ΑΡΘΡΑ

Νίκος Γιαννιός

Ο Νίκος Γιαννιός είναι Πολιτικός Μηχανικός - Λογοτέχνης.

Βρε ξουτ

0 26 ΙΟΥΝΙΟΥ 2016, 12:55

Ποτέ μου δεν συμπάθησα τους Εγγλέζους. Φταίει ίσως η ενοχλητική φλεγματώδης υπεροψία τους, κατάλοιπο της Βικτωριανής εποχής ή ίσως η στάση τους διαχρονικά κατά του Ελληνισμού. Πως αλήθεια μπορεί κανείς να ξεχάσει τον βρώμικο ρόλο τους στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1922 ή στην πρόσφατη τραγική Κυπριακή ιστορία. Άλλωστε δεν πέρασα ποτέ καλά κάθε φορά που για διάφορους λόγους επισκέφθηκα την χώρα τους. Το φαγητό τους είναι χάλια και δεν ξέρουν να διασκεδάζουν. Άσε, καλλίτερα να μην πω για τις Αγγλίδες, οι ελάχιστες όμορφες όμως ομολογώ ότι είναι εξαιρετικές.

Στην Ευρώπη δεν συμμετείχαν ολοκληρωτικά. Δεν πίστεψαν στους κοινούς θεσμούς ούτε εμπιστεύτηκαν το κοινό νόμισμα. Πάντοτε τους σκεφτόμουνα ως τοποτηρητές των Αμερικανών και ευκαιριακούς συνοδοιπόρους της Ευρώπης που εμείς οι υπόλοιποι πιστέψαμε και ονειρευτήκαμε.

Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα όμως φαίνεται πως οι Άγγλοι μάλλον είχαν δίκιο. Τα οράματα των πρωτοπόρων ευρωπαϊστών ξεχάστηκαν γρήγορα και ειδικά μετά την επίτευξη του αρχικού στόχου που ήταν η μόνιμη ειρήνη, ο καθένας κοίταξε το απόλυτο στενό συμφέρον του και έτσι η ολοκλήρωση πήγε κάθε φορά και μακρύτερα στις καλένδες και πιο πέρα ακόμη.

Η αρχή του ξηλώματος έγινε με τους Γάλλους επί Σιράκ και τους Ολλανδούς που απέρριψαν το ευρωπαϊκό σύνταγμα και ολοκληρώθηκε με την ενοποίηση των δύο Γερμανικών κρατών, που κατέστησε για μια φορά ακόμη την Γερμανία υπερδύναμη. Το είπε η Θάτσερ τότε: αυτοί μυαλό δεν βάζουν. Εν τω μεταξύ η παγκοσμιοποίηση παρέχει στους ισχυρούς ευκαιρίες που η ενωμένη Ευρώπη δεν μπορεί να εγγυηθεί και οι βιομηχανικοί γίγαντες στρέφουν την προσοχή τους στις Ασιατικές αγορές τις οποίες προσπαθούν να στηρίξουν αγοράζοντας από εκεί είδη ελαφράς βιομηχανίας ώστε να τους καταστήσουν εν δυνάμει πελάτες των προϊόντων της δικής τους βαρειάς βιομηχανίας χημικών και όπλων.

Πρόσθετα ο νεοφιλελευθερισμός που έχει ήδη επιλεχθεί ως σύστημα ελέγχου και οικονομικής καθοδήγησης, εγγυάται την υγιή λειτουργία του κράτους και του νομίσματος που εξασφαλίζουν τον αποτελεσματικό ανταγωνισμό που έχουν ανάγκη για να πορευθούν στο δρόμο τους οι μεγάλοι της Ευρώπης. Έτσι όσοι δεν μπόρεσαν να αναπτύξουν τεχνολογία αιχμής γρήγορα έχασαν το παιχνίδι. Την πάθαμε εμείς που ξαναγίναμε ψωροκώσταινα την έπαθαν όμως και οι Άγγλοι στην μετά Θάτσερ εποχή.

Η αποβιομηχανοποίηση της Αγγλίας είναι ένα γεγονός που οφείλεται ασφαλώς στις ευρωπαϊκές επιλογές και προσανατολισμούς στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, αλλά και στην ανικανότητα του επιχειρηματικού της δυναμικού να προσαρμοστεί στις νέες κατευθύνσεις της παγκόσμια αγοράς καθώς και σε εκείνη του πολιτικού της προσωπικού να ανταποκριθεί επιτυχώς στις ανάγκες των καιρών.

Πρόσθετα, η σφιχτή οικονομική πολιτική που επέβαλε ο κ. Κάμερον υιοθετώντας τις Γερμανικές επιλογές και προτεραιότητες, έσπρωξε στην απελπισία την εργατική τάξη που πλήγεται από την ανεργία και μαζί με την υπερφίαλη υπεροψία που παράγει το ένδοξο παρελθόν οδήγησε στο Βρε ξούτ που δεν το είπαμε εμείς σε αυτούς όπως θα έπρεπε εδώ και καιρό, αλλά εκείνοι σε εμάς γιατί έτσι πίστεψαν ότι τους συμφέρει. Άλλωστε οι Άγγλοι ουδέποτε υποσχέθηκαν συμμετοχή στην κοινή προσπάθεια μιας υποθετικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μόνο το δικό τους συμφέρον υπηρέτησαν ξεκάθαρα και απροσχημάτιστα, από την προσχώρησή τους στα ευρωπαϊκά σαλόνια μέχρι σήμερα.

Έτσι έχουν τα πράγματα σήμερα και η μεν Αγγλία έχει άλλη μια ευκαιρία να σηκωθεί και πάλι όρθια, η δε Γερμανία έχει κάθε λόγο να φοβάται το ενδεχόμενο μιας νέας Αγγλικής επιτυχούς πορείας, που θα θέσει ξανά σε κίνδυνο την Γερμανική οικονομία η οποία εξακολουθεί να στηρίζεται στην ενέργεια που παράγουν οι άλλοι.

Την Αγγλική κοινή γνώμη την επηρέασε χωρίς άλλο και η με τιμωρητική διάθεση φτωχοποίηση της Ελλάδας καθώς και ο διασυρμός των Ελλήνων από τους οποίους ζητήθηκε να απορροφήσουν την χασούρα των Γερμανικών τραπεζών που είχαν τζογάρει στα κρατικά ομόλογα της Ελλάδας. Την Ελλάδα την έδεσαν χειροπόδαρα για τα επόμενα 100 χρόνια με στόχο προφανώς τα πετρέλαια των θαλασσών της και αυτό φοβίζει τους φτωχούς εκείνων των χωρών που βρέθηκαν εκτός παιχνιδιού στην διεθνή σκακιέρα της παγκοσμιοποίησης.

Κι εμείς εδώ; Άσε μας εμάς, δεν έχουμε ακόμη πάρει χαμπάρι τίποτα. Αραχτοί με την νιρβάνα μας στο ζενίθ, στον ίσκιο αυτού του υπέροχου πολιτισμού από το παρελθόν που μας νανουρίζει προκλητικά, εξακολουθούμε να μετέχουμε και να ονειρευόμαστε στην Λιλιπούπολη των ευρωπαίων νάνων και να προσδοκάμε κάθε φορά ματαίως τον ερχομό ενός Γκιούλιβερ.



 

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.