ΠΑΛΑΙΟ ΦΑΛΗΡΟ

Ο Δημήτρης Ιατρόπουλος στο Παλαιό Φάληρο

0 13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2014, 11:15

Το βράδυ της Τρίτης 21 Ιανουαρίου 2014, μέσα στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του Πολυχώρου “Τερψιχόρη” στο Δημαρχείο του Παλαιού Φαλήρου, παρακολουθήσαμε μια ξεχωριστή, “ειδική” θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε, βραδιά πολιτισμού.

Μετά από πρόσκληση του δημάρχου Διονύση Χατζηδάκη και της υπεύθυνης των Δημοτικών Βιβλιοθηκών Βίκυς Ανδρικοπούλου, “ανεβήκαμε”, όλοι μαζί, με το “ΑΣΑΝΣΕΡ”, το καινούργιο “μυθιστόρημα” το Δημήτρη Ιατρό- πουλου και με τον πρύτανη της ελληνικής δημοσιογραφίας Χρήστο Πασαλάρη να είναι ο κύριος ομιλητής της βραδιάς.



Η γνωστή ηθοποιός Αλεξ. Καρακατσάνη, μαζί με την σύντροφο του συγγραφέα, τη ζωγράφο Κατερίνα Καραγιάννη - Ιατροπούλου, διάβασαν κείμενα από το “ΑΣΑΝΣΕΡ”, καθώς και γνώμες και σχόλια για τον Ιατρόπουλο, από προσωπικότητες των Γραμμάτων και των Τεχνών.



Κλασσικά τραγούδια, μεγάλες επιτυχίες του ποιητή Ιατρόπουλου, ερμήνευσε η Χορωδία του δήμου Παλαιού Φαλήρου, υπό τη δ/νση της αρχιμουσικού Κατερίνας Βασιλάκου, με τη συνοδεία του κοινού που σιγοτραγουδούσε.



Η σημαντική αυτή εκδήλωση, τον συντονισμό της οποίας είχε η κυρία Ανδρικοπούλου, έκλεισε με τις σύντομες μα άκρως, περιεκτικές ομιλίες του συγγραφέα και του δημάρχου κυρίου Χατζηδάκη, ο οποίος ανέφερε - μεταξύ άλλων - για τον κ. Ιατρόπουλο: “Ο Δημήτρης Ιατρόπουλος, δίνει το φως που μας λείπει. Δείχνει την ευαισθησία που χρειαζόμαστε. Αγωνίζεται για την πατρίδα μας που δοκιμάζεται”.

Κλείνοντας, αξίζει να σημειώσουμε, πως, ο πολύπειρος Μιχάλης Τριανταφύλλου, συνόδευσε όλη την όμορφη βραδιά με κινηματογραφημένες σκηνές από τη ζωή και το έργο του δημοφιλούς ποιητή.


Ο ποιητής και συγγραφέας Δημήτρης Ιατρόπουλος με τον Νικόλα Κονταρίνη. 


Από αριστερά ο κ. Μανώλης Πελοποννήσιος, η κυρία Νίκη Βλάχου, ο αντιδήμαρχος Θεόδωρος Κανέλλος και δίπλα του η γνωστή παλαιοφαληριώτισσα κυρία Ευφροσύνη Ζήση. 

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΦΛΕΣΣΑ
(Δημοσιογράφο-Συγγραφέα)

Γιάννης Φλέσσας: Όταν οι εκδότες ζήτησαν από μένα να γράψω ένα βιογραφικό σημείωμα για τον Δημήτρη Ιατρόπουλο, χαμογέλασα με μια κρυφή ικανοποίηση! Γιατί ακριβώς η ζωή του Δημήτρη, και τα όσα άκουγα γι’ αυτόν από ’δω κι από ’κει, ήταν και ο λόγος που τον πλησίασα κάποτε, να τον γνωρίσω καλύτερα και από κοντά.

Γιατί άκουγα μυθικά πράγματα γι’ αυτόν, αλήθειες και ψέματα ανακατεμένα, δοξασίες και συκοφαντήσεις, πληροφορίες και γεγονότα, που θα ερέθιζαν κάθε δημοσιογράφο γνώμης, όπως ταπεινά ισχυρίζομαι ότι υπήρξα, όλα αυτά τα πενήντα και πλέον χρόνια, που υπηρετώ στον Τύπο, τον πολιτισμό.

Και τι δεν λέγανε γι’ αυτόν! Ότι, τις νύχτες έμπλεκε σε όργια, παράνομες λέσχες και αντεργκράουντ μπουζουξίδικα, με χαρτοπαίχτες και μαχαιροβγάλτες, και τις ημέρες φόραγε τα καλά του και μπαινόβγαινε σαν κορυφαίος χρονογράφος στις μεγάλες εφημερίδες και στις δεξιώσεις, σε θαλαμηγούς μεγιστάνων και μετά χανότανε, έγραφε τα ποιήματά του, και φτου κι απ’ την αρχή!

Άλλοι λέγανε ότι εμφανίστηκε σε τεκτονικές στοές, άλλοι ότι συνεργάστηκαν μαζί του σε αντιστασιακές οργανώσεις στη διάρκεια της δικτατορίας, άλλοι τον είχαν δει να πηγαίνει τα Χριστούγεννα και να μοιράζει σακούλες με τρόφιμα και παιχνίδια στα τσιγγανάκια στο Ζεφύρι… Τελικά, γίναμε φίλοι! Μια φιλία που κρατάει πολλές δεκαετίες τώρα. Μου έγραψε προλόγους για τα περισσότερα από τα βιβλία μου, εγώ του πήρα συνεντεύξεις-επιτυχίες για μένα.

Η ζωή του δεν χωράει σε λίγες σελίδες. Θέλει ολόκληρο βιβλίο, μόνο για τα γεγονότα που τον σημάδεψαν και τους ανθρώπους που γνώρισε και τον γνώρισαν. Για τον ρόλο του στην νεότερη ποίησή μας και στα γράμματά μας γενικότερα, μιλούν άλλοι, εκλεκτοί επιστήμονες, ειδικευμένοι στη βαθιά λογοτεχνία, εγώ όμως καμαρώνω τον φίλο μου, όταν τον βλέπω να ανεβαίνει μέσα από τις δεκάδες αντιξοότητες που συνάντησε στον δρόμο του, σε κορυφές τέτοιες, που μόνο οι αληθινά ιδιαίτεροι απολαμβάνουν.

Κι όταν του είπα, με αφορμή αυτό το βιβλίο που θα διαβάσετε σε λίγο, και που μου το έστειλε πριν βγει, «Τώρα Δημήτρη είσαι πια ο νέος μεγάλος μας», μου απάντησε: «Όχι ρε Γιάννη. Οι μεγάλοι πέθαναν όλοι. Ας τα καταφέρω να μείνω ένας μεγάλος νέος, και για το νέος μεγάλος, άστο, μας βλέπει κι η ιστορία και θα μας μαλώσει…»
Ταπεινοφροσύνη; Οξυδέρκεια; Δεν ξέρω, πάντως μόνο πόζα δεν είναι. Γιατί ο Δημήτρης έχει αυτό το καλό: Να τον θαυμάζουν οι σπουδαίοι, να τον αποφεύγουν οι μέτριοι και να τον μισούν οι αποτυχημένοι!

Γεννήθηκε στα Σεπόλια, μετά τον Εμφύλιο. Ο πατέρας του έκθετος από τις Καρυές της Λακωνίας, τον πέταξε η μάνα του στο σπίτι των Ιατρόπουλων στη Σπάρτη κι αυτοί του δώσανε το όνομά τους. Ο Δημήτρης συχνά κάνει πλάκα μ’ αυτό: «Μ’ ένα δανεικό όνομα περπάτησα κι είπα, θα το κάνω πασίγνωστο, για να τιμωρήσω τη μοίρα μου…» Και το ’κανε! Κατά την γνώμη μου κι επειδή το έχω ζήσει κοντά του αυτό, είναι ο γνωστότερος εν ζωή Έλληνας ποιητής, αυτή τη στιγμή.

Όπου μπει τον δείχνουν, όπου πάει τον σταματάνε, τον αγαπούν πολύ, τον αισθάνονται δικό τους, έχει ένα μαγικό τρόπο, όσο σκληρός εμφανίζεται στο δημόσιο βήμα, τόσο γλυκός και προσιτός να είναι στην άμεση επαφή του με τον κόσμο.

Η μητέρα του απ’ την Αρκαδία, φραγκοραφτού, απόγονος του Γρηγορίου του Ε’ ! Ο αδελφός του ήταν πυγμάχος, αλλά χτύπησε σ’ ένα γερμανικό κράνος που είχε θαφτεί στο χώμα, μετά τον πόλεμο, κι έπαθε μετατραυματική επιληψία. Έζησε μονάχα 41 χρόνια.

Τεσσάρων χρονών ο Δημήτρης έγραφε και διάβαζε! Τον πήγαιναν οι γονείς του και τον δείχνανε στους γείτονες. Οχτώ χρονών έγραψε το πρώτο του ποίημα. Δώδεκα χρονών πρωτοέκανε έρωτα! Δεκαπέντε χρονών εργαζόταν στην παλιά Κολούμπια και πήγαινε στο νυχτερινό. Έπαιζε και στους έφηβους του Παναθηναϊκού, αλλά τα παράτησε, γιατί κάπνιζε και ξενύχταγε από τότε…

Δεκαοχτώ χρονών έβγαλε την πρώτη του ποιητική συλλογή. Θρίαμβος. Καταπληκτικές κριτικές! Φεύγει με ωτοστόπ για την Ευρώπη της δεκαετίας του ‘60. Μετά από άπειρες περιπέτειες, ξαναγυρίζει και ξαναφεύγει, βγάζει και τη Σχολή Σταυράκου ως σκηνοθέτης κινηματογράφου, έχει ανακατευτεί βαθιά με την πολιτική, σκοτώνεται δίπλα του ο Σωτήρης Πέτρουλας, μπαίνει με υποτροφία στο Πάντειο, στη χούντα τον παίρνουν στρατιώτη, τον ειδοποιούν οι σύντροφοί του, ότι θα τον φάνε γιατί τον βρήκαν σε αντιστασιακή ομάδα, και λιποτακτεί ως άρρωστος.

