ΑΡΘΡΑ

Μαρία Χ. Θεμελή

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατέχει πτυχία Δημοσιογραφίας και Marketing Communications. Εργάστηκε στο χώρο της εταιρικής επικοινωνίας, ως Διευθύντρια Τύπου & Επικοινωνίας σε μεγάλη τράπεζα και διετέλεσε ως Σύμβουλος Επικοινωνίας σε Ίδρυμα Πολιτισμού και Τεχνών. Σήμερα είναι επιχειρηματίας, με δική ...περισσότερα

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατέχει πτυχία Δημοσιογραφίας και Marketing Communications.

Εργάστηκε στο χώρο της εταιρικής επικοινωνίας, ως Διευθύντρια Τύπου & Επικοινωνίας σε μεγάλη τράπεζα και διετέλεσε ως Σύμβουλος Επικοινωνίας σε Ίδρυμα Πολιτισμού και Τεχνών.
Σήμερα είναι επιχειρηματίας, με δική της εταιρεία στο χώρο της επικοινωνίας, ως Marketing and Communication Strategist, με σημαντικό πελατολόγιο.

Ασχολείται ενεργά και διοργανώνει εκδηλώσεις για φιλανθρωπικούς σκοπούς με όραμα μια πιο ανθρώπινη κοινωνία , προωθεί τον εθελοντισμό και βοηθάει μέσω ομάδων τις κοινωνικές δομές (Κοινωνικό Παντοπωλείο, Κοινωνικό Συσσίτιο) του Δήμου Π. Φαλήρου, που κατοικεί.

Πιστεύει στην εξέλιξη, αρνείται πεισματικά την κρίση, την κατάθλιψη, τα όρια…

Λατρεύει την θάλασσα, τα ταξίδια, τους ανθρώπους.

Αρθρογραφεί για κοινωνικά θέματα με άρθρα στον τοπικό τύπο και σε πολλά άλλα ΜΜΕ.

Ξεκίνησε να γράφει από μικρή, κείμενα διηγήματα, άρθρα, παραμύθια.
"Η Πριγκίπισσα Τύχη και πώς να την κατακτήσετε" είναι η πρώτη της επίσημη επαφή με τον κόσμο των εκδόσεων.

Μέρος των εσόδων του βιβλίου θα δοθούν για την ενίσχυση αυτών των σκοπών.
λιγότερα

Ακρασία...

2 29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015, 12:33

Γνωρίζω τι είναι καλό, ξέρω καλά το ηθικό αλλά επιλέγω το λάθος, το μη σωστό... Ακρασία κατά Αριστοτέλη, που σήμερα φαίνεται να ταιριάζει σε όλα! Αποδέχομαι το λάθος γιατί δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά.

Η ερμηνεία είναι ότι ο άνθρωπος, ενώ γνωρίζει το ορθό, αδυνατεί να το πράξει. Το φαινόμενο αυτό, ονομάζεται «ακρασία» και ο αντίστοιχος άνθρωπος «ακρατής». Αυτός λοιπόν ο ακρατής άνθρωπος, είναι ανίκανος να πράξει, όπως θεωρεί ότι θα έπρεπε.
Η ακρασία εμφανίζεται συχνά στον καθημερινό μας βίο. Όλοι λίγο ή πολύ υποκύπτουμε στην πλάνη της. Άλλοτε βλάπτοντας τον εαυτό μας και άλλοτε ένα σύνολο ανθρώπων.

Ακρασία στην πολιτική μας ζωή, στην επαγγελματική, την κοινωνική, την προσωπική.
Λογική και πλάνη μπερδεύονται σε μια ΄΄μυωπική΄΄ καθημερινότητα. Το Εγώ παλεύει το Υπερεγώ και τα δύο μαζί κατηγορούν το Εκείνο...
Και όλα αυτά ενώ γύρω πλανάται ο θάνατος από σεισμούς, καταστροφές, πολέμους. Και εμείς παραμένουμε στο μικρόκοσμο μας, αδιαφορούμε για τη γενική εικόνα, γιατί μας τρομάζει πιο πολύ το κοντινό μας, ο καθρέφτης μας, ο εαυτός μας.

