ΑΡΘΡΑ

Γιάννης Καραμαγκάλης

Ο Γιαννης Καραμαγκάλης γεννήθηκε στην Αθηνα το 1991. Σπουδάζει στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης ,στον τομέα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στην Κοινωνική Πολιτική σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τοπικής Αυτοδιοίκησης.Έχει εκπονήσει εργασίες με θέμα την Ποιότητα ζωής στης Ευρώπη, τις ...περισσότερα

Ο Γιαννης Καραμαγκάλης γεννήθηκε στην Αθηνα το 1991. Σπουδάζει στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης ,στον τομέα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών.

Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στην Κοινωνική Πολιτική σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τοπικής Αυτοδιοίκησης.Έχει εκπονήσει εργασίες με θέμα την Ποιότητα ζωής στης Ευρώπη, τις Οικονομικές διαστάσεις της κρίσης στην Κοινωνική Ευρώπη και έχει συμμετασχει σε έρευνες που σχετίζονται με τον Κοινωνικό Αποκλεισμό.

Είναι τακτικό μέλος της επιστημονικής επιτροπής Μελέτης και Έρευνας των Πολιτικων της Ε.Ε στον Επιστημονικό Όμιλο Νέων Πολιτικών Επιστημόνων.

Στον ελευθερο χρόνο του ασχολείται με την αρθρογραφία και την ιστορία, που ειναι και η μεγάλη του αγάπη.λιγότερα

Εξεγερμένοι εφησυχάζοντες…

0 16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2012, 15:46



Εκατό χρόνια πριν, ο Emile Durkheim έκανε ένα ριζοσπαστικό βήμα στον χώρο της κοινωνιολογίας, παραθέτοντας τους τύπους της αυτοκτονίας ως κοινωνικού φαινομένου, μέσα από την ομώνυμη έρευνα του.

Σήμερα, εν έτη 2012 ένας απλος, άσιμος πολίτης έρχεται για πρώτη φορά στα πολιτικά χρονικά της χώρας να δείξει, όχι απλά την απελπισία του, αλλα τις γενικότερες αυτοκτονικές τάσεις μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Η αυτοκτονία του Συνταξιούχου καταδεικνύει μια κοινωνία που όχι μόνο πάσχει από το σύνδρομο της ασυνειδησίας αλλά παραμένει σε αφύσικη και καναπεδίστικη κατάσταση παρά τα όσα ισχυρά τσιμπήματα μας δίνει στον πισινό η ξηλωμένη σούστα του καναπέ στον οποίο με απάθεια έχουμε θρονιαστεί.

Κάθε δράση έχει και μια αντίδραση. Πόσο μάλλον στον χώρο της πολιτικής και της κοινωνίας όπου το συγκρουσιακό στοιχείο είναι πιο έκδηλο από ποτέ.

Ακόμα και αυτό το δόγμα ,το οποίο είναι κοινότοπο για τους περισσότερους θεωρητικούς των κοινωνικών επιστημών, εμείς ως «νεοέλληνες» το έχουμε απορρίψει, δίνοντας πολιτική υπόσταση στο φαινόμενο της απάθειας και του «ωχ αδελφισμού».

Για πρώτη φορά στα πολιτικά χρονικά της Ευρώπης βλέπουμε το “apolitic” να γίνεται πιο πολιτικό από ποτέ, αλλά στην ελληνική περίπτωση είναι φορτισμένο αρνητικά.

Ακόμα και σε αυτή τη στιγμή, όπου ένας εκ των συμπολιτών μας πραγματοποίησε μια καθαρά πολιτική-κοινωνική αυτοκτονία, εμείς επιλέξαμε απλά είτε -καλή ώρα- να γράψουμε για αυτό, είτε να μείνουμε σπίτι ,αρκούμενοι στον likeισμό μέσω Facebook σε οτιδήποτε σχετιζόταν με το συμβάν.

Φυσικά μέσα στις λύσεις δεν περιλαμβάνεται ούτε το βίαιο ξέσπασμα, ούτε η καταστροφές στο κέντρο της πόλης και γενικά κανένα φαινόμενο που να υποβαθμίζει την συλλογική ασφάλεια και την ελεύθερη έκφραση. 



Η αντίδραση σε κάτι το οποίο μας φθείρει ως πολίτες και άτομα ποικίλει ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του κάθε πολιτισμού. Μια αυτοκτονία ήταν αρκετή στην Τυνησία για να ξυπνήσει το θηρίο της «Αραβικής Άνοιξης» ,ενώ στην Αργεντινή, το όριο υπομονής των πολιτών βρισκόταν σε χαμηλότερα επίπεδα, καθώς αντέδρασαν αμέσως μόλις αντιλήφθηκαν πως το επίπεδο διαβίωσης τους έπεσε δραματικά.

Στην περίπτωση της χώρας μας ,τα αισθητήρια αντίδρασης κατά της αυθαιρεσίας είναι βραδυκίνητα. Και αυτό συμβαίνει όχι μόνο επειδή πολλοί από τους σημερινούς «αγανακτισμένους» έδιναν επί τόσα χρόνια τροφή στο σύστημα που σήμερα τους καταβαραθρώνει, αλλά επειδή καταλαβαίνουν ότι δεν δύνανται να νικήσουν αυτό που οι ίδιοι έχτισαν:
Ένα κράτος κομματικό κεντρικό, με έντονο το στοιχειό της πελατειακής σχέσης, της πατρωνίας και της διαφθοράς.
Το στοίχημα λοιπόν ειδικά στην Ελλάδα είναι πολύ υψηλότερο, από οποιαδήποτε άλλη ιστορική περίπτωση. Πρέπει όχι μόνο να σηκωθούμε από τον καναπέ μας και να αντιδράσουμε, αλλά να νικήσουμε το ίδιο μας του παρασιτικό δημιούργημα.

Το εάν η ψήφος είναι αρκετή να δώσει μια νέα δυναμική στην όλη αυτή προσπάθεια, είναι ένα ζήτημα που θα το αποδείξει ο χρόνος. Συν Αθηνά και χείρα κινει, που έλεγαν και οι φίλοι μας οι αρχαίοι…

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.