Μετά το σκάει για τη Σουηδία. Έχει κάνει πια τις πρώτες συλλογές του, έχει συνεργαστεί με τον Γιώργο Σεφέρη κι είναι ακόμα μόνον 26 χρονών, στη Σουηδία τον θέτει υπό την προστασία του, ο ίδιος ο Ούλαφ Πάλμε, φίλος του Γιώργου Μαγκάκη που αγαπούσε πολύ τον Δημήτρη. Γυρίζει στην Ελλάδα, και εκδίδει την «Ποιητική Αντιανθολογία», το ευαγγέλιο της Ποίησης της Αμφισβήτησης. 74 νέοι ποιητές, περνάνε απ’ τα χέρια του και αλλάζουν την εικόνα της ελληνικής ποίησης.

Από τότε τον συνοδεύει ο τίτλος αυτός σ’ όλη τη ζωή του: Ο Ποιητής της Αμφισβήτησης! Στη βραδιά του Πολυτεχνείου σώζει τη ζωή του φίλου του, Λευτέρη Παπαδόπουλου. Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, γράφει τα πασίγνωστα τραγούδια του, τα μεγαλύτερα σουξέ των δεκαετιών ‘70 και ‘80… Δουλεύει ως δημοσιογράφος σ’ όλες τις θέσεις, και ως πολιτικός σύμβουλος, των Αλέκου Παναγούλη, Γιώργου Αλέξανδρου Μαγκάκη και άλλων...

Στις δεκαετίες ‘80 και ‘90 είναι κορυφαίος χρονογράφος στο «ΕΘΝΟΣ» και γράφει συνεχώς τραγούδια, θέατρο, κ.λπ. Μπερδεύεται με την πολιτική, τους παρατάει τελικά για μιαν ακόμη φορά, εντωμεταξύ, έχει γνωριστεί με την Κατερίνα του το ‘90 και μαζί της αλλάζει οριστικά την ζωή του.

Τα τελευταία είκοσι χρόνια, ανεβαίνει σκαλί-σκαλί προς την κορυφή των γραμμάτων μας και τα τελευταία τέσσερα μάλιστα, με την επέλευση της διαβόητης «κρίσης» προάγεται σε σύμβολο των αντιμνημονιακών δυνάμεων μέσα στο Διαδίκτυο. Όμως, για την ερωτική του ζωή, τα ταξίδια του, τις περιπέτειές του, κάποτε θα αξιωθώ να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο για τον φίλο μου, τον Ωραίο Μπρούμελ της Ελληνικής Λογοτεχνίας όπως ονομάστηκε εκείνα τα χρόνια…

Επέστρεψε το Διεθνές Μετάλλιο Ειρήνης του ΟΗΕ στον Κόφι Ανάν μόλις ξέσπασε ο πόλεμος
στο Κόσοβο


Τι να πρωτογράψω, είπαμε, θέλουμε ένα ολόκληρο βιβλίο! Θα τελειώσω με μερικούς αριθμούς: 15 ποιητικές συλλογές, 7500 άρθρα στον τύπο και χρονογραφήματα, 20 μεγάλες έρευνες και αποστολές, 1000 τραγούδια πολλά απ’ αυτά πασίγνωστα εδώ και 45 χρόνια αλλά και 50 αντιστασιακά κείμενα στο Διαδίκτυο, την τελευταία τριετία! Πάνω από δεκαπέντε ελληνικά και διεθνή λογοτεχνικά βραβεία κι ένα απ’ αυτά μάλιστα, το μεγαλύτερό του, το Διεθνές Μετάλλιο Ειρήνης του Ο.Η.Ε. το πέταξε στα μούτρα των εδώ διευθυντών του, επιστρέφοντάς το στον Κόφι Αννάν, μόλις ξέσπασε ο πόλεμος στο Κόσσοβο!

Έγραψε και γράφει, ποίηση, μυθιστορήματα, διηγήματα, τραγούδια, σενάρια, θεατρικά έργα, φιλοσοφικά δοκίμια, κοινωνικές έρευνες, μανιφέστα, πολιτικές ομιλίες, έχει παρουσιάσει παραπάνω από 100 νέους ποιητές, ομιλίες σε συνέδρια, διαλέξεις και εισηγήσεις σε σεμινάρια, ποιητικές συναυλίες, και άλλα, και άλλα… Διαβάστε όμως το «ΑΣΑΝΣΕΡ» το τελευταίο του αριστούργημα, και θα καταλάβετε πολλά περισσότερα για τον, -είτε το παραδέχεται ο ίδιος είτε όχι- μεγάλο μας πρωτοπόρο ‘Έλληνα ποιητή και συγγραφέα.

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.