ΑΡΘΡΑ

Ο γυμνός Βασιλιάς

Σταμάτης - Στυλιανός Βλάχος 0 11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2019, 09:19

«Στην Χρυσή εποχή οι κυβερνήτες ήταν άγνωστοι. Την επόμενη εποχή οι κυβερνήτες ήταν αγαπητοί και σεβαστοί. Μετά ήρθε η εποχή που τους κυβερνήτες τους φοβόντουσαν. Και τέλος ήρθε η εποχή που τους μισούσαν.»

Λάο Τσε, 6ος αιών π.Χ., Κινέζος φιλόσοφος



Οφείλω να σας ομολογήσω ότι πάντοτε μου άρεσαν κι έβρισκα μία ιδιαίτερη γοητεία στα παραμύθια, τα οποία είχαν ως αντικείμενο την εξιστόρηση συμβάντων, που εντάσσονταν στην σφαίρα του φανταστικού και του υπερβατικού. Μέσα από την αφηγηματική τους πλοκή και την συναρπαστική εξέλιξη των γεγονότων που εκείνη αναδύει, γινόμαστε μάρτυρες ενός κόσμου μαγικού και μας παροτρύνει να βιώσουμε κι εμείς την περιπέτεια των ηρώων – με τις καλές και άσχημες στιγμές τους – και να αναλογισθούμε το βάθος του κοινωνικού νοήματος που εκείνα τα δημιουργήματα φαντασίας εκπροσωπούν. Ένα από τα αξιοπρόσεκτα σημεία των παραμυθιών αποτελεί η διήγηση και ιδιαίτερα το ύφος που δίνει ο συγγραφέας. Μέσα από τους πληθωρικούς διαλόγους των ηρώων, όπου απαρτίζουν τον κορμό της κεντρικής ιδέας και από τους οποίους αναδύεται η παραστατική εκτύλιξη των γεγονότων, βιώνουμε κι εμείς με τη σειρά μας την επίδραση του εξωπραγματικού εκείνου κόσμου που μας προσφέρει το παραμύθι, με αποτέλεσμα να μας χαρίζει μία αγαλλιαστική ανάπαυλα και να μας συντροφεύει με τη μαγεία του στον κενό δρόμο της καθημερινότητας. Το εκπληκτικό εκείνο συναίσθημα αντικατοπτρίζεται πολύ καλύτερα στα βλέμματα των λιλιπούτειων ακροατών άλλωστε!

Ένα από τα διασημότερα παλιά παραμύθια αποτελεί κι εκείνο του γνωστού Δανού λογοτέχνη και συγγραφέα παραμυθιών Hans Christian Andersen που ακούει στον τίτλο: «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα». Σύμφωνα με εκείνο, σε μία μακρινή χώρα ζούσε ένας γκρινιάρης κι αλαζόνας βασιλιάς, ο οποίος σε καθημερινή βάση ζητούσε από τους βασιλικούς του ράφτες να του ράβουν καινούργια ρούχα για να εντυπωσιάζει τους υπηκόους του. Έπειτα από κάμποσα χρόνια όμως, οι ράφτες του δε μπορούσαν να σκεφτούν νέα σχέδια. Όταν τόλμησαν να του το πουν, ο βασιλιάς θύμωσε πάρα πολύ και άρχισε να ωρύεται και να τους φωνάζει. Την επόμενη μέρα, ο βασιλιάς έστειλε τους φρουρούς του να ξεχυθούν στους δρόμους και να διαλαλήσουν ότι όποιος του έφτιαχνε τα πιο πρωτότυπα ρούχα θα ανταμειβόταν γενναιόδωρα. Όλοι οι ράφτες της χώρας έβαλαν τα δυνατά τους για να ικανοποιήσουν την επιθυμία του, αλλά ο γκρινιάρης βασιλιάς τους έδιωχνε, γιατί απλούστατα έβρισκε πολύ συνηθισμένα τα ρούχα που του πρότειναν. Μία μέρα πραγματοποίησαν την εμφάνισή στο παλάτι του δύο νεαροί, οι οποίοι ήσαν απατεώνες και του πρότειναν να αναλάβουν εκείνοι να σχεδιάσουν και να ράψουν τις φορεσιές του από ένα πολύ σπάνιο και λεπτεπίλεπτο ύφασμα, το οποίο μόνο οι έξυπνοι άνθρωποι θα είχαν την ικανότητα να το δουν! Κι ο αυτοκράτορας τους δέχτηκε στο παλάτι.

