ΠΑΛΑΙΟ ΦΑΛΗΡΟ

«Το παιδί με τον κάβουρα» ή «Καρκινοφοβία» - Μια αντίστροφη πορεία μέσα στο χρόνο

Γράφει ο Βασίλης Χατζηκωνσταντίνου* 0 11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019, 14:53

«Το παιδί με τον κάβουρα» ή «Καρκινοφοβία» Το εξαιρετικό γλυπτό του Γεωργίου Βρούτου που στόλιζε για δεκάδες χρόνια την πλατεία του «Φλοίσβου»

Για πολλά χρόνια, το μικρό γυμνό αγόρι της καρτ ποστάλ της δεκαετίας του 50 (εκδόσεως «Δέλτα»), έστεκε στη μέση του συντριβανιού που βρισκόταν στην πλατεία που περιέβαλλε το «Φλοίσβο», το εμβληματικό κτίριο του Παλαιού Φαλήρου.
Ήταν ένα σύμβολο, δίπλα σε ένα άλλο σύμβολο.

Το γυμνό αγόρι έχει μόλις βγει από τη θάλασσα και κρατά το «ιμάτιό» του με το αριστερό του χέρι.
Τρομαγμένο στη θέα του κάβουρα, τραβιέται προς τα πίσω και προσπαθεί να τον κτυπήσει με ένα βότσαλο που πιθανόν να κρατά στο δεξί του χέρι.

Λέω «πιθανόν» γιατί δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε σήμερα, διότι το χέρι του είναι σπασμένο στο ύψος του αγκώνα.
Από περιγραφές και από το χωρίς καθόλου φθορές αντίτυπο της Εθνικής Πινακοθήκης, το αγορασμένο το 1977, γνωρίζουμε όμως, ότι το δεξί χέρι του αγοριού, κρατούσε ένα βότσαλο.

Η θέση που είχε τοποθετηθεί, ήταν ιδανική. Μόλις λίγα μέτρα, ούτε δέκα, από τη θάλασσα.
Οι Φαληριώτες αγάπησαν το χαριτωμένο αυτό αγόρι και φωτογραφίζονταν μαζί του. Υπάρχει σε δεκάδες ιδιωτικές φωτογραφίες.



Γύρω στο 1946

Σύμφωνα με τον Δημήτρη Κακίτση, το συντριβάνι στο οποίοι ήταν τοποθετημένο το άγαλμα καθώς και τα βοτσαλωτά της «Παλμύρας», έγιναν από τα έσοδα του σταθμού των διοδίων, που υπήρχε στην παραλιακή λεωφόρο στη στάση «Φόρος» το 1935.

Δεν είναι όμως γνωστό το «πως» και «πότε» αποκτήθηκε το άγαλμα από τη Δημοτική Αρχή και το πότε τοποθετήθηκε στη συγκεκριμένη θέση.

Το άγαλμα από λευκό μάρμαρο, έχει μια ιστορία μέσα στο χρόνο , που ξετυλίγεται σιγά-σιγά.

Είναι έργο του διάσημου γλύπτη του 19ου αιώνα, Γεωργίου Βρούτου (1843-1909). Το γλυπτό αυτό είναι γνωστό με το όνομα «Καρκινοφοβία» ή «Το παιδί με τον κάβουρα».

Το “Παιδί με τον κάβουρα” του Γεωργίου Βρούτου συνεχίζει την παράδοση των γυμνών παιδικών μορφών στη φύση, που εισήγαγε ο Δημήτριος Φιλιππότης το 1870. Ο Βρούτος ήταν γλύπτης με γνήσια κλασικιστική παιδεία, παράλληλα όμως ενδιαφέρθηκε για συνθέσεις με ρεαλιστικό περιεχόμενο, που προορίζονταν για τη διακόσμηση δημόσιων ή ιδιωτικών κήπων. 

Το “Παιδί με τον κάβουρα” συνδυάζει τις κλασικιστικές καταβολές του καλλιτέχνη με τη ρεαλιστική απόδοση.
Η σύνθεση χαρακτηρίζεται από το απαλό και καλοδουλεμένο πλάσιμο του παιδικού κορμιού, τις αρμονικές αναλογίες και την επιτυχημένη αναγωγή ενός μάλλον σπάνιου θέματος σε εικόνα της καθημερινής ζωής.

