ΑΡΘΡΑ

Νίκος Γιαννιός

Ο Νίκος Γιαννιός είναι Πολιτικός Μηχανικός - Λογοτέχνης.

Επί τον τύπον των ήλων

0 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015, 13:17

Έγραφα τότε, στις 18 Δεκεμβρίου του 2012 στο άρθρο μου με τίτλο την υπέροχη φράση του Αισχύλου Θάνατος των ανηκέστων κακών ιατρός :

«Στην οικονομία και στην πολιτική η μοίρα των κληρονόμων των σπουδαίων ανδρών είναι σχεδόν πάντοτε η ίδια. Αποτυχία και παρακμή. Οι μεγάλες τεχνικές εταιρείες, οι βιομηχανίες, οι εμπορικές επιχειρήσεις και προπαντός τα πολιτικά κόμματα τα οποία έπαιξαν κάποιο σημαντικό ρόλο στον τόπο μας, μετά τον πόλεμο και ειδικά στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, εξαφανίσθηκαν μετά τον θάνατο των δημιουργών τους ή φθίνουν μέσα σε μια τραυματική παρακμή και στον επιθανάτιο ρόγχο τους»

Δια του λόγου το αληθές δεν χρειάζεται να πάω πολύ πίσω στο χρόνο. Αρκούν αυτά που έχουμε σήμερα μπροστά μας.

Για το ΠΑΣΟΚ δεν έχω και πολλά να πω, είναι άλλωστε γνωστά και τετελεσμένα. Τρία κομμάτια στην Βουλή και μερικά άλλα κομματάκια απ’ έξω στην αίθουσα αναμονής που ψάχνουν όχημα να επιβιβασθούν. Η ζοφερή κληρονομιά του λαοπλάνου Ανδρέα και των φαιδρών και διεφθαρμένων επιγόνων του, έχει στοιχειώσει τον τόπο και θα τον βασανίζει για πολλά χρόνια ακόμη, με το ίδιο ξεφτιλισμένο όνομα ή με άλλο πίσω από το οποίο προσπαθούν να κρυφθούν τα πολιτικά σκουπίδια ενός αμαρτωλού αλλά πολύ πρόσφατου παρελθόντος.

Για την Νέα Δημοκρατία έχω πολλά να πω, τόσα πολλά που δεν με φθάνει ο χώρος ενός άρθρου. Ας είναι όμως, θα προσπαθήσω.

Ο Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο άνθρωπος που στέρεψε την ψυχή του από τις χαρές, αυτές που άδολα τις δρέπουν οι θνητοί και την ζωή γλυκαίνουν, σύμφωνα με τον στίχο του ποιητή, δεν παίνεψε, δεν χάιδεψε δεν παραπλάνησε με τον λιτό τον Δωρικό του λόγο, παρά χαράκωσε και κέντρωσε με ελπίδα τον λαό, ενέπνευσε τους δημιουργούς, κέρδισε τον σεβασμό όλων και οδήγησε την χώρα με χέρι σταθερό και αταλάντευτο σε δύο κρίσιμες ιστορικές περιόδους, προς την ευημερία:

Μετά της καταστροφή του τόπου από ένα φρικτό πόλεμο και τον αναπόφευκτο διχασμό ενός επίσης φρικτού εμφυλίου, οδήγησε τον τόπο στον δρόμο της δημιουργικής ανασυγκρότησης και της εθνικής συμφιλίωσης, με ριζοσπαστικές ιδέες και μεθόδους και επιλογές καθοριστικές που εγγυήθηκαν την πρόοδο και την ανάπτυξη.

Μετά από μια επταετή δικτατορία και τον τραυματισμό του Ελληνισμού στην μαρτυρική μεγαλόνησο, στο δρόμο μιας Νέας Δημοκρατίας και μιας επιτυχούς πορείας μέσα στην μεγάλη Δημοκρατική και Φιλελεύθερη οικογένεια της Ευρώπης.

