ΑΡΘΡΑ

Ο εκφυλισμός του ακαδημαϊκού ασύλου

Σταμάτης - Στυλιανός Βλάχος 0 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2019, 23:08

«Μόνο αυτός που ρισκάρει να πάει πολύ μακριά μπορεί να ανακαλύψει πόσο μακριά μπορεί να πάει κανείς.»

T. S. Eliot, 1888 – 1965, Βρετανός ποιητής, βραβείο Νομπέλ 1948



Η Ελλάδα αντικατοπτρίζει, σε πράξεις κι ενέργειες μία πολύπαθη χώρα! Μία χώρα που έχει καταφέρει να διαθέτει στο ενεργητικό της μία ευρεία γκάμα από πολέμους, καταστροφές, ιστορικές νίκες, ιστορικές ήττες, διωγμούς, εμφυλίους, αλλά και κατακτήσεις, που έχουν να κάμουν με τη δημιουργία ενός πολιτισμού βαρύνουσας σημασίας – του ελληνικού. Η χώρα μας φημίζεται για την πλούσια ιστορία, τη γλώσσα, τον πολιτισμό, ο οποίος στάθηκε η αιτία και συνάμα η αφορμή στο να τοποθετηθούν οι βάσεις για τη δημιουργία κι ανάπτυξη του δυτικού τρόπου σκέψης και πνεύματος. Από τον πρώιμο ελληνικό πολιτισμό εμπνεύστηκε ο δυτικός κόσμος, με το μέλημα να τον υποδεχθεί στις αγκάλες του και να τον διαμορφώσει μετέπειτα. Εκείνος είναι που γέννησε την αναγνωρισιμότητα και το σεβασμό των υπολοίπων κρατών στο πρόσωπο του ελληνικού κράτους και πλαισίωσε την εμπειρία στο να μεταδίδει τις αξίες και το ήθος του σε διαρκή φάση, ανά τους αιώνες, για την ενίσχυση της εθνικής μας ταυτότητας κι αξιοπιστίας.

Κάνοντας λόγο παραπάνω ότι η Ελλάδα θεωρείται μία πολύπαθη χώρα, εννοώ ότι στον ιστορικό διάβα της κατακλυζόταν – και συνεχίζει ακόμη να κατακλύζεται – από ακραίου τύπου ιδεολογικές μέγκενες, οι οποίες στοχεύουν στην αποδιοργάνωση των νόμων και της συνοχής των κατοίκων, όπου εκείνα τα δύο διέπουν τις υγιείς λειτουργίες μίας Πολιτείας, ενός Κράτους – να το παραθέσουμε πιο καλά. Οι μέγκενες των ακραίων ιδεολογιών, εκείνα τα μηχανικού τύπου εργαλεία, τα οποία με τις ισχυρές σιαγόνες που διαθέτουν, στέκονται ικανές στο να σταθεροποιούν και να ακινητοποιούν κάθε έννοια άρτιας λειτουργικής δομής των πολιτειακών δομών και της πνευματικής διάπλασης των πολιτών, ώστε να συμβάλλουν στη μετατροπή ενός κράτους πρόνοιας, κοινωνικής ευημερίας και προόδου σε κράτος ρηχής κοινωνικοπολιτικής απήχησης, και ελώδους στασιμότητας. Δημιουργούν ένα ιδεολογικό - ιδεοληπτικό οδόφραγμα για κάθε είδους ανάπτυξη και πρόοδο, ενώ συχνά παρέχουν στοιχεία αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, με μορφή ακραίας προπαγάνδας.