Προσποιούμενοι ότι ύφαιναν κι έραβαν τα καινούργια – ανύπαρκτα – ρούχα του βασιλιά στον αργαλειό, είχαν καταφέρει να ξεγελάσουν όλους τους συμβούλους, καθώς και το υπηρετικό προσωπικό. Οι σύμβουλοι και οι αξιωματικοί φοβόντουσαν να αναγγείλουν στην εξοχότητά του ότι δεν μπορούσαν να δουν το ύφασμα στον αργαλειό των δύο απατεώνων κι έτσι αναγκάστηκαν να πουν στον βασιλιά ότι οι καινούργιες ενδυμασίες του ήταν περίφημες. Τελικά ένα πρωί, οι δυο ράφτες επισκέφτηκαν το βασιλιά στο παλάτι για να του ανακοινώσουν ότι τα ρούχα του ήταν έτοιμα. Έπειτα, άνοιξαν μία τσάντα και προσποιήθηκαν ότι έβγαζαν από μέσα τα καινούρια ρούχα για να του τα δείξουν. Αφού φόρεσε τα καινούργια – ανύπαρκτα ρούχα, έπειτα διέταξε να βγουν όλοι στους δρόμους για να τα θαυμάσουν. Καθώς περνούσε ανάμεσα στους υπηκόους του, που είχαν μείνει άφωνοι, φώναζε καμαρώνοντας ότι μόνο οι έξυπνοι άνθρωποι είναι ικανοί να τα δουν. Οι καημένοι οι άνθρωποι χειροκροτούσαν και φώναζαν ενθουσιασμένοι ότι τα καινούρια ρούχα του βασιλιά ήταν καταπληκτικά. Ξαφνικά όμως, μέσα από το πλήθος, ξεπρόβαλε ένα αγοράκι που πλησίασε το βασιλιά και άρχισε να φωνάζει λέγοντας ότι: «ο βασιλιάς βγήκε στο δρόμο γυμνός, θα κρυώσει»! Ο κόσμος τότε ξέσπασε σε δυνατά γέλια κι ο βασιλιάς μονολόγησε ντροπιασμένος ότι το παιδί έχει δίκιο και να έχει συνειδητοποιήσει ότι ήταν γυμνός, με τους δύο ράφτες να είχαν αποδειχθεί αγύρτες και τσαρλατάνοι.

Το νόημα και το ηθικό δίδαγμα που αναδύει η συγκεκριμένη παραμυθένια ιστορία μας προμηνύει στο γεγονός ότι, οι περισσότεροι άνθρωποι εθελοτυφλούν μπροστά στη γύμνια και τη φτήνια της εξουσίας, καθώς κι εκείνων που την εκπροσωπούν, διότι αρνούνται να αντιληφθούν την αλήθεια της σκληρής πραγματικότητας, θεωρώντας πως συμβαίνει αυτό που επιθυμούν εκείνοι να συμβεί ή ότι απλά βολεύονται να βλέπουν αυτό που τους λένε οι άλλοι ότι πρέπει να δουν. Διαθέτουν επιλεκτική μνήμη ερμηνείας συγκεκριμένων καταστάσεων, ανάλογα με τις περιστάσεις και τις παρουσιάζουν με τον τρόπο που επιθυμούν οι ίδιοι. Παράλληλα, όμως, αποτυπώνει και το αισιόδοξο μήνυμα ότι ο καθένας μας διαθέτει την δύναμη και το σθένος να υψώνει τη φωνή του απέναντι στην αδικία και την καταπίεση από την κατάχρηση της εξουσίας και με παραστατικό κι αλληγορικό τρόπο να λέει: «Ο βασιλιάς είναι γυμνός!». Ή, καλύτερα: «η εξουσία είναι γυμνή!». Μάλιστα, αυτό είναι το σύμπτωμα της χρόνιας εκείνης νόσου που αφορά την κατάχρηση. Η γύμνια της εξουσίας, η οποία προέρχεται από την κατάχρηση – κατά κύριο λόγο – του πολιτεύματος της Δημοκρατίας και – κατά συνέπεια – την συνεχόμενη κατάχρηση των θεσμών και κρατικών οργάνων που διέπουν εκείνη, στέκεται η αιτία δημιουργίας σοβαρών ζητημάτων που εγγυούνται την τήρηση ή μη της ομαλότητας και δικαιοσύνης σε μία χώρα.

Η συγκεκριμένη παραμυθένια, αλλά και παραστατική ιστορία κάλλιστα θα μπορούσε να συγκριθεί με την σημερινή πολιτική κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, ιδίως όταν εκείνη έχει να κάμει με τα «εγκαίνια» που ο Πρωθυπουργός της χώρας επιτέλεσε για τον υπόγειο ηλεκτρικό σταθμό (μετρό) στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Μέσα σε κλίμα ιλαρότητας η τελετή εγκαινίων που έκανε ο ΠΘ της χώρας, μαζί με τους αρμόδιους Υπουργούς του και πλήθος δημοσιογράφων και παραγόντων της πολιτικής σκηνής, αλλά και μέσα σε κλίμα εθελοτυφλίας κι επιλεκτικής για την μη αποπεράτωση αυτού του μεγαλόπνοου έργου – το οποίο μάλιστα παρουσίασαν ως τελειωμένο! Ναι, αυτό έκαναν! Παρουσίασαν το συγκεκριμένο έργο ως τελειωμένο, ένα έργο που είχε ολοκληρώσει τον κύκλο σχεδίασης και κατασκευής του κι έτοιμο να παραδοθεί προς χρήση, χωρίς εκείνο στην πραγματικότητα να έχει ολοκληρωθεί! Δηλαδή, ο ΠΘ της χώρας, ο «βασιλιάς μας», εθελοτυφλούσε, φορώντας παρωπίδες και παρίστανε – με τον δικό του τρόπο – ότι με το να ανακοινώσει την αρτιότητα της όλης κατασκευής και την επίτευξη αυτού του γιγαντιαίου και μεγαλόπνοου οικοδομήματος, θα έφερνε την αγάπη και την ηθική συμπαράσταση του λαού της Συμπρωτεύουσας με το μέρος του. Όμως, είχε ξεχάσει ο ίδιος και οι δικοί του άνθρωποι ότι ήταν «γυμνός»! Ότι μάταια προσπαθούσε να εισχωρήσει στη μνήμη του ελληνικού λαού την περάτωση εκείνου του έργου και μάταια να προσπαθεί να επιβάλλει με την δημαγωγική του ιδεοληπτική πολιτική νοοτροπία τα δικά του «θέλω» και «πιστεύω». Η έπαρση, η αφέλεια, η υποκρισία και η μικρόνοα σκέψη και γνώση επί του συγκεκριμένου ζητήματος που τον συνόδευαν, στάθηκαν η αφορμή στο να συνειδητοποιήσει ολόκληρος ο ελληνικός λαός την βαθύτατη κοροϊδία που υπέστη και μάλιστα από την ίδια την Εκτελεστική Εξουσία και τον ΠΘ που εκείνος εκπροσωπούσε.

Η «γύμνια της εξουσίας» που εκπροσώπησε η κυβερνώσα παράταξη στα εγκαίνια του νέου μετρό της Θεσσαλονίκης, απετέλεσε την αφορμή για την δημιουργία ειρωνικών και κακόβουλων σχολίων από μέρους της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή από τους πολίτες εκείνης. Ιδιαίτερα αντιληπτό – στη συγκεκριμένη υπόθεση κοροϊδίας – στάθηκε το γεγονός ότι, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος έσπευσε να συγκαλύψει αυτή τη σοβαρή ατασθαλία και να διευκρινίσει ότι: «δεν επρόκειτο για εγκαίνια, αλλά για επιθεώρηση προόδου ενός έργου», αφήνοντας έτσι αιχμές για την Αναμφισβήτητα, με αυτή του τη δήλωση ήθελε να κατασκευάσει μία εσκεμμένη επιχείρηση αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, μέσω της ιδεοληπτικής χειραγώγησης του νου που προσπαθούσε να περάσει επικοινωνιακό τρόπο και πρακτική στο ελληνικό κοινό. Με λίγα λόγια, σε αυτή του την εξαγγελία, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αποσκοπούσε στο να «ρίξει στάχτη στα μάτια» των πολιτών και με αυτό τον τρόπο να μεθοδεύσει την αποποίηση ευθύνης Η επιλεκτικότητα της μη αναγνώρισης του υφιστάμενου συμβάντος, καθώς και – σε ευρύτερο πλαίσιο – της τραγικής κατάστασης, στην οποία εμπεριέχεται η Ελλάδα και οι κάτοικοι – πολίτες εκείνης, αποτελεί ένα μείζων ζήτημα για την εθνική, κοινωνική και οικονομική αναστήλωση, που οφείλουμε να τα οποία με τις λειτουργίες τους διέπουν ένα άρτιο και ισχυρό Κράτος – Πολιτεία.