Έργα της σμίλης του Βρούτου είναι ο ανδριάντας του Κοραή μπροστά στο Πανεπιστήμιο, του Γεωργίου Αβέρωφ μπροστά στο Παναθηναϊκό Στάδιο, και του Κωνσταντίνου Ζάππα μπροστά στο Ζάππειο μέγαρο. Επίσης «Το Πνεύμα του Κοπέρνικου», «Ο Έρως που σπάζει το τόξο του» (Εθνική Πινακοθήκη και κήπος του Ζαππείου) η «Μούσα» κ.α.

Υπάρχει πληροφόρηση ότι έργα του βρίσκονται στο Μουσείο της Βοστώνης και ένα στην Κωνσταντινούπολη.

Δυστυχώς αρχές της δεκαετίας του '70 και στη συνέχεια, βάνδαλοι επέφεραν σημαντικές φθορές στο γλυπτό.

Έσπασαν το δεξί του χέρι στο ύψος του αγκώνα, μέρος των γεννητικών του οργάνων, μέρος κάποιων δακτύλων του αριστερού του χεριού και προκάλεσαν αποφλοιώσεις σε διάφορα σημεία του κεφαλιού, του κορμού κλπ.

Το έτος 1975, ο τότε δήμαρχος Δημήτρης Καψάνης, το απέσυρε για να το προστατεύσει από περαιτέρω φθορές και το τοποθέτησε στην είσοδο του γραφείου του στο Δημαρχείο.

Σήμερα βρίσκεται στο Δημαρχείο, στον προθάλαμο του «Γραφείου Δημάρχου» και περιμένει το πότε θα αποκατασταθεί στην αρχική του μορφή.

Είναι ένα από τα 3 γνωστά «αντίτυπα» αυτού του αγάλματος.
Ένα (υπογεγραμμένο) αντίτυπο βρίσκεται στην Γλυπτοθήκη της Εθνικής Πινακοθήκης.



Είναι το άγαλμα που μεταφέρθηκε από το συντριβάνι του Φλοίσβου και βρίσκεται έξω από το Γραφείο Δημάρχου. Έχει σπασμένο το δεξί του χέρι στο ύψος του αγκώνα, μέρος των γεννητικών του οργάνων και μέρος κάποιων δακτύλων του αριστερού του χεριού.

Πριν όμως «Το παιδί με τον κάβουρα» φτάσει στην Εθνική Πινακοθήκη-Εθνική Γλυπτοθήκη, υπάρχει μια ιστορία δεκαετιών.

Ένα από τα λαμπερά πρόσωπα του περιβάλλοντος του Γεωργίου Α’, ήταν ο Ταμίας και Διαχειριστής των Ανακτόρων ή Επιμελητής της Βασιλικής Χορηγίας Νικόλαος Θων που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1850. 

Πατέρας του ήταν ο Βαυαρός λογιστής Καρλ Φρίντριχ Θων που ήρθε στην Ελλάδα με την ακολουθία του Όθωνα και παντρεύτηκε τη Μαριγώ Βογιατζή, η οποία καταγόταν από τα Καλάβρυτα. Ο Νικόλαος Θων υπήρξε ανώτερος αυλικός του Γεωργίου Α’ ο οποίος του ανέθεσε τη διαχείριση και φροντίδα της ανέγερσης του Βασιλικού Θεάτρου (αργότερα ονομάστηκε Εθνικό).

Απέκτησε μεγάλη ακίνητη περιουσία και υψηλή θέση στην αθηναϊκή κοινωνία. Φέρεται ως ιδιοκτήτης ακινήτων στην οδό Ιπποκράτους, ενός άλλου κτήματος κοντά στο Χαϊδάρι, το οποίο είχε μικρό περίπτερο που το επισκεπτόταν ο Γεώργιος Α΄.
Στον Θων ανήκε και το περίφημο «Πανόραμα», που βρισκόταν για περίπου 20 χρόνια (1896-1915) στις όχθες του Ιλισσού απέναντι από το Καλλιμάρμαρο Στάδιο.

Το 1891, ο Θων αποφάσισε να προχωρήσει στην κατασκευή μιας έπαυλης σε άλλη ιδιοκτησία του εκτάσεως οκτώ στρεμμάτων, που βρισκόταν στη γωνία των σημερινών λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας.