Μία τέτοιου τύπου ιδεολογική μέγκενη, κάλλιστα θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο ότι αποτελεί κι ο νόμος που έχει θεσπιστεί για την προστασία του ακαδημαϊκού ασύλου. Ο συγκεκριμένος νόμος, πολλάκις έχει προκαλέσει αντιδράσεις και διαξιφισμούς μεταξύ αντιπάλων, που εντάσσονται στο πολιτικό τόξο της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας, αλλά και μεταξύ των ίδιων κατοίκων – πολιτών της χώρας, που απαρτίζουν και τον κοινωνικό ιστό εκείνης. Δε θα επιχειρήσω εκ νέου εμβάθυνση στο υπάρχοντα νόμο. Δεν είμαι στην ιδιότητα νομικός, ούτε μηχανικός διοίκησης, ούτε κατέχω τις βασικές δεξιότητες, ώστε να επιχειρήσω να ερμηνεύσω το βαθμό νομιμότητας ή και χρηστικότητάς του επικείμενου νόμου. Άλλωστε, θεωρώ ότι ήδη υπάρχουν οι πλέον αρμόδιοι επαγγελματίες, φορείς και υπηρεσίες, με σκοπό να επιχειρήσουν την εκ νέου διαμόρφωση ή και κατάργησή του. Αλλού όμως επιθυμώ να καταλήξω. Ποιά είναι εκείνη η ιδεολογική μέγκενη, η οποία ακινητοποιεί και στέκεται εμπόδιο στο να βρεθεί μία λύση, που θα επιτρέψει Γιατί επικρατεί όλη εκείνη η αναμπουμπούλα για τη νομιμότητα του ακαδημαϊκού ασύλου και της μη ικανοποιητικής λειτουργικότητάς του, χρόνια τώρα; Γιατί αναγκαζόμαστε ως κράτος κι ως κοινωνία να παραμένουμε στάσιμοι στο συγκεκριμένο ζήτημα, το οποίο έχει αναβαθμιστεί σε μείζον 40 χρόνια τώρα;

Με τον κίνδυνο να φανώ γραφικός, για άλλη μία φορά, σας επισημαίνω ότι συνιστά άμεση αναγκαιότητα ο νόμος που τροφοδοτεί την προστασία του πανεπιστημιακού ασύλου να αναδιατυπωθεί ή και να καταργηθεί. Ή, αν προτιμάτε, να ρυθμιστεί. Κι αυτό φαίνεται κάλλιστα από τις εντάσεις που δημιουργεί στον κοινωνικό, πολιτικό και πνευματικό κόσμο που απαρτίζουν τον συνεκτικό ιστό της ελληνικής κοινωνίας, με θλιβερό αποτέλεσμα το τέρας του διχασμού να αναδύεται από τα βάθη της λήθης και να επιθυμεί να παγιώσει την κυριαρχία του και να επικρατήσει. Διότι, η ιδεολογική μέγκενη που ακινητοποιεί τα υγιή αντανακλαστικά και λειτουργίες μίας ευνομούμενης Πολιτείας, στέκεται η αιτία να τροφοδοτεί το σύστημα του ολοκληρωτισμού και της ιδεοληψίας με μίσος κι εθελοτυφλία. Κι εκείνα τα τελευταία έχουν την ικανότητα να επιδρούν με καταλυτικό τρόπο στους Έλληνες κατοίκους. Επειδή, ως λαός είμαστε ιδιαίτερα επιρρεπής σε μεθόδους και πρακτικές που συμφωνούν με την ιδεολογία του «μπάχαλου» και της «γκρίνιας». Όπως και του περίφημου «φοβικού συνδρόμου», όπου το τελευταίο μεταφράζεται ως: «μη τυχόν και μας πουν φασίστες», όταν κάποιος τολμήσει να διαμαρτυρηθεί για τις συνθήκες στις οποίες έχει εκπέσει η λειτουργία του σύγχρονου δημόσιου ελληνικού Πανεπιστημίου και γίνονται έρμαια σε χέρια .