Όμως, εκείνη η «γύμνια» που πηγάζει από την ασυδοσία και κατάχρηση της εξουσίας, αποσκοπεί και στην φτήνια εκείνης! Ένα παρεπόμενο ερώτημα που θα έθετε ο απλός πολίτης θα ήταν η κοστολόγηση όλου εκείνου του εγχειρήματος – αυτής της επίσκεψης του ΠΘ στην Συμπρωτεύουσα για να εγκαινιάσει το νέο μετρό της Πόλης. Πόσο κόστισε όλη εκείνη η παράσταση; Πόσο κόστισε η επιθεώρηση του ΠΘ στο μετρό της Θεσσαλονίκης; Ποιο είναι το κόστος που δημιουργεί η λειτουργία ενός σταθμού τρία χρόνια πριν από τη χρησιμοποίησή του, καθώς και τα επερχόμενα έξοδα συντήρησής του; Τι ενδεχόμενο κόστος έχουν οι λειτουργίες του μηχανολογικού και ηλεκτρολογικού εξοπλισμού για εκείνες τις ώρες επιθεώρησης του ίδιου του ΠΘ της χώρας; Σε όλα τα έργα που άπτονται του κατασκευαστικού τομέα, σε πρώτο και βασικό πλάνο τελειώνει ο κύριος κορμός τους, δηλαδή το κυρίως έργο κι έπειτα προστίθενται τα παραφερνάλια, όπως χαρακτηριστικά αποτελούν τα μάρμαρα των δαπέδων και των τοίχων, τα εκδοτήρια εισιτηρίων, ο φωτισμός, οι κυλιόμενες σκάλες, οι επιγραφές καθοδήγησης και οι ειδικές σημάνσεις. Κι όχι για τις ανάγκες της τηλοψίας και της βεβιασμένης παραπληροφόρησης – μέσω κυβερνητικών τακτικών – να παρατηρούμε σε πρώτο πλάνο να τίθενται σε κίνηση οι κυλιόμενες σκάλες κι έπειτα (από αρκετά έτη) οι συρμοί. Όλα εκείνα φαντάζουν σε υπέρμετρο βαθμό προκλητικά και θλιβερή σπατάλη χρημάτων από τον κρατικό προϋπολογισμό για να αντέξουν μόνο μία ώρα «επιθεώρησης» από τον ΠΘ, όπως χαρακτηριστικά είχε αναφέρει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Μία σοφή λαϊκή ρήση, που συνήθιζαν να δίνουν οι παλαιότεροι στους νέους που ξεκινούσαν την σταδιοδρομία τους, αναφέρει ότι: «η φτήνια τρώει τον παρά». Εννοώντας ότι, αν ψωνίσεις φτηνό πράγμα σε είδος κι αξία, γρήγορα θα σου χαλάσει, θα απογοητευθείς και θα το πετάξεις κι έτσι θα καταλήξεις να ξοδέψεις τελικά περισσότερα χρήματα από το αναμενόμενο. Η συγκεκριμένη πασίγνωστη φράση ενσωματώθηκε στο λαϊκό φρασεολόγιο μας από μία συμβουλή που έδωσε ο Έλληνας ευεργέτης και τραπεζίτης, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ιδρυτής της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας της Ελλάδος (αποτελούσε το πρώτο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, με απόφαση του Ιωάννη Καποδίστρια), Γεώργιος Σταύρος και η οποία αφορούσε το εμπόριο και την άρτια διαχείριση εκείνου, καθώς και των δοσοληψιών που πραγματοποιούνται. Έτσι λοιπόν κι εδώ, όταν η φτήνια εξαπλώνεται και στο πεδίο της πολιτικής, τότε η κακοδιαχείριση σοβαρών ζητημάτων, καθώς και η διαστρέβλωση της αλήθειας αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία, επικαλυμμένες με ένα φτηνιάρικο άρωμα προπαγανδιστικής επικοινωνιακής πολιτικής.

