ΑΡΘΡΑ

Μαρία Χ. Θεμελή

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατέχει πτυχία Δημοσιογραφίας και Marketing Communications. Εργάστηκε στο χώρο της εταιρικής επικοινωνίας, ως Διευθύντρια Τύπου & Επικοινωνίας σε μεγάλη τράπεζα και διετέλεσε ως Σύμβουλος Επικοινωνίας σε Ίδρυμα Πολιτισμού και Τεχνών. Σήμερα είναι επιχειρηματίας, με δική ...περισσότερα

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατέχει πτυχία Δημοσιογραφίας και Marketing Communications.

Εργάστηκε στο χώρο της εταιρικής επικοινωνίας, ως Διευθύντρια Τύπου & Επικοινωνίας σε μεγάλη τράπεζα και διετέλεσε ως Σύμβουλος Επικοινωνίας σε Ίδρυμα Πολιτισμού και Τεχνών.
Σήμερα είναι επιχειρηματίας, με δική της εταιρεία στο χώρο της επικοινωνίας, ως Marketing and Communication Strategist, με σημαντικό πελατολόγιο.

Ασχολείται ενεργά και διοργανώνει εκδηλώσεις για φιλανθρωπικούς σκοπούς με όραμα μια πιο ανθρώπινη κοινωνία , προωθεί τον εθελοντισμό και βοηθάει μέσω ομάδων τις κοινωνικές δομές (Κοινωνικό Παντοπωλείο, Κοινωνικό Συσσίτιο) του Δήμου Π. Φαλήρου, που κατοικεί.

Πιστεύει στην εξέλιξη, αρνείται πεισματικά την κρίση, την κατάθλιψη, τα όρια…

Λατρεύει την θάλασσα, τα ταξίδια, τους ανθρώπους.

Αρθρογραφεί για κοινωνικά θέματα με άρθρα στον τοπικό τύπο και σε πολλά άλλα ΜΜΕ.

Ξεκίνησε να γράφει από μικρή, κείμενα διηγήματα, άρθρα, παραμύθια.
"Η Πριγκίπισσα Τύχη και πώς να την κατακτήσετε" είναι η πρώτη της επίσημη επαφή με τον κόσμο των εκδόσεων.

Μέρος των εσόδων του βιβλίου θα δοθούν για την ενίσχυση αυτών των σκοπών.
λιγότερα

Γιατί;…

2 23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015, 09:28

Από τα πιο σοφά πράγματα που έχω ακούσει στη ζωή μου είναι το παρακάτω.
Μια μέρα ο παππούς χαρίζει στον εξάχρονο εγγονό του ένα μικρό κουτάκι για δώρο γενεθλίων. Ο μικρός απογοητεύεται… Περίμενε κάτι μεγάλο και φανταχτερό και όχι αυτό το μικροσκοπικό κουτάκι.

Όταν το ξετυλίγει βρίσκει μέσα ένα ακόμα πιο μικρό σπιρτόκουτο… Η απογοήτευσή του είναι φοβερή και βάζει τα κλάματα. Μέσα στους λυγμούς το ανοίγει και βρίσκει μέσα ένα χαρτάκι που γράφει με κεφαλαία γράμματα ΓΙΑΤΙ;

Ο μικρός τα έχει τελείως χαμένα και τότε ο παππούς τον παίρνει αγκαλιά, τον φιλάει και του λέει:

"Aγοράκι μου γλυκό σου εύχομαι χρόνια πολλά και σε όλα αυτά τα χρόνια εύχομαι όλα τα γιατί της ζωής σου να μπορέσουν να χωρέσουν μέσα σε ένα τόσο μικρό κουτάκι με σπίρτα.
Μην κουράζεις το μυαλουδάκι σου σήμερα, όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις!"

Θα ήθελα όλα τα Γιατί της ζωής μου να μπορούσα να τα έχω χωρέσει σε αυτό το μικροσκοπικό σπιρτόκουτο… Δεν τα κατάφερα και αναρωτιέμαι κάθε μέρα "Γιατί;"

Σήμερα όμως γύρισα πολλά χρόνια πίσω, δεν ξέρω πόσα χρόνια είχα να διαβάσω αυτή τη φράση, αλλά μου ήρθε αμέσως στο μυαλό και δεν θα ησύχαζε αν δεν γινόταν κείμενο και χείμαρρος συναισθημάτων.

"Εκείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι γιατί ουρλιάζανε οι άνθρωποι". Συγκλονιστικός Μενέλαος Λουντέμης , σε ένα απίστευτο μυθιστόρημα και μια φράση που δεν ξέχασα ποτέ για τη δύναμη των λέξεων, του νοήματος... για όλα! Και σήμερα την έζησα, μέχρι τώρα το διάβαζα και το έβλεπα, έκλαιγα για το χαμό των παιδιών, εξοργιζόμουν για τον πόλεμο, για την αδικία, για τον πνιγμό χιλιάδων ανθρώπων στη Μεσόγειο.

Αν δεν το ζήσεις όμως, τα γιατί είναι ασθενή, σε αφήνουν να κοιμηθείς ήσυχος το βράδυ... Εγώ σήμερα δεν μπορώ να κλείσω μάτι. Γιατί ήρθα ματιά με ματιά με ένα σιωπηρό ουρλιαχτό, με μια παιδική απορία και αξιοπρέπεια, με ένα χαμόγελο που σε αφυπνίζει.