Θα το ξαναπώ! Το ακαδημαϊκό άσυλο οφείλουμε να το προστατεύουμε, να το αγαπάμε ως πνευματικό μας παιδί, αλλά και να το συντηρούμε μέσα από τις υγιείς ιδέες και πρακτικές, οι οποίες θα επιβεβαιώνουν την ακέραια επιστημονική μέθοδο, μελέτη κι έρευνα που θα αναπτύσσουν οι φοιτητές και οι υπόλοιποι άνθρωποι της ακαδημαϊκής κοινότητας ως εκκολαπτόμενοι νεοσσοί του πνεύματος και της θέλησης για πνευματική υγεία και πρόοδο. Το ακαδημαϊκό άσυλο δεν αντιπροσωπεύει μόνο την κοιτίδα της γνώσης και του πνεύματος, αλλά ενισχύει την υγιή επιχειρηματικότητα και καινοτομία μέσα από τις άρτιες επαγγελματικές συναλλαγές και την τάση της ίδιας κοινωνίας να ακολουθήσει τα βήματα ευημερίας που χαράσσει το Πανεπιστήμιο διαμέσου των κοινωφελών του ατραπών. Συνιστά μία δίοδο, ικανή στο να προκαλέσει τα κατάλληλα γνωστικά ερεθίσματα, τα οποία θα τον βοηθήσουν στο να αναπτύξει μία πολυσχιδή προσωπικότητα και σκέψη πάνω σε ζητήματα που αφορούν όχι μόνο την ακαδημαϊκή γνώση, αλλά και την ικανότητα στο να μπορεί να εξελιχθεί ως προσωπικότητα, αντιμετωπίζοντάς τα με σύνεση, μεθοδικότητα και με πυγμή. Παρέχει προσθετική αξία, που μεταφράζεται ως παράσημο για την αισθητική μίας κοινωνίας και για το ίδιο το Κράτος!

Τα παραπάνω που ανέφερα απαρτίζουν ενέργειες που έχουν να κάμουν με την πρόοδο, ως αναγκαίο και πολύτιμο αγαθό, για την μακροημέρευση μίας χώρας. Ενός τόπου που επιθυμεί την καλυτέρευση του εαυτού του και την ανάπτυξη κατάλληλα χαραγμένων ατραπών για την οικοδόμηση προσοδοφόρων συνεργασιών με χώρες του εξωτερικού – πάντα κινούμενο στον άξονα της γνώσης και του τρόπου σκέψης που μόνο το Πανεπιστήμιο, μέσω της προστασίας του ακαδημαϊκού ασύλου έχει τη δυνατότητα να προσφέρει. Να το εκφράσω και με απλουστευμένο τρόπο. Οι παραπάνω ενέργειες και πρακτικές που επιτελεί το ακαδημαϊκό άσυλο εκφράζουν τη μετάβαση από ένα σημείο «Χ» σε ένα άλλο σημείο «Ψ», με μία βασική παράμετρο: την εκθετική πρόοδο κι ανάπτυξη αυτής της μετάβασης σε κάτι καλύτερο, μη αναχρονιστικό, αλλά και συνάμα λειτουργικό κι αποδοτικό. Και το συγκεκριμένο φανερώνει αναβάθμιση. Μία αναβάθμιση της μεθόδου και του τρόπου που το Πανεπιστήμιο επιθυμεί υγιώς να χαράξει με τους θεσμούς ενός Κράτους – Πολιτείας, όπως και με τα μέλη μίας κοινωνίας.

Όμως, το εμπόδιο της ιδεολογικής μέγκενης ακινητοποιεί αυτή τη πρόοδο, αναβάλλει συνεχώς την πνευματική αναβάθμιση της ακαδημαϊκής κοινότητας, αλλά και του σύγχρονου ανθρώπου που είναι ενταγμένος σε ένα πλαίσιο νομιμότητας και καλής γειτονίας με τον συνάνθρωπό του. Αδρανοποιεί την απόδοση κι αποτελεσματικότητα των πολιτειακών μηχανισμών στο να ανταπεξέλθουν στα μείζονα ζητήματα που προτίθενται για επίλυση και δημιουργεί μία στάσιμη κατάσταση ως προς την ανοχή της ακαδημαϊκής κοινότητας απέναντι σε κρούσματα βίας, τραμπουκισμού κι ανομίας που πραγματοποιούνται στο εσωτερικό εγκαταστάσεων ακαδημαϊκών χώρων. Εθελοτυφλεί από τη θλιβερή πραγματικότητα που προκύπτει λόγω της μεγάλης έκτασης επαίσχυντων επεισοδίων που λαμβάνουν χώρα στα ακαδημαϊκά άσυλα από ομάδες ατόμων, καλυπτόμενων με τον μανδύα του ακραίου αριστερού και κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού.