Η καταπάτηση της ειλικρίνειας και της εντιμότητας, διαμέσου της εθελοτυφλίας και της προσπάθειας χειραγώγησης του κοινού νου με πλασματικά δεδομένα περάτωσης του συγκεκριμένου έργου, επιφέρουν αλλοίωση στο τελικό αποτέλεσμα, με απώτερο στόχο την δημιουργία κλίματος αποσταθεροποίησης κι αποπροσανατολισμού από το πραγματικό πρόβλημα που συνεπάγεται την αδυναμία της κρατικής μηχανής να καλύψει τις ατέλειες – κατασκευαστικές και οικονομικές – εκείνου του έργου και κατά συνέπεια, την ανυπαρξία της Κρατικής Διοίκησης. Αποτέλεσμα εκείνου, η επιπρόσθετες κοστολογήσεις σε μία σειρά από διαδοχικές ατέλειες φθήνιας.

Μήπως η φθήνια της εξουσίας συνδέεται και με τη διαφθορά της; Η απάντηση είναι θετική. Όχι μόνο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της, αλλά και την επιβεβαιώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε οποιαδήποτε πτυχή. Γιατί, τι άλλο σαν τη φτήνια και την γύμνια της εξουσίας θα έχουν την δυνατότητα να επαναφέρουν στην επιφάνεια του προσκηνίου έναν από τους χειρότερους εφιάλτες ενός ακέραιου και συμπαγούς Κράτους – Πολιτείας που ακούει στο όνομα της διαφθοράς; Για τον απλούστατο λόγο. Όταν στους δημοκρατικούς θεσμούς μίας αρτιμελούς χώρας, καθώς και στους πυλώνες που τους στηρίζουν, παρεισφρήσει το παρασιτικό φαινόμενο της διαφθοράς, τότε θα επιφέρει αλυσιδωτή αντίδραση κατάρρευσης ηθών κι αξιών σε πρώτο πλάνο κι αργότερα θα προκαλέσει καίρια πλήγματα στον τομέα της οικονομίας, με κατασπατάληση κι αυθαιρεσία στις δαπάνες δημοσίου χρήματος, περικοπή των επενδύσεων και την εξωτερική βοήθεια και συνεργασία με άλλες χώρες, αγοραστική αποσταθεροποίηση, πληθωρισμός και φαινόμενα παραοικονομίας, υπέρμετρη φορολογία, ανούσια κι αχρείαστα επιδόματα σε κρατικούς υπαλλήλους, με όλα τα παραπάνω να βλάπτουν τα μεσαία και πτωχά λαϊκά στρώματα, με αποτέλεσμα να επωφελούνται στο έπακρο ορισμένοι δωροδόκοι.

Επηρεάζεται κακόβουλα η ποιότητα παροχής υπηρεσιών από την Δημόσια Διοίκηση, διότι αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την εφαρμογή αξιοκρατικής αξιολόγησης κι επηρεάζει τη δημοσιονομική και φορολογική πολιτική των κρατών, τα οποία για να καλύψουν τα ελλείμματα στους προϋπολογισμούς τους και για να χρηματοδοτήσουν τις δαπάνες τους, πραγματοποιούν απότομη στροφή στην ακόμα μεγαλύτερη φορολόγηση εκείνων που δεν έχουν την ικανότητα να φοροαποφύγουν, διευρύνοντας με αυτό τον τρόπο την ανισοκατανομή των φορολογικών βαρών. Το άνοιγμα της κοινωνικής ψαλίδας αμβλύνεται κι άλλο με ζοφερές επιπτώσεις για τους πολίτες.

Μία από τις συνέπειες της οικονομικής κατάρρευσης μίας χώρας λόγω της διαφθοράς, αποτελεί και η έλλειψη χρηματοδότησης για ερευνητικές μελέτες κι εργασίες, απαραίτητο συστατικό για την υγιή ανάπτυξη ενός κράτους. Η έρευνα – διαμέσου της επιστημονικής μελέτης – βοηθάει στην εξέλιξη της επιστημονικής γνώσης και του τρόπου, με τον οποίο εκείνη εφαρμόζεται για την διευθέτηση σημαντικών ζητημάτων που αφορούν τις υποδομές του κράτους, ενώ παρέχει σημαντική τεχνογνωσία και υπηρεσίες, πάντοτε εναρμονισμένες στις εκάστοτε νομοθετικές διατάξεις κι έτοιμες να συνεισφέρουν στο καλό του κοινωνικού συνόλου. Με την σταδιακή όμως έλλειψη κατάλληλης ακαδημαϊκής κι ερευνητικής γνώσης και μεθοδολογίας από τις διάφορες – κατά καιρούς – οικονομικές ατασθαλίες και υπέρμετρες καταχρήσεις, η τεχνολογία της χώρας θα μετατραπεί σε παρωχημένη κι ελαττωματική, χάνοντας έτσι την αξιοπιστία κι απόδοσή της, ευνοώντας έτσι τη διακίνηση ιδεών που συμφωνούν με την στασιμότητα και την υποβάθμιση του επιστημονικού κι εργατικού δυναμικού της χώρας. Η ελώδης κατάσταση, στην οποία θα περιέλθει ο τόπος θα εκκινήσει ένα μηχανισμό παράλυσης κι αλλοτρίωσης της συλλογικής νόησης και του πνεύματος, που θα διέπεται από έναν πνευματικό βόρβορο και σκοταδισμό.