Η έπαυλη οικοδομήθηκε σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλλερ και υπήρξε ένα από τα πιο ονομαστά ιδιωτικά έργα του διάσημου αρχιτέκτονα.

Το κτήμα περιελάμβανε ακόμη στάβλους και ένα μικρότερο διώροφο σπίτι. Η έπαυλη ξεχώριζε για τα ωραία βιτρώ, τα μαρμάρινα περιθώρια στα παράθυρα, την απλόχωρη βεράντα, τον πράσινο πυργίσκο με το αλεξικέραυνο αλλά και τον θαυμάσιο κήπο που την περιέβαλε και ο οποίος ήταν γεμάτος από αγάλματα και προτομές. Σε μία μάλιστα γωνιά του περιβόλου ο Τσίλλερ κατασκεύασε γύρω στα 1900 και ένα μικρό περίκεντρο (ροτόντα) εκκλησάκι με ημισφαιρικό θόλο αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο, από το όνομα του ιδιοκτήτη της έπαυλης προφανώς.

Ανάμεσα στη βλάστηση από πεύκα, φοίνικες, οπωροφόρα, καλλωπιστικά και παρτέρια με εξωτικά φυτά και λουλούδια, υπήρχαν οκτώ γλυπτικές συνθέσεις και δεκάδες προτομές αγωνιστών, φιλελλήνων, πολιτικών.

Ανάμεσα στα γλυπτά ξεχώριζαν θαυμάσια έργα, όπως ο «Βοσκός με το κατσικάκι», έργο του Γ. Φυτάλη, το «Παιδί με τον Κάβουρα», το «Πνεύμα του Κοπέρνικου», η «Ηχώ», γλυπτικές συνθέσεις του Γεωργίου Βρούτου και άλλα.
Πιστεύεται ότι ο Θων απέκτησε τα γλυπτά, κατευθείαν από τα εργαστήρια των καλλιτεχνών.

Το 1921, οι κληρονόμοι του Ν. Θων πούλησαν ολόκληρο το συγκρότημα σε δύο Έλληνες επιχειρηματίες, τον Πλάτωνα Ανδριτσάκη και τον ξάδερφό του βαθύπλουτο Ροεινιώτη μεγαλέμπορο Νικόλαο Ηλιόπουλο, ο οποίος για πολλά χρόνια δραστηριοποιούνταν στην Αίγυπτο και είχε πολλαπλώς βοηθήσει οικονομικά την ιδιαίτερη πατρίδα του το Ροεινό, αλλά και την Τρίπολη στην οποία έτρεφε ιδιαίτερη αδυναμία.

Ο Πλάτων Ανδριτσάκης, αγόρασε το πίσω μέρος του κτήματος με τους καταργημένους στάβλους και έναν διώροφο οικίσκο.
Η έπαυλη με όλα τα αριστουργήματα τέχνης, καθώς και ο ναός του Αγίου Νικολάου περιήλθαν στον Ν. Ι. Ηλιόπουλο.

Ο ιδιοκτήτης της έπαυλης Ν. Ι. Ηλιόπουλος δεν είχε διαδόχους, αλλά είχε δύο ανίψια με το ίδιο ονοματεπώνυμο. Στον έναν πρόσφερε ένα τμήμα του οικοπέδου επί της Κηφισίας, ο οποίος το οικοδόμησε στη δεκαετία του 1960. Στον άλλο ανιψιό, που ήταν άτεκνος, έγραψε την υπόλοιπη περιουσία.

Στη διάρκεια των Δεκεμβριανών του 1944 που ήταν σε έξαρση τα πολιτικά πάθη, το κτήμα Θων ανατινάχθηκε από τη μία παράταξη των αντιμαχομένων. Καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος της έπαυλης και των αγαλμάτων, ενώ διασώθηκε ο μικρός ναός του Αγίου Νικολάου. 

Στον κήπον της επαύλεως είχον στηθεί 60 περίπου αγάλματα και προτομές των Ηρώων της Ελληνικής Επαναστάσεως καθώς και ένα μαρμάρινο συντριβάνι και έπρεπε ταύτα να τοποθετηθούν σε άλλο χώρο. Ο Ηλιόπουλος απεφάσισε το 1945, να τα χαρίσει στον Δήμον Τριπόλεως και τοποθετηθώσι ταύτα εις τας πλατείας και τα πάρκα της πόλεως, ίνα αν η ψυχή του θείου επήγαινε καμιά φορά εις το Ροεινό, εις τον τόπο που εγεννήθηκε, να τα έβλεπε από εκεί υψηλά και να ευφραίνετο.