Η ιδεολογική μέγκενη του ολοκληρωτισμού και της μισαλλοδοξίας εκείνων των ομάδων υποσκάπτει τη δομή και συνοχή της πανεπιστημιακής κοινότητας και των ακαδημαϊκών μηχανισμών που τη διέπουν, ενώ συχνά με τις βίαιες πρακτικές τους απειλείται η ίδια ελευθερία του λόγου και της διακίνησης ιδεών και γνώσης. Και το τελευταίο, στέκεται η αφορμή στο να επιτευχθεί κατάχρηση της σχετικής νομοθεσίας περί προστασίας του πανεπιστημιακού ασύλου, όπου βαθμιαία οδηγεί στον εκφυλισμό της έννοιάς του. Εκφυλίζεται ο ορισμός των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων και η αξία τους, που από κοιτίδες γνώσεις, σοφίας και πολιτισμού, μετατρέπονται σε κοιτίδες αβυσσαλέου μίσους, υποταγής και χειραγώγησης ελεύθερων συνειδήσεων, με έντονα τα σημάδια υποδαύλισης του κοινού αισθήματος περί ακαδημαϊκής ελευθερίας. Ίσως επειδή εκείνο, κατά καιρούς, οφειλόταν στις κομφορμιστικές τάσεις που επεδείκνυε το κράτος στις συγκεκριμένες αυτές ομάδες ακραίων παρακρατικών, οι οποίοι είχαν υψωμένη τη σημαία του ρεβανσισμού.

Υπάρχει λοιπόν η αναγκαία φόρμουλα, ώστε να βγάλουμε τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια από αυτόν τον άδικο και διαρκή εκφυλισμό που υφίστανται όλα εκείνα τα χρόνια της μεταπολίτευσης λόγω του νόμου περί προστασίας του ακαδημαϊκού ασύλου από τα όργανα επιβολής της τάξης; Η απάντηση – να μου επιτρέψετε – δεν είναι τόσο απλή! Αλλά ούτε και αρκετά σύνθετη κι ακατόρθωτη στο να δοθεί, ώστε να αρχίζει σταδιακά να ενεργοποιείται ο μηχανισμός υλοποίησής της. Όμως, οι καιροί επιτάσσουν στο να παρθούν ορισμένα αναγκαία μέτρα για την αποσυμφόρηση της βίας και της ιδεοληπτικής τρομοκρατίας που επιχειρούν οι συγκεκριμένες ομάδες που εντάσσονται σε ακραία ιδεοληπτικά - ολοκληρωτικά τόξα - πάντα σε βάρος της πανεπιστημιακής κοινότητας και των φοιτητών. Η ελληνική κοινωνία και η ακαδημαϊκή κοινότητα επιτάσσουν την ανάγκη να προχωρήσουν ορισμένα βήματα μπροστά, ώστε δειλά-δειλά να εξομαλύνουν τις συνθήκες ακαδημαϊκής τρώγλης στην οποία εμπεριέχονται αυτά τα δημόσια ιδρύματα με το να τα αποκαταστήσουν με τον ομαλό βίο και την κανονικότητα.

Το γνωρίζω. Η αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας του δημόσιου ελληνικού Πανεπιστημίου θέλει ισχυρή πολιτική βούληση, αλλά και ενσυνείδητο ρίσκο! Και το τελευταίο προϋποθέτει να γνωρίζεις και να αντιλαμβάνεσαι όλες εκείνες τις συνθήκες και παραμέτρους που θα σταθούν ικανές στο να δημιουργήσουν πρόσφορο έδαφος στο να επιτευχθεί εκείνο το επιχείρημα. Καμιά φορά μας δημιουργείται η ανάγκη ή καλύτερα, η πεποίθηση, να ακολουθήσουμε τη δεύτερη οδό – εκείνη του ρίσκου – ώστε να παρακάμψουμε το αβυσσαλέο κενό της αδράνειας των πολιτειακών μηχανισμών και της ανοχής των επαίσχυντων επεισοδίων που συμβαίνουν σε ακαδημαϊκούς χώρους και που έχουν κατακαθίσει στην πλάτη της ελληνικής κοινωνίας. Παράλληλα, το ενσυνείδητο ρίσκο πυροδοτεί τους ακινητοποιημένους, αλλά άρτιους βραχίονες του κράτους και των δομών του, ενώ παράλληλα απαλλάσσει από τον κίνδυνο της οξείδωσης (σκουριάς) τον κοινωνικό ιστό που έχει περιέλθει ανά τα χρόνια από τις ιδεοληψίες ακραίων μειονοτικών ομάδων. Έτσι το ρίσκο αναγκάζει την κοινωνία – σε πρώτο πλάνο – στο να αποκτήσει υγιή αντανακλαστικά που θα βοηθήσουν στο ξεμπλοκάρισμα θεσμικών λειτουργιών του Κράτους - Πολιτείας – σε δεύτερο πλάνο. Σε μερικούς μπορεί να ακούγεται και να φαίνεται ασυνήθιστο αυτό που μόλις έχει ειπωθεί από μεριάς μου. Όμως, όπως κι ο Αμερικανός συγγραφέας Jim Rohn αναφέρει: «αν δεν είσαι πρόθυμος να ρισκάρεις για το ασυνήθιστο, θα πρέπει να συμβιβαστείς με το συνηθισμένο».

Για να μη μακρηγορώ, το κλειδί για την υγιή ανάπτυξη και πρόοδο μίας κοινωνίας πολιτών βρίσκεται στην γνώση που διαθέτουν οι ίδιοι οι πολίτες για τα πράγματα, τους κανόνες και τις εκάστοτε καταστάσεις που τους περιβάλλουν, αλλά και τον βαθμιαίο τρόπο αντίληψης που κατέχουν, ώστε να ανταπεξέλθουν στις προκλήσεις που τους θέτει η σύγχρονη διάρθρωση των κοινωνιών. Όταν διαθέτουν άρτια κι ανόθευτη γνώση – σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό – τότε θα μπορούν να κατέχουν και την επίγνωση, πράγμα πολύτιμο για την θωράκιση, την ισχυροποίηση και συνοχή του κοινωνικού και κατ’επέκταση του πολιτειακού ιστού, όπου συγκροτούν τα απαραίτητα συστατικά μείγματα ενός Κράτους, μίας Πολιτείας. Οι κάθε είδους προκλήσεις πάντοτε θα σηματοδοτούν τους προς αλλαγή στόχους για την απαραίτητη παρέμβαση του Κράτους για την θεσμική αναβάθμιση, με μόνο γνώμονα την προστασία των πολιτών και της ισχυροποίησης του κράτους δικαίου. Η Ελλάδα οφείλει να αποσυνδεθεί από το μηχάνημα που συντηρεί την νεκροφάνεια, η οποία έχει ριζώσει στις υγιείς θεσμικές λειτουργίες της και τις έχει εκφυλίσει. Κι αυτό θα το κάνει μόνο όταν αποφασίσουμε να χαράξουμε μία κοινωνική πολιτική σταθεροποίησης και εν συνεχεία να το πράξουμε, να το προσπαθήσουμε! Θα το προσπαθήσουμε;

 

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.