Γίνεται η αιτία να επιφέρει σημαντική αναστάτωση στην κοινωνία, σπάζοντας κι αποσαθρώνοντας τις κοινωνικές δομές της, με το να προκαλεί έντονο θυμό κι αγανάκτηση, να καταστρέφει και να πολτοποιεί την εμπιστοσύνη του δίπολου Κυβέρνησης – Πολιτών, αλλά και να υποδαυλίζει και να καταρρακώνει την εμπιστοσύνη μεταξύ συναδέλφων, μελών της οικογένειας, μεταξύ φορέων του Κράτους και να ακυρώνει την υγιές πρόσωπο των επιχειρήσεων που πράγματι επιθυμούν να προσφέρουν ένα σκαλοπάτι βοήθειας κι ανάπτυξης στην κοινωνική βαθμίδα.

Απειλεί την προσωπική εξασφάλιση και την εθνική ασφάλεια που άπτονται του χώρου της παιδείας, της υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης, της άσκησης πάγιας εξωτερικής πολιτικής, διαβρώνει την ακεραιότητα της έννομης τάξης, με ελαστικούς νόμους και τη διαφυγή επικίνδυνων εγκληματιών και τρομοκρατών, με απώτερο σκοπό το έγκλημα να γίνεται εύκολο κι αναβαθμιζόμενα περίτεχνο. Πράξεις διαφθοράς παραβιάζουν – κατά γενική ομολογία – τους κανόνες δικαίου και δημοκρατίας, έχουν θλιβερές συνέπειες πάνω στον συνεκτικό ιστό της κοινωνίας και των υπηρεσιών του Κράτους, καταστρέφουν τις αξιακές σχέσεις, παραβιάζουν και διαβρώνουν την συνοχή του Κράτους πρόνοιας, ρημάζουν την έρευνα και την καινοτομία, σε κανόνες που γίνονται αποδεκτοί σε πολλούς πολιτισµούς και θρησκείες. Η απώτερη συνέπεια συνοψίζει την προσπάθεια μόχλευσης για την ανάδυση στοιχείων ανηθικότητας και η εσκεμμένη μεθόδευση για την ακύρωση εμπιστοσύνης μεταξύ κοινωνικού φρονήματος των πολιτών και της κρατικής εξουσίας.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τον πολιτικό φιλόσοφο Francis Fukuyama στο βιβλίο του: «Trust: The Social Virtues and The Creation of Prosperity» αναφέρει ότι, η εμπιστοσύνη αποτελεί κοινωνικό κεφάλαιο, την βάση για την ομαλή κοινωνική συμβίωση που, η οποία συμβάλλει με ιδιαίτερα αποτελεσματικό τρόπο στην ανάπτυξη και την ευημερία. Αφορά την εμπιστοσύνη που αναπτύσσεται ανάμεσα στις κοινωνικά και κατ’επέκταση οικονομικά ενεργά οντότητες, ότι θα τηρηθούν τα υποσχόμενα μίας συμβατικής σχέσης, με την προϋπόθεση δημιουργίας νόμιμης ανάπτυξης και προβλέψιμης συμπεριφοράς με βάση τα διαπραγματευόμενα και συμφωνημένα. Με κριτήριο αυτή την διαπίστωση, ο Fr. Fukuyama θεωρεί ότι, στόχος των κοινωνιών θα πρέπει να λογίζεται η ανασυγκρότηση κι ενίσχυση του συστήματος εμπιστοσύνης, διότι θα βελτιώσει και θα αποδώσει προσθετική αξία στην αξιοπιστία, θα συμβάλλει στην μείωση του κόστους λόγω της σημαντικής μείωσης της διαφθοράς, καθώς κι ανώμαλων παρεμβάσεων στο σύστημα του Κράτους, ενώ προβλέπεται να δομήσει ισχυρότερες κι αποδοτικότερες Οργανώσεις.