Ο τότε όμως ρυθμιστής των του Δήμου αποποιήθηκε τη δωρεά του Νικολάου Ηλιόπουλου, διότι εστερείτο ο Δήμος όπως ισχυρίσθηκε, «….των αναγκαιουμένων χρημάτων δια την μεταφοράν εις την Τρίπολιν και την εκεί τοποθέτησίν των».

Ο δωρητής κ. Ηλιόπουλος στενοχωρήθηκε γι’ αυτή την απροθυμία και μετέβη στον Δήμο Αθηναίων και τα προσέφερε προς φύλαξη. Ο Δήμαρχος Ιωάννης Πιτσίκας τον συνεχάρη και του απέστειλε και ευχαριστήρια επιστολή.

Τα ανωτέρω αγάλματα συγκεντρώθηκαν και τοποθετήθηκαν σε μία αίθουσα του Κέντρου Νεότητος επί της πλατείας Ιω. Μεταξά (οδός Λένορμαν) και η οποία φέρει την επιγραφήν «Αίθουσα Νικολάου Ιω. Ηλιοπούλου εκ Ροϊνού Αρκαδίας».
Το μαρμάρινον συντριβάνι δωρήθηκε στο Νοσοκομείο των Αναπήρων, ενώ ένας μεγάλος αριθμός προτομών αγωνιστών της Ελληνικής Επανάσταση παραδόθηκε στο «Αδελφάτο Κέντρου Νεότητος» του Δήμου Αθηναίων».

Στη συνέχεια στις 24 Ιουνίου 1949 ο Νικόλαος Γεωργίου Ηλιόπουλος, ο ανιψιός και κληρονόμος του Νικολάου Ιωάννη Ηλιόπουλου, με επιστολή του προς την Εθνική Πινακοθήκη ζήτησε από αυτήν την παραλαβή των έργων, με σκοπό, αρχικά, τη φύλαξη τους.

Σε περίπτωση όμως που τα γλυπτά περιέρχονταν τελικά στην πλήρη κυριότητα της Πινακοθήκης, επιθυμούσε, προς τιμήν του θείου του, να αναγράφεται στην αίθουσα που θα τοποθετούνταν ή στη βάση τους, «Κληροδότημα Νικολάου Ιωάννου Ηλιοπούλου εκ Ροεινού Αρκαδίας». Τα γλυπτά παρελήφθησαν στις 22 Ιουλίου του ίδιου έτους μαζί με τις βάσεις τους και τα κομμάτια που είχαν σπάσει όταν η έπαυλη πυρπολήθηκε.

Έτσι αυτό το άγαλμα, η «Καρκινοφοβία» ή όπως αλλιώς το αποκαλούν «Το παιδί με τον κάβουρα», είναι πλέον απόκτημα της Γλυπτοθήκης της Εθνικής Πινακοθήκης (αριθμός απόκτησης 1419). 

Ένα άλλο αντίτυπο του γλυπτού, βρίσκεται στις αποθήκες της Εθνικής Πινακοθήκης, που είναι κλειστή από το 2013 και βρίσκεται στο στάδιο εκσυγχρονισμού και επέκτασης.

Το αντίτυπο αυτό αγοράσθηκε το έτος 1977 από την Λιάνα Σαββίδη, (αριθμός απόκτησης 5275) και βρίσκεται σε άριστη κατάσταση.



Το έργο δημιουργήθηκε το έτος 1891 και δεν υφίσταται πληροφορία για την παρουσίασή του πριν από το 1900.
Υπάρχουν όμως φωτογραφίες του, στο περιοδικό «Αττικόν Μουσείον» το έτος 1891(Έτος Δ’, τεύχος 10, σελ. 134) και στην «Εικονογραφημένη Εστία» το έτος 1894 (σελ. 40-43). 

Στο σημείο αυτό θέλω να παρατηρήσω ότι στις παραπάνω φωτογραφίες, δεν υπάρχει στο δεξί χέρι του αγάλματος το βότσαλο που παρατηρούμε στο αντίτυπο που αγοράστηκε από τη Λιάνα Σαββίδη.

Βέβαια στο αντίτυπο της Γλυπτοθήκης δεν ξέρουμε αν υπήρχε, γιατί ένα μέρος της παλάμης είναι σπασμένο.
Το «Παιδί με τον κάβουρα», εκτέθηκε στην Διεθνή Έκθεση στο Παρίσι το έτος 1900, αρχικά στο «Grand Palais des Beaux Arts» μαζί με πλειάδα άλλων γλυπτών και αργότερα μεταφέρθηκε μαζί με τον «Έρωτα που σπάζει το τόξο του» στον περίβολο του «Ελληνικού Περιπτέρου» της Έκθεσης απέναντι από το Περίπτερο της Σερβίας.



Παλάτι των Τεχνών, Παρίσι 1900
Το «Παιδί με τον κάβουρα», τελευταίο δεξιά



Το «Παιδί με τον κάβουρα», Παρίσι 1900
Αριστερά το περίπτερο της Σερβίας και δεξιά της Ελλάδας (άκρη)


Το «Εθνικόν Ημερολόγιον» του Σκόκου, γράφει ότι « αμφότερα τα έργα βραβευθέντα εις τη Έκθεσιν των Παρισίων, ηγοράσθησαν εν Ρωσία υπό του Ρώσου πολυτάλαντου υπασπιστού του Αυτοκράτορος»(Έτος 1892, τόμος 17, σελ. 227).

Η πληροφορία του Σκόκου για την αγορά του Έρωτα και της Καρκινοφοβίας από τον Ρώσο υπασπιστή δεν αποκλείεται να είναι σωστή, γιατί συνήθως τα επί πλέον αντίτυπα των έργων, γίνονταν κατόπιν παραγγελίας. Οπότε, αν τα είχε δει στην έκθεση, μπορεί να έδωσε παραγγελία.

Υπάρχει λοιπόν θεωρητικά η πιθανότητα, περιδιαβαίνοντας το «Ερμιτάζ» στην Αγία Πετρούπολη, να βρεθούμε μπροστά στο τέταρτο αντίτυπο της «Καρκινοφοβίας»…

Η Διεθνής Έκθεση του 1900 στο Παρίσι, λειτούργησε από τον Απρίλιο του 1900 και μετά από 7 μήνες, στις 2 Νοεμβρίου 1900 έκλεισαν οριστικά οι πύλες της, από τις οποίες πέρασαν 51 εκατομμύρια επισκέπτες.




Το Ελληνικό Περίπτερο, Παρίσι 1900
Όλο δεξιά στον περίβολο Το «Παιδί με τον κάβουρα»


Μέσα Ιανουαρίου 1901, τα εκθέματα του Ελληνικού Περιπτέρου επέστρεψαν στην Ελλάδα συσκευασμένα σε 92 κιβώτια.
Μέσα στα κιβώτια, υπήρχε ασφαλώς η «Καρκινοφοβία» και τα άλλα αγάλματα του περιβόλου του Ελληνικού Περιπτέρου, για την τύχη των οποίων δεν υπάρχει πλέον καμία πληροφόρηση.

Ο Γεώργιος Βρούτος πέθανε το 1909.
Πεθαίνοντας άφησε δυο γιους, τον Νικία και τον Κίμωνα, οι οποίοι μετά το θάνατο του πατέρα τους μοίρασαν με κλήρο τα έργα του και ο καθένας τα μετέφερε στο σπίτι του.

Κατά τα χρόνια που ακολούθησαν, πολλοί φιλότεχνοι επισκέπτονταν αυτά τα δυο σπίτια και ασφαλώς προμηθεύονταν κάποια έργα του Βρούτου.

Ο Νικίας είχε σπουδάσει γλυπτική, δεν παντρεύτηκε και δεν είχε απογόνους.
Όταν πέθανε το 1964, δεν του είχε απομείνει κανένα από τα έργα του πατέρα του.

Ο άλλος γιος ο Κίμων, σπούδασε Νομικά και ζωγραφική και διετέλεσε για κάποιο διάστημα, υπασπιστής του βασιλέως Αλεξάνδρου.

Παντρεύτηκε και είχε αποκτήσει μια κόρη την Άρτεμη, η οποία πέθανε σε ηλικία 19 ετών το 1943.

