνικού κράτους και ελληνικής πολιτισμικής του ταυτότητος. Καθίσταται σαφές ότι, η Ελλάδα, ως χώρα, η οποία έχει γαλουχήσει κι εμπνεύσει τον δυτικό πολιτισμό και τρόπο ζωής με τη δυναμικότητα του πνεύματος που διαθέτει, αλλά και την ικανότητα να συνάπτει καίριες συμμαχίες με κράτη του εξωτερικού, οφείλει να επιδείξει μία δυναμική στο χώρο της εξωτερικής πολιτικής και να αρχίσει να διεκδικεί, με άκρα διπλωματικό τρόπο, την αυτονόητη κυριαρχική της παρουσία στο χώρο της Βαλκανικής χερσονήσου και της θάλασσας του Αιγαίου – κάτι, που μόνο η ουσιαστική γνώση και επιστημονική κατάρτιση επί της ελληνικής ιστορίας στέκεται ικανή στο να το καταφέρει. Κι αυτό διότι, το νοητό εκείνο ντουλάπι θα φροντίσει, μέσα στην πορεία που ορίζει ο Χρόνος, να την προφυλάξει, να την θωρακίσει ιδεολογικά κι εν συνεχεία, να την προτάξει δυναμικά ενάντια σε συμφέροντα που επιθυμούν την αποσιώπηση και κατάλυσή της.

Συνιστούν μία πραγματικότητα τα επαίσχυντα γεγονότα που συμβαίνουν, σχεδόν σε καθημερινό στάδιο, από το Δόγμα του επεκτατισμού – όπως έγινε αναφορά παραπάνω, αλλά και του νέο-Οθωμανισμού, που προσπαθεί να επιβάλλει και να καταφέρει η τουρκική κρατική διοίκηση σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων κι αξιώσεων! Νομίζω ότι, οφείλουμε να μην κρυβόμαστε άλλο πίσω από το δάκτυλό μας. Και το συγκεκριμένο το διατυπώνω, διότι ορισμένες μειονοτικές ομάδες, ενταγμένες στους κύκλους της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού πυρήνα και ιδεολογίας, δεν αντιλαμβάνονται τη κρισιμότητας της υφιστάμενης κατάστασης, στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα πολλάκις από τις επιβουλές του τουρκικού κράτους και διοίκησής του. Εξακολουθούν να διαταράσσουν την αστική ηρεμία και καθημερινότητα των πολιτών με ειδεχθείς πράξεις, όπως: φθορές και καταστροφές κρατικών κτιρίων, καθώς και ιδιωτικών περιουσιών από πορείες που επιτελούν έχοντας ιδεοληπτικό κι αναχρονιστικό πρόσημο, τη ρητορική μίσους που βγάζουν εναντίον της έννομης τάξης, όπως κι ατόμων που εναντιώνονται στην αρρωστημένη κι αποσυνάγωγη ιδεολογία τους, τις απειλές και τραμπουκισμούς, καθώς και την επιβολή των ολοκληρωτικών απόψεών τους πάνω στον υγιή κι αρτιμελή συνεκτικό ιστό που συγκροτεί την ελληνική κοινωνία.

Και το συγκεκριμένο, θεωρείται άκρως επικίνδυνο διότι, φανερώνει κάτι βαθύτερο: την αδυναμία κι άρνησή τους να κατανοήσουν τις συνθήκες εκείνες που διαμορφώνουν την έννοια της πραγματικότητας, ώστε να προσαρμόσουν την συμπεριφορά τους αναλόγως και να επιδείξουν μία σχετική σωφροσύνη στις σύγχρονες κι απαιτητικές επιταγές του παρόντος. Άμεση συνέπεια, αφυπνίζεται το τέρας του εθνικού διχασμού από τη χειμέρια νάρκη του, έτοιμο να κατασπαράξει κάθε ελπιδοφόρο γεγονός καλυτέρευσης της εθνικής μας αξιοπιστίας κι αξιοπρέπειας στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Γι’αυτό και λογίζεται ως απαραίτητο η εισαγωγή μίας νοητής τράπεζας εθνικής μνήμης και συνείδησης, στην οποία, τα αποθηκευμένα ιστορικά συμβάντα θα χρησιμεύσουν ως αποδοτικό όπλο εναντίον κάθε ξένης επιβουλής κι αναχρονιστικής ιδεοληψίας που επιθυμεί να καταφέρει πάνω στους Έλληνες πολίτες που συγκροτούν την συνείδηση της κοινωνίας του ελληνικού κράτους και τοπίου.

Θεωρείται πλέον γνωστό ότι, στον 21ο αιώνα που σιγά-σιγά διανύουμε, διαδραματίζονται γεγονότα συνεχούς ροής και που στέκονται η αιτία και – συνάμα – η αφορμή στο να δημιουργούν σκηνικά γεωπολιτικού χαρακτήρα στην παγκόσμια σκακιέρα. Τα τεκταινόμενα που αφορούν το ελληνικό τοπίο και την κοινωνία του, μπορούμε να κάνουμε λόγο ότι, απαρτίζονται από πολυεπίπεδες διακυμάνσεις, λόγω της πολυπλοκότητας των προς επίλυση ζητημάτων, τόσο σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας, όσο και σε κοινωνικό. Θεωρείται αδιανόητο από πλευράς ελληνικού κράτους κι Ελλήνων πολιτών να μην γνωρίζουν τι συμβαίνει στον ευρύτερο κόσμο που μας περιβάλλει, καθώς και τις διεθνείς εξελίξεις που έχουν να κάμουν με την αλληλεπίδραση της χώρας μας με γείτονα κράτη. Σε μία χώρα, η οποία θεωρείται η κοιτίδα του πολιτισμού που ενεφύσησε πάγιες αξίες σε άλλους πολιτισμούς και παραδόσεις Οι καιροί το επιτάσσουν. Εμείς το επιτάσσουμε, η χώρα μας η Ελλάδα το επιτάσσει! Ας προσπαθήσουμε να κατασκευάσουμε κι ένα εφεδρικό ντουλάπι, στο οποίο θα ενσωματώσουμε κι αποθηκεύσουμε όλες εκείνες τις πληροφορίες, οι οποίες θα μας επιτρέψουν να οικοδομήσουμε μία ισχυρή κι άκαμπτη εμπιστοσύνη και επωφελή συνεργασία με τους απογόνους μας, αναπτύσσοντας δειλά-δειλά μία άτεγκτη εθνική συνοχή κι ομοψυχία!

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.