ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ: 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022, 12:01

ΑΡΘΡΑ

Νίκος Γιαννιός

Ο Νίκος Γιαννιός είναι Πολιτικός Μηχανικός - Λογοτέχνης.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ, η άλλη άποψη

0 19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012, 10:46

Το Μακεδονικό εμφανίζεται ως πρόβλημα το 1890, όταν η Βουλγαρία προβάλει απαιτήσεις αυτονόμησης της Μακεδονίας με προσχηματικούς ισχυρισμούς και με σαφή την πρόθεση να επαναλάβει το τέχνασμα του 1878 με το οποίο επέτυχε την πρόσκαιρη αυτονόμηση της Ανατολικής Ρωμυλίας, η οποία ενώ τότε κατοικείτο σχεδόν αποκλειστικά από Έλληνες, την προσάρτησε στην συνέχεια με μεγάλη ευκολία στο βασίλειό της, αφού τα σύνορα της Ελλάδας ήσαν ακόμη τότε πολύ μακριά. 

Είναι γεγονός ότι ο 19ος αιώνας βρίσκει την μειοψηφία των ετερόφωνων κατοίκων της Μακεδονίας χωρίς ξεκάθαρη εθνική συνείδηση. Αυτοί οι πληθυσμοί, γέννημα της μετανάστευσης και της επιμιξίας των λαών που συγκατοίκησαν μέσα στα όρια των μεγάλων αυτοκρατοριών του Βυζαντίου και των Οθωμανών και οι περιοχές που κατοικούν, γίνονται ως ήτο φυσικόν στόχος των νέων εθνικών κρατών που γεννά η διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Αυτοί οι Μακεδόνες ομιλούν ένα παράξενο ιδίωμα με σλαβικές, νεοελληνικές, τουρκικές, αλβανικές και βλάχικες λέξεις, δομημένο επάνω σε ένα αρχαιοελληνικό, ομηρικό, υπόστρωμα κατά τον κ. Τσιούκλα (Συμβολαί εις την γλώσσα των Μακεδόνων), διαβαθμισμένο ανά περιοχή ανάλογα με την κατά περίπτωση πλειοψηφούσα εθνική μειονότητα του τόπου.

Οι Σινόπουλος και Μάρτης ισχυρίζονται μάλιστα ότι σημαντικοί Ελληνικοί πληθυσμοί της Μακεδονίας επιλέγουν συνειδητά και υιοθετούν το γλωσσικό αυτό ιδίωμα για να αποφύγουν το παιδομάζωμα εις το οποίο υπόκειντο, κατά την εποχή, μόνον οι Ελληνόφωνοι.

Σε αντιστάθμισμα των Βουλγαρικών επιδιώξεων ο Μακεδονικός αγώνας επέτυχε να προσεταιρισθεί μεγάλο μέρος των πληθυσμών αυτών και πολλά επώνυμα στελέχη των Σλαβομακεδόνων έγιναν Μακεδονομάχοι και πολέμησαν στο πλευρό των Ελλήνων. Χωριά ολόκληρα επέλεξαν να ταυτισθούν με την Ελληνική άποψη του έθνους. Αυτούς οι Βούλγαροι τους ονόμασαν Γκραικομάνους και τους φέρθηκαν πολύ σκληρά όποτε είχαν την ευκαιρία.

Στην απογραφή του 1903, στο Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων αποτελείται από ελληνόφωνους, ενώ σημαντική παρουσία έχουν στην Θεσσαλονίκη οι εβραίοι που ομιλούν το ιδίωμα Ladini.

Σε εκείνο το Σκοπίων υπερτερεί το σλαβικό ιδίωμα ενώ στο Βιλαέτι του Μοναστηρίου οι ελληνόφωνοι αποτελούν το 60% (261.000 έναντι 178.000) αλλά οι μαθητές των ελληνικών σχολείων είναι 27.000 έναντι των 8.000 που προτιμούν τα βουλγαρικά. Αυτό σημαίνει ότι οι μισοί περίπου σλαβόφωνοι, μπροστά στο εθνικό δίλημμα, επιλέγουν Ελλάδα.

Δυστυχώς στους Βαλκανικούς πολέμους, ο Ελληνικός στρατός δεν μπόρεσε να φθάσει πρώτος σε Μοναστήρι, Γευγελή, Στρώμνιτσα, Τζουμαγιά και Πετρίτσι, περιοχές όπου υπερτερούσε το Ελληνικό στοιχείο και έτσι η Μακεδονία μοιράστηκε στα τρία. Η Ελλάς έλαβε το 67%, η Γιουγκοσλαβία το 20% και η Βουλγαρία το 13% περίπου, της μεγάλης αυτής ιστορικής περιοχής.

Μετά την μικρασιατική καταστροφή η μικρά και έντιμος Ελλάς εγκαταλείπει στην τύχη τους όλες τις εκτός των συνόρων ελληνικές μειονότητες και φυσικά εκείνη της κατεχόμενης βόρειας Μακεδονίας, το Γιουγκοσλαβικό τμήμα της οποίας όμως εξακολουθεί να εποφθαλμιά η Βουλγαρία.

Η ίδρυση του κράτους της Μακεδονίας, από τον Τίτο, απομονώνει την Βουλγαρική προπαγάνδα αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί αλυτρωτικές ορέξεις κατά της Ελλάδος. Ο μύθος του Μακεδονικού έθνους δίδει μια ταυτότητα στους πληθυσμούς αυτούς και ταυτόχρονα δημιουργεί ένα πρόβλημα.

Αυτό το πρόβλημα εμείς το χειριστήκαμε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, αφού αποξενώσαμε ως ξένους Σλάβους τους επίμικτους αυτούς πληθυσμούς αντί να τους προσφέρουμε μια ζεστή Ελληνική αγκαλιά που άλλωστε την δικαιούνται.

Την δικαιούνται πράγματι την Ελληνική αγκαλιά πρωτίστως διότι έχουν σημαντική επιμιξία με αυτόχθονες έλληνες μακεδόνες αλλά και διότι αυτοί οι πρωτοσλάβοι, του γένους των Βινδών που εμφανίστηκαν τον 6ο αιώνα μ.Χ. είναι άμεσοι απόγονοι εκείνων των Θρακών, Δακών και Γετών σύμφωνα με τα όσα μας μαρτυρούν ο ιστορικός της εποχής Θεοφύλακτος Σιμοκάτης και ο Πατριάρχης Φώτιος, που επανακάμπτουν, μετά από αιώνες ξενιτιάς, από την κεντρική Ευρώπη, όπου διαμόρφωσαν νέα εθνική συνείδηση και γλώσσα, ειρηνικά σε μικρές ομάδες, υπό την πίεση που ασκούν σε αυτούς οι Βαλτικοί πληθυσμοί που κατακλύζουν τις περιοχές διαμονής τους.

Ας μην τους συγχέουμε με τους Βένδες που εγκαταστάθηκαν σε Τσεχία και Σλοβακία, ούτε με τους Άντες που κατέλαβαν την Ρωσία και την Βουλγαρία. Εδώ οι Βίνδες – Δακοί εγκαθίστανται και αναμιγνύονται με τους ντόπιους στους αιώνες που ακολουθούν. Ένας νέος λαός γεννιέται και μετά από 45 τουλάχιστον γενιές δικαιούται αν μη τι άλλο το προσωνύμιο του Μακεδόνα.

Οι άρτι απελευθερωθέντες Μακεδόνες της πρώην Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας και οι ανελεύθεροι της Βουλγαρικής, μπορούν να ζητήσουν να τους δεχθούμε ξανά σαν κομμάτι της μεγάλης πατρίδας γιατί αυτές οι μικρές πατρίδες μπορεί να υπήρξαν ή να είναι ακόμη και σήμερα ανελεύθερες αλλά δεν είναι χαμένες.

Εμείς αυτές τις πατρίδες τις διεκδικούμε. Τις διεκδικούμε αλήθεια;

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.