Ο Κίμων είχε ήδη πεθάνει το 1937 και έτσι από την οικογένειά του απέμεινε μόνο η σύζυγός του Φανή Βρούτου, η οποία και συνέχισε το οικογενειακό όνομα.

Μετά το θάνατο του Κίμωνα Βρούτου, τα έργα του πατέρα του, τα παρέλαβε όλα σε γύψινα προπλάσματα η σύζυγός του Φανή Βρούτου.

Τον Απρίλιο του 1969, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Γ. Μανωλικάκη, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο «Βήμα της Κυριακής» στις 20/04/1969 μετά από προσωπική επικοινωνία με την Φανή Βρούτου, είχε ακόμα στην κατοχή της, εκτός από άλλα έργα του Γ. Βρούτου και το γύψινο πρόπλασμα της «Καρκινοφοβίας».

Στο άρθρο του ο Μανωλικάκης δημοσιεύει έναν ιδιόγραφο τιμοκατάλογο των προς διάθεση έργων του Γεωργίου Βρούτου, τιμολογημένων σε χρυσά φράγκα στις 26 Σεπτεμβρίου 1907 (εκτός των βάσεων) όπως υποσημειώνει.
Η τιμή για το «Παιδίον με καρκίνον» όπως ο ίδιος το αναγράφει. είναι «3.000» χρυσά φράγκα.



Έγινε προσπάθεια με σκοπό να ανακαλυφθεί η διαδρομή στο χρόνο για το καθένα από τα τρία αυτά γλυπτά, από τότε που το πρώτο βγήκε από τη σμίλη του Βρούτου.

Όμως οι άνθρωποι που γνώριζαν, είτε έφυγαν, είτε δεν βρέθηκαν και έτσι αφέθηκαν μεγάλα κενά στην ιστορία.
Παραμένει όμως η συγκίνηση που προέρχεται από τη θεώρηση του «φοβισμένου παιδιού».

*Βασίλης Ε. Χατζηκωνσταντίνου
Πρόεδρος «Αρχείου Ιστορίας Παλαιού Φαλήρου»


Οι πληροφορίες του άρθρου προέρχονται από :
1) Αντωνία Γιαννουδάκη, Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Ίδρυμα Ευριπίδη Κουτλίδη. Η συλλογή νεοελληνικής γλυπτικής και η ιστορία της 1900-2006 (διδακτορική διατριβή), Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Τομέας Ιστορίας της Τέχνης, Θεσσαλονίκη 2009 

2) Βασίλης Χατζηκωνσταντίνου
«Το Ιστορικό της κτήσης του “Αγίου Σώστη” και όχι μόνον»
«ΒΗΜΑ της Τοπικής Αυτοδιοίκησης»
Οκτώβριος- Νοέμβριος 2007

3) Σταύρος Βοσυνιώτης
«ΑΡΚΑΔΙΚΑ ΝΕΑ», 1951

4) Γ. Ζαχαρόπουλος
«ΑΡΚΑΔΙΚΑ ΝΕΑ»
ΜΑΡΤΙΟΣ 2011, ΣΕΛ. 7

5) Γ. Μανωλικάκης
«ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΡΟΥΤΟΣ»
«Βήμα της Κυριακής», 20/04/1969

7) «ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ»

8) Εθνικόν Ημερολόγιον Σκόκου
Τόμος 17 (1892), σελίδα 227

9) «Αττικόν Μουσείον» το έτος 1891(Έτος Δ’, τεύχος 10, σελ. 134) 10) «Εικονογραφημένη Εστία» το έτος 1894 (σελ. 40-43). 

10) Δημήτρης Κακίτσης
Παλαιό Φάληρο-Καλαμάκι Αναμνήσεις.13 Ιουνίου 2015

Υ.Γ.: Η φράση αυτή, ας εκλειφθεί, σαν Έκκληση ή σαν Κάλεσμα.
«Το παιδί με τον κάβουρα» που βρίσκεται πληγωμένο στο Δημαρχείο Παλαιού Φαλήρου, στον προθάλαμο του «Γραφείου Δημάρχου», περιμένει το πότε θα αποκατασταθεί στην αρχική του μορφή, περιμένει τον χορηγό που θα δείξει την αγάπη του και το σεβασμό του για το Φάληρο.











 

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.