Ξεχνάμε τη μεγάλη εικόνα που μας μεγάλωσαν συγγραφείς όπως ο Καζαντζάκης "Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!".

Και βολευόμαστε, αφηνόμαστε, ξεχνάμε, σταματήσαμε να αμφιβάλουμε ακόμα και για τα αυτονόητα.
Η Ελλάδα σήμερα ξεχειλίζει ακρασία και η Ελλάδα είμαστε όλοι εμείς.
Εγώ που καπνίζω σε κλειστούς χώρους με τασάκι κηροπήγιο γιατί απαγορεύεται –το τασάκι βέβαια!-, εσύ που παρκάρεις στη ράμπα αναπήρου, ο φίλος που δεν ακούει ειδήσεις για να μην ταράζεται, η φίλη που συνεχίζει να δουλεύει χωρίς να πληρώνεται και χωρίς να στέλνει βιογραφικά...

Συνηθίσαμε. Σε μια συνήθεια για την οποία όλοι έχουμε ευθύνη και μεταφέραμε την ακρασία από την κοινωνία στη ζωή μας. Και ο καθρέφτης μας μοιάζει απελπιστικά θολός πια. Δεν διακρίνονται πρόσωπα μόνο θλίψη στα μάτια. Η θλίψη με την οργή μπέρδεψαν τα φουστάνια τους λέει ο μύθος και η οργή φόρεσε μια μέρα κατά λάθος τα ρούχα της θλίψης και έφυγε τρέχοντας. Ετσι πάντα όταν συναντάς εναν οργισμένο άνθρωπο πρέπει να ξέρεις ότι φοράει τα λάθος ρούχα... φοράει τα ρούχα της θλίψης, σκέψου πριν του φωνάξεις!

Και η θλίψη σήμερα είναι στα μάτια των μεταναστών, στα γεμάτα αγωνία μάτια του παιδιού που αγνοείται στα ερείπια ενός σαπισμένου καραβιού που μετέφερε όνειρα, ελπίδα, που πνίγηκαν έξω από ένα λιμάνι, λίγα μέτρα πριν τη στεριά, λίγα μέτρα πριν τη σωτηρία! Και στις ειδήσεις οι αρχές αναρωτιούνται για τα ύδατα... Αν είναι σε Ελληνικά να επέμβει η δική μας κυβέρνηση , αλλιώς η Ιταλία, όχι εμείς. Η σωτηρία ανθρώπινων ζωών έγινε διαδικασία βάση γεωγραφικής περιοχής...
Προσοχή μη χαλάσει η διαδικασία, οι κανόνες!

Η μεγάλη εικόνα έχει μεγάλο πόνο, έχει όμως και μια δύναμη.Τη δύναμη της κριτικής, της παρέμβασης, της αντιμετώπισης, της προσπάθειας, της επίλυσης.
Δεν ξέρω αν μπορώ να βοηθήσω στο Νεπάλ ή απλά να προσευχηθώ για τους νεκρούς και τους τραυματίες του, δεν είμαι σίγουρη ότι μπορώ να λύσω το μεταναστευτικό και να εξασφαλίσω σπίτια για όσους άδικα τα έχασαν, σίγουρα δεν μπορώ να σταματήσω πολέμους και να παρέμβω σε φυσικές καταστροφές.

Μπορώ όμως να μαθαίνω, να προβληματίζομαι, να ξεπερνάω τον εαυτό μου, να βρίσκω δύναμη για τα δικά μου προβλήματα, να βοηθάω όπου μπορώ, να είμαι ενεργό μέλος στην κοινωνία και στη ζωή μου, να ελέγχω την ακρασία μου και να μάχομαι να μην ξεχάσω τις αρχές που με μεγάλωσαν...

"Να 'σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.''
Ν. Καζαντζάκης

Σχόλια Αναγνωστών

2 Προσθήκη σχολίου
Αλεξάνδρα 02.05.15
Ως λογοτέχνημα όμορφο ως εφαρμογή στη ζωή παραμένει απλώς "λογοτέχνημα" και ανεφάρμοστο.
Απάντηση
ΦΛΟΙΣΒΙΟΣ 30.04.15
ΟΜΟΡΦΟ,ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΑΙ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑ ΘΕΜΕΛΗ.
Απάντηση
Προσθήκη σχολίου
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.