Και τις δύο φορές με ένα νέο πολιτικό σχηματισμό, ένα νέο κόμμα με σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό και ξεκάθαρες μεθόδους που ευστόχησαν και έφεραν θετικό και ευτυχές αποτέλεσμα κάθε φορά.

Οι επίγονοί του όμως και τις δύο φορές απέτυχαν να διαχειριστούν την παρακαταθήκη που τους άφησε. Την πρώτη φορά με την ΕΡΕ ο κατά τεκμήριο άριστος Παναγιώτης Κανελλόπουλος δεν μπόρεσε να αποφύγει τη δικτατορία και την δεύτερη με την ΝΔ άσ’ τα να πάνε. Από την πρώτη κόντρα των κατά τα άλλα σπουδαίων συνεργατών του, Ράλη - Αβέρωφ μέχρι την σημερινή Μεϊμαράκη – Σαμαρά, μετράμε μύριες όσες άλλες γνωστές και άλλες που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας.

Στα χρόνια που διέρρευσαν προέκυψαν και διασπάσεις τέσσερεις παρακαλώ. Από εκείνη του κ. Στεφανόπουλου το 1985 με την «Δημοκρατική Ανανέωση» σε εκείνη του Αντώνη Σαμαρά το 1993 με την «Πολιτική Άνοιξη» και από το «Κίνημα Ελευθέρων Πολιτών » που ίδρυσε τον Μάρτιο του 2001 ο Δημήτρης Αβραμόπουλος στην «Δημοκρατική Συμμαχία» της Ντόρας στις 21 Νοεμβρίου του 2010.

Το συνταίριασμα και την αγαστή συνεργασία της συντηρητικής Δεξιάς με τους Φιλελεύθερους το πέτυχαν μόνο δύο άνθρωποι. Ο εθνάρχης Κωνσταντίνος το 1978 όταν δέχθηκε στην ΝΔ την προσχώρηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, βουλευτή του Κόμματος των Φιλελευθέρων και ο νεότερος Κώστας Καραμανλής όταν συμφιλιώθηκε με τους φιλελεύθερους τον Ιούνιο του 2002, που ανέστειλαν την λειτουργία του ΚΕΠ του Δημοκρατικού Φιλελευθερισμού και προσχώρησαν για μια ακόμη φορά στην ΝΔ.

Σήμερα και μετά την αποδοχή της προσχώρησης του Αντώνη Σαμαρά ξανά στο κόμμα, ξεκίνησαν πάλι οι φυγόκεντρες δυνάμεις για την διάλυση αυτής της ασταθούς ενώσεως. Όλοι το ξέραμε όλοι το περιμέναμε, το δήλωσε άλλωστε απερίφραστα ο ίδιος όταν κατάφερε να γίνει αρχηγός: Η ΝΔ είναι η λαϊκή δεξιά, μας είπε τότε, σε αντιδιαστολή με τον μεσαίο χώρο το οποίο επικαλείτο ό Κώστας Καραμανλής και όπως όλοι είδαμε το προσπάθησε να στρίψει το κόμμα στον νέο δρόμο με την εισδοχή στο κόμμα νέων ατόμων γνωστού προσανατολισμού και την απροσχημάτιστη παρέμβασή του στις εσωκομματικές εκλογές και την εξ αυτού σύγκρουσή του με τον κ. Μεϊμαράκη.

Το 2009 ο Αντώνης Σαμαράς κέρδισε της εσωκομματικές εκλογές με το σύστημα της ψηφιακής καταμέτρησης να έχει καταρρεύσει και την Ντόρα να μην αμφισβητεί το αποτέλεσμα, ενώ όλοι την συμβούλευαν τότε να το κάνει. Το 2015 οι εκλογές δεν έγιναν με την υποψία ή το πρόσχημα ότι το σύστημα θα κατέρρεε κατά την διάρκεια της διαδικασίας, όταν ήταν πασιφανές ότι δεν θα κέρδιζε το poulain του κ. Αντώνη μέσω του οποίου επιχειρεί να αλώσει για μια ακόμη φορά την ΝΔ.

Τα παιδεία παίζει εν ου παικτοίς.

Τα κενά που αφήνουν πίσω τους οι μεγάλοι νεκροί, τα καλύπτουν μόνο οι ιδιοφυείς που τολμούν να εμφανισθούν με αποφασιστικότητα στο κατώφλι της ιστορίας. Τα πολιτικά κόμματα τα δημιουργούν εκείνοι που μπορούν να εμπνεύσουν με τα οράματά τους. Εκείνοι που έχουν την διορατικότητα να εντοπίζουν τις ανάγκες της κοινωνίας και την ικανότητα να χαράσσουν νέους αντίστοιχους επιτυχημένους δρόμους για την ικανοποίησή τους.

Τα νεκρά κόμματα εξακολουθούν να παραμένουν στην χώρα μας ως θνησιγενή Ζόμπι και να ταλαιπωρούν την κοινωνία των Ελλήνων που από αυτά αφελώς προσδοκά ακόμα. Παραμένουν διότι στην αυλαία των καιρών δεν υπάρχουν υψηλά αναστήματα ήθους, ευφυΐας, φιλοπατρίας και αυταπάρνησης. Δεν υπάρχουν πια χαρισματικοί ευέλπιδες, ούτε ιερολοχίτες πρόθυμοι.

Στην χώρα της αυλής των θαυμάτων οι πρωταγωνιστές, θαυματοποιοί, ταχυδακτυλουργοί και γελωτοποιοί δεν κάνουν για κλειδοκράτορες.

Υπάρχουν όμως ανάμεσα στο πλήθος των τσακαλιών και των μετριοτήτων και διακρίνονται οι αγνοί και ικανοί που δεν είναι λίγοι. Σε αυτούς οφείλει να αποταθεί σήμερα η κοινωνία. Αυτοί πρέπει να πάρουν τις πρωτοβουλίες. Αυτοί μπορούν να σπείρουν την ελπίδα μέσα στην γενική απόγνωση του Έθνους.

Ο τόπος χρειάζεται νέα κόμματα με σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό με καθαρό λόγο, καθαρούς στόχους και επιδιώξεις και προπαντός κόμματα που να λειτουργούν με καθαρές δημοκρατικές διαδικασίες, ώστε και οι ικανοί να αναδεικνύονται και οι αγαθές και χρήσιμες πολιτικές να δομούνται, να επιλέγονται και να εφαρμόζονται, προς όφελος της κοινωνίας.

Ο τόπος χρειάζεται τους αγνούς και τους αμόλυντους. Να πάνε οριστικά στα σπίτια τους όσοι διαχειριστήκανε αυτή την εξουσία που μας έφερε την παρακμή, ακόμη κι αν αναγνώρισαν ότι έσφαλαν, ακόμη κι αν ζήτησαν συγνώμη. Δεν μας χρειάζονται όσοι έκαναν λάθη εις βάρος μας. Μπορούμε και χωρίς αυτούς.

Ό χώρος πλέον για να μπορέσει να εκφρασθεί πολιτικά με αξιόπιστο τρόπο έχει δύο επιλογές: Την διάσπαση στις δύο συνιστώσες του ή την δημιουργία ενός νέου πολιτικού Δημοκρατικού οργανισμού από τους μετρημένους και συνετούς ο οποίος δεν θα χρειάζεται τον Μεσσία που σήμερα δεν υπάρχει για να επιζήσει και να λειτουργήσει αποτελεσματικά επειδή αυτό θα μπορεί να το εγγυηθεί η Δημοκρατική δομή του το ιδεολογικό του οπλοστάσιο και η πολιτική του πρόταση.

Πρέπει να δοθεί ένα τέλος στον λαϊκισμό και στα καραγκιοζιλίκια, δεν ταιριάζουν στους ανθρώπους που πιστεύουν και στηρίζουν αυτόν τον πολιτικό χώρο.

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.