Ο Fukuyama επιπλέον, αποσαφηνίζει ότι στα πλαίσια ενός δημοκρατικού συστήματος εγγυητή και θεματοφύλακα της εμπιστοσύνης αποτελούν οι συνταγματικοί θεσμοί, το άρτιο σύστημα απονομής δικαιοσύνης και οι ακέραιες κρατικές δομές. Στην περίπτωση που οι εν λόγω δομές και θεσμοί υπολείπονται της άρτιας λειτουργίας τους και δημιουργείται μία ανωμαλία στην αποτελεσματική επιβολή κι εκτέλεσή τους, τότε τη συνέπεια θα αποτελέσει η δυσπιστία των πολιτών ως προς την υπόσταση του Κράτους, καθώς η οικονομική και κοινωνική αναπαραγωγή απειλείται με αποδιοργάνωση και κατακερματισμό. Η αποδιοργάνωση αυτή αφορά, την απειλή του αισθήματος ασφάλειας για την λειτουργία του οικονομικού συστήματος, την δυσκολία επενδύσεων, την αλλαγή του προτύπου συμπεριφοράς στην κατεύθυνση του εύκολου πλουτισμού, την διακριτική μεταχείριση λίγων σε βάρος του συνόλου – έχει μερική σχέση με φαινόμενα νεποτισμού και την προσβολή των πολιτειακών θεσμών και της έννομης τάξης (όπως είδαμε παραπάνω).

Η έννοια της διαφθοράς, ως φαινόμενο, αποτελεί ένα σύνθετο και πολύπλευρο φαινόμενο µε πολλαπλά αίτια και αιτιατά, καθώς λαµβάνει διάφορες µορφές και λειτουργίες σε διάφορα πλαίσια. Το φαινόμενο της διαφθοράς κυµαίνεται: από µία ξεχωριστή πράξη µίας πληρωµής που αντίκειται στο νόµο, µέχρι την ενδηµική δυσλειτουργία ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Έχουν διαπραχθεί διάφορες μελέτες για αυτό το φαινόμενο με τη μορφή της πολιτικής, οικονομικής, πολιτιστικής ή ηθικής υπανάπτυξης που σημειώνονται στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα κράτη. Υπάρχει σε όλες τις χώρες, αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες, στο δηµόσιο και ιδιωτικό τοµέα, σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας, σε όλα τα επαγγέλματα, καθώς επίσης και στις µη κερδοσκοπικές και φιλανθρωπικές οργανώσεις και σωματεία.

Για την ηθική της διάσταση (διαφθοράς), στην ιδιαίτερη περίπτωση των εγκαινίων του ανολοκλήρωτου έργου του μετρό Θεσσαλονίκης, η απάτη – μπορούμε να κάνουμε λόγο – κυριαρχεί στις πράξεις της κυβερνώσας παράταξης, με την εγκληµατική εξαπάτηση του ελληνικού λαού ή και με την πλασματική αντιπροσώπευση για την απόκτηση ενός άδικου πλεονεκτήματος – στην περίπτωση αυτή, την ανούσια επίδειξη με επικοινωνιακού τύπου τεχνάσματα ενός αγύρτικου ανδραγαθήματος, βαπτιζόμενο με πολιτικής χροιάς λαμπάκια και παραφερνάλια. Ή, αν προτιμάτε, η απάτη, με άλλα λόγια, ορίζεται ως: «Μία πράξη που γίνεται µε σκοπό να δώσει πλεονέκτημα που δεν συμβιβάζεται µε τα επίσηµα καθήκοντα και τα δικαιώµατα των άλλων. Η πράξη λειτουργού ή εντεταλμένου θεματοφύλακα που παράνοµα και άδικα χρησιμοποιεί το κύρος ή την ιδιότητά του για να προσποριστεί όφελος για τον ίδιο ή για ένα άλλο πρόσωπο σε αντίθεση µε το καθήκον και τα δικαιώµατα των άλλων». Το θράσος και η πονηριά, με τα οποία προσπάθησαν να περάσουν ως άρτιο και καλοσχεδιασμένο ένα πολυδάπανο έργο που δεν έχει ολοκληρωθεί στην πραγματικότητα και η ανούσια χειραγώγηση του κοινού νου προς προσκόμιση οφέλους των λίγων έναντι των πολλών, πρεσβεύει επάξια τον ορισμό της απάτης. Επομένως και της διαφθοράς!

Ξέχασα να σας αναφέρω ότι, στο τέλος του εκπληκτικού εκείνου παραμυθιού του δημοφιλούς Δανού συγγραφέα, ο πεισματάρης και γκρινιάρης βασιλιάς είχε συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ανοησίας που τον χαρακτήριζε όλα εκείνα τα χρόνια, με το να παραδεχθεί το ατόπημά του και να παραδεχθεί το αγοράκι ως έξυπνο, τίμιο και ειλικρινές που του είπε κατάμουτρα την αλήθεια, δίχως να φοβηθεί. Ζήτησε από τους συμβούλους του να το ανταμείψουν με αρκετά δώρα και να στείλουν μερικά σακιά χρυσές λύρες στους φτωχούς γονείς του. Από εκείνη την ημέρα, ο βασιλιάς σταμάτησε να ασχολείται με τα ρούχα του και άρχισε να κυβερνά τη χώρα του δίκαια, συνετά και σοφά, όπως αρμόζει σε έναν που φέρει τον ανώτατο τίτλο σε μία χώρα – κράτος! Κι όχι το πώς να προσπαθεί ολοένα και περισσότερο η κυβερνώσα παράταξη να καπηλευτεί, με διάφορα τεχνάσματα κι αμφισβητούμενες μεθοδεύσεις, την αρτιότητα ενός έργου, το οποίο γνωστοποιήθηκε ως μη αρτιμελές κι έχρησε περαιτέρω κατασκευής, αναμόρφωσης κι επιδιόρθωσης. Η παραπληροφόρηση και η προσπάθεια πατροναρίσματος του νου των κατοίκων αυτού του τόπου με ψευδείς ειδήσεις και συλλογισμούς, ενισχύει το φαινόμενο της διαφθοράς και της σπίλωσης του θεσμού της Δημοκρατίας. Ο πολίτης, προδομένος κι ατιμασμένος από την ειρωνική και διεφθαρμένη στάση της Εκτελεστικής Εξουσίας, χάνει την εμπιστοσύνη του στο Κράτος και εκείνο με τη σειρά του, την εμπιστοσύνη του στην Πολιτεία του Κράτους Δικαίου και της Δικαιοσύνης. Τότε, η διαφθορά αντικατοπτρίζει επάξια την «γύμνια» της εξουσίας και του ίδιου του βασιλιά, δηλαδή του ΠΘ της χώρας!

Η πάγια διευθέτηση σοβαρών ζητημάτων, με σκοπό την παραδειγματική αντιμετώπισή τους, προσδίδει θετικό πρόσημο για την συνολική επίτευξη του κοινωνικού καλού και την συλλογική ικανοποίηση του δίπολου Κράτους – Πολιτών! Δημιουργεί προϋποθέσεις για περαιτέρω βελτιώσεις κι αναβαθμίσεις στις υπηρεσίες ενός Κράτους, της άρτιας εξυπηρέτησης ως προς τους πολίτες που έχουν ανάγκη τη βοήθειά του και την καλυτέρευση του βίου των κατοίκων μίας χώρας. Επιτακτική κρίνεται η ανάγκη να πάμε μπροστά ως χώρα και κοινωνία, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε και να τιθασεύσουμε επακριβώς τα εμπόδια που θέτει η σύγχρονη σκέψη και ζωή. Η απαθής στάση σημαντικού μέρους από πλευράς πολιτών στα προβλήματα του τόπου, διεπόμενα από το στοιχείο του μιθριδατισμού, στέκεται ικανή να μοιράσει το ολέθριο συναίσθημα του διχασμού στους κοινωνικούς και πολιτειακούς ιστούς του τόπου. Θυμηθείτε τι είχε πει ο περίφημος Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος του Διαφωτισμού, Βαρόνος ντε Montesquieu (Charles-Louis de Secondat, Baron de La Brède et de Montesquieu): «η τυραννία ενός ηγεμόνα σε μία ολιγαρχία δεν είναι τόσο επικίνδυνη για το κοινό καλό, όσο η απάθεια των πολιτών σε μία δημοκρατία». Μιας όμως που ανέφερα και τον βασιλικό τίτλο σε αυτό μου το άρθρο, καλό είναι ο ΠΘ μας να σκεφθεί κι εκείνο που είχε πει ο Ιταλός πολιτικός φιλόσοφος Nicolo Machiavelli: «σε έναν ηγεμόνα δεν λείπουν ποτέ οι νόμιμοι λόγοι, για να παραβεί μία υπόσχεση».
 

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.