ΠΑΛΑΙΟ ΦΑΛΗΡΟ

Για 6η χρονιά η εκδήλωση «Ταιριάζουμε» - Οι διαφορετικές και ίδιες ματιές

Γράφει η Μαίρη Τρύφων* 0 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018, 22:02

Το ερώτημα επανέρχεται κάθε φορά. Πόσο κοντά μας είναι η περίπτωση του να είμαστε εμείς οι ίδιοι ανάπηρα άτομα; Πόσο κοντά είναι η πιθανότητα να είμαστε γονείς ενός ανάπηρου παιδιού ή να έχουμε στην οικογένειά μας, στο κοντινό μας περιβάλλον ένα ανάπηρο άτομο;
Η απάντηση είναι… απίστευτα κοντά. Πως θα βλέπουμε τον εαυτό μας και πως θα μας βλέπουν οι άλλοι τότε;

Το Σάββατο 13/10/18 έγινε για 6η χρονιά η εκδήλωση «Ταιριάζουμε» στο Π.Φάληρο». Μια συνύπαρξη ανθρώπων, φορέων, δράσεων. Καλέστηκαν πολλοί, ήρθαν κάποιοι. Παρατηρούσα τους γονείς. «Φυσιολογικών» και των «ανάπηρων» παιδιών.

Παρατηρούσα τις διαφορετικές και ίδιες ματιές τους. Κάποιες, μεταξύ ανακούφισης και ευγνωμοσύνης, που το παιδί τους ήταν υγιές. Ματιές λυπημένες, σκεπτόμενοι ίσως τους άλλους γονείς που έχουν να αντιμετωπίσουν τόσες καθημερινές δυσκολίες. Κάποιοι άλλοι κοίταζαν γύρω με ανησυχία, μήπως το παιδί τους ενοχλεί με την συμπεριφορά του, που δεν μπορεί όμως να ελέγξει. Ματιές λυπημένες, σκεπτόμενοι ίσως την εύθραυστη ψυχική και σωματική υγεία του παιδιού τους. ‘Όμως όλες μα όλες οι ματιές είχαν πολύ ευγνωμοσύνη και αγάπη, που απλά το παιδί τους ήταν εκεί.

Και μετά γύρισα και παρατήρησα τις ματιές των παιδιών. Κάθονταν όλοι μαζί πάνω σε ένα χρωματιστό πανί. Πρώτα των «φυσιολογικών». Γύρισαν, κοίταξαν τα παιδιά με αναπηρία. Από φυσική περιέργεια , όπως θα κοίταζαν οποιοδήποτε άλλο παιδί που θα έρχονταν να καθίσει, να παίξει και να ζωγραφίσει μαζί τους. Παρατήρησαν, αισθάνθηκαν ασφάλεια και ξαναγύρισαν στην δική τους ζωγραφιά. Δεν έφυγαν μακριά, δεν μαζεύτηκαν σε μιαν άκρη, δεν έτρεξαν στην μαμά/μπαμπά για βοήθεια, δεν δυσανασχέτησαν.

Τα άλλα παιδιά, αυτά με αναπηρία, είχαν πολλές και διαφορετικές ματιές. Μερικές ήταν καρφωμένες σε ένα σημείο του ορίζοντα. Κάποια άλλη ματιά ήταν ανήσυχη, κάποια αγριεμένη. Πολλές ήταν φοβισμένες. Παρατήρησαν, είδαν μόνο άλλα παιδιά, αισθάνθηκαν ασφάλεια και ξαναγύρισαν στην δική τους ζωγραφιά. Δεν έφυγαν μακριά, δεν μαζεύτηκαν σε μιαν άκρη, δεν έτρεξαν στην μαμά/μπαμπά για βοήθεια.

Όλοι μας έχουμε διαφορετικές ματιές για όλα τα πράγματα στην ζωή. Ξεχωρίζουμε και βάζουμε εισαγωγικά στο φυσιολογικό, το υγιές, το διαφορετικό, το ανάπηρο. Ίσως αν από νωρίς αναλογιστούμε τον εαυτό μας στην θέση του άλλου, αν κοιτάξουμε τον ίδιο άνθρωπο με ενδιαφέρον, ανοχή και αντοχή στην διαφορετικότητά του, ίσως τότε να συναντηθούν οι ματιές όλων μας. Ματιές με περισσότερη αγάπη. Όπως αυτές των παιδιών. Χωρίς ταμπέλες και διακρίσεις. Απλά να είναι μαζί. Απλά να μάθουμε να ταιριάζουμε.



Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.