Σήμερα στο Φάληρο φιλοξενήσαμε 200 μετανάστες σε ένα κλειστό γήπεδο. Οι καιρικές συνθήκες τους έφεραν σε εμάς να βρουν ζεστασιά και λίγο φαγητό, λίγα παιχνίδια, μια περίθαλψη. Απλά μας τους έστειλαν για ένα στέγαστρο πάνω από το κεφάλι τους, τα συναισθήματα ανάμεικτα... αλλά ήρθαν και βρεθήκαμε αντιμέτωποι με ακόμα μια σκληρή πραγματικότητα.

Και είναι ανθρώπινος ο δισταγμός... Από πού έρχονται, πόσο θα μείνουν, πόσο θα επηρεάσει η εγκατάσταση τους, είναι φιλικοί, ακόμα και το πιο απλό... έχουν κάνει εμβόλια;

Και μετά με ένα μαγικό τρόπο τα ξεχνάς, γιατί κάποιος δεν ρωτάει γιατί, αλλά αναλαμβάνει ευθύνες, στέλνει μήνυμα στις ομάδες του και τα μηνύματα ρωτάνε για ανάγκες και δηλώνουν παρόν! Μπαίνοντας στο κλειστό γήπεδο σχεδόν τα χάνεις... ένας άλλος λαός που σε φοβάται και τον φοβάσαι, ανάμεικτα συναισθήματα μήπως να φύγω ή να μείνω... και όταν συνηθίσεις μια περίεργη μυρωδιά, σπαραγμού, μετανάστευσης, ορφάνιας, βλέπεις ξαφνικά πιο καθαρά και μπαίνεις στην ομάδα!

Αν θες φοράς γάντια και μάσκα, "μήπως τους προσβάλλω;"  σκέφτεσαι, φέρνεις τον εαυτό σου στη θέση τους, μετανάστης άδικα από την πατρίδα σου σε μια πορεία για μια ελπίδα ζωής και κάποιοι να σε αποδέχονται σαν ασθενή, αλλά εγώ φόρεσα, αμφιταλαντεύτηκα αλλά φόρεσα...

Είμαστε ομάδες, χωρίζαμε τα ρούχα που έφερνε ο κόσμος σε γυναικεία, αντρικά, παιδικά, ξεχωρίζαμε τα παιχνίδια και μετά κόβαμε ψωμί και κάποιοι μετέφεραν τις μερίδες για το φαγητό. Το πρόσταγμα ήταν από τον Αντιδήμαρχο Οικονομικών και Υπεύθυνο των Κοινωνικών Δομών της Πόλης μας, να μην μείνει ούτε ένας άνθρωπος χωρίς μερίδα φαγητό, χωρίς ρούχα, παιδί χωρίς παιχνίδι. Και επειδή ήταν εκεί από το πρωί μαζί με το Δήμαρχο και επειδή δεν θα έφευγε αν δεν προσέφερε σε όλους, μας παρέσυρε για άλλη μια φορά με το παράδειγμα του...
 
Και μια αλυσίδα ανθρώπων, υπέροχων γυναικών και αντρών που θαυμάζω ειλικρινά για την προσφορά τους, μαγείρευαν, μοίραζαν γάλα, ψωμί, φαγητό, παιχνίδια... Και είχαν άγχος να γίνουν όλα σωστά, λες και φιλοξενούσαν το πιο σημαντικό επισκέπτη στο σπίτι τους. Και οι εθελοντές ήταν και από άλλους δήμους, αυτοκίνητα πηγαινοέρχονταν μέσα στη βροχή και η αλυσίδα μεγάλωνε όσο βράδιαζε...

Το μεταναστευτικό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα που όλοι πρέπει να ασχοληθούν πολύ σοβαρά και να βρουν μια λύση! Οι άνθρωποι όμως παντού σε όλη τη γη είναι άνθρωποι και όταν θέλουν καταφέρνουν και επικοινωνούν. Δεν μιλάγαμε την ίδια γλώσσα, αλλά είχαμε συνεννοηθεί, δεν ξέραμε πώς να τους πούμε λυπάμαι και αυτοί ευχαριστώ... αλλά δεν χρειαζόταν! Τα παιδιά κάνανε ουρά για τα παιχνίδια, ταλαιπωρημένα αλλά με απίστευτη χαρά στα μάτια, θα έπαιζαν, θα ξεχνιόντουσαν, θα ένιωθαν ανέμελα έστω και για λίγες ώρες... Κέικ, γάλα και αγκαλιά στη μαμά τους το βράδυ, πολυτέλεια από ξένους ανθρώπους που τους τα προφέρουν με χαρά αλλά για λίγο και μετά πάλι ταξίδι, κίνδυνοι, φόβος, κρύο και όλα αυτά... μακριά από το σπίτι τους. Πρόσφυγες.

"Γιατί;" θα ρωτάνε το βράδυ στη μητέρα τους και αυτή θα φτιάχνει παραμύθια με σπιρτόκουτα για να κλείσει μέσα όλα τα γιατί τους και να τα νανουρίσει...

Σχόλια Αναγνωστών

2 Προσθήκη σχολίου
ilias karakostas 23.09.15
Υπέροχο, δείχνει τη πραγματική διάσταση του προβλήματος και το πως οφείλουμε να το αντιμετωπίσουμε, από την ανθρώπινη πλευρά του
Απάντηση
Εύη Κονταρίνη 23.09.15
Έξοχο, ανθρώπινο, τρυφερό, συγκλονιστικό, τα "γιατί" όμως σκληρά και προ πάντων αναπάντητα...
Απάντηση
Προσθήκη σχολίου
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.