ΑΡΘΡΑ

Σταμάτης - Στυλιανός Βλάχος

MSc. Περιβαλλοντολόγος, διαχείριση ενέργειας & περιβάλλοντος, μέλος Οικολογικής Συνεργασίας Δήμου Παλαιού Φαλήρου ECO+  

Επιλεκτική ανοχή κι απάθεια

0 13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2020, 17:05

«Αν δεχτώ τη λιακάδα και τη ζέστη, πρέπει να δεχτώ επίσης τη βροντή και τον κεραυνό.»
Χαλίλ Γκιμπράν, 1883 – 1931, Λιβανοαμερικανός ποιητής & φιλόσοφος


“Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra?”, δηλαδή: «μέχρι πότε, Κατιλίνα, θα κάνεις κατάχρηση της υπομονής μας;» – η περίφημη φράση που εκφώνησε στις Κατιλιναϊκές δημηγορίες του ο Ρωμαίος ρήτορας και πολιτικός Κικέρωνας στην πρώτη του αγόρευση ενάντια στον συνομώτη Κατιλίνα, ο οποίος εχθρευόταν την Ρωμαϊκή Δημοκρατία και συγκεκριμένα την ισχύ της αριστοκρατικής συγκλήτου.

Έκτοτε, η συγκεκριμένη επίμαχη φράση παρέμεινε παροιμιώδης για κάθε λογής ομάδες ατόμων και συντεχνίες που κινούνται σε κύκλους παραβατισμού και οι οποίες εποφθαλμιούν να καπηλευτούν πάγιες θεσμικές εξουσίες, με μοναδικό γνώμονα, να επιφέρουν σύγχυση κι αποδόμηση στις υγιείς πολιτειακές και κοινωνικές δομές μίας ευνομούμενης χώρας. Το παρατηρούμε άλλωστε να συμβαίνει, με σχετικά υψηλή συχνότητα, στον τόπο μας, την Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες δοκιμάζοντας την ευγενή σύνεση και υπομονή των πολιτών της, οι οποίοι επιθυμούν την ειρηνική συνύπαρξη, την ομόνοια κι ευτυχία σε ένα σύγχρονο περιβάλλον προκλήσεων και εξερεύνησης του αγνώστου.

Μπορούμε να κάνουμε λόγο ότι, δειλά-δειλά έχει δημιουργηθεί η κουλτούρα της ανοχής σε ένα σημαντικό μέρος της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας όσον αφορά καταστάσεις που έχουν να κάμουν: με πορείες και διαδηλώσεις παραβατικών ομάδων που εντάσσονται σε αναρχικούς – αντιεξουσιαστικούς κύκλους, με συχνές στάσεις εργασίας κι απεργειακές κινητοποιήσεις εργαζομένων που ανήκουν σε συνδικάτα κομμάτων μικρής πολιτικής εμβέλειας, αλλά με έντονο το στοιχείο της ιδεοληψίας, καθώς και με καταστροφές και ποικίλων ειδών βανδαλισμούς παραβατικών στοιχείων μέσα σε εγκαταστάσεις ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας – κυρίως – εκπαίδευσης.

Νομίζω πως, οι περισσότεροι από εμάς, έχουμε πλειστάκις γίνει μάρτυρες τέτοιων θλιβερών περιστατικών αφήνοντας να εννοηθεί ότι το ελληνικό κράτος διαθέτει στο ενεργητικό του μία σωρεία επανατροφοδοτούμενων καταστάσεων παρανομίας, που ενισχύουν την αποσταθεροποίηση του ελληνικού πολιτειακού και κοινωνικού συνεκτικού ιστού. Κάτι, το οποίο, συνιστά κι αποσταθεροποιητικό παράγοντα για τις κάθε λογής επιβουλές κρατών που αποζητούν κυριαρχικές βλέψεις και δικαιώματα επί ελληνικού εδάφους και εθνικών χωρικών υδάτων.

Έτσι λοιπόν, στην περίοδο της Μεταπολίτευσης και μετά ακολουθούν γεγονότα, τα οποία, ναι μεν χαρακτηρίζονται ως υψηλής εντάσεως αποσυνάγωγα συμβάντα που ολοένα δυσχεραίνουν τον ποιοτικό βίο των Ελλήνων πολιτών, παρόλα αυτά όμως δεν έχει δημιουργηθεί το κατάλληλο πλαίσιο αντιμετώπισής των. Ίσως διότι, έχουμε απωλέσει σιγά-σιγά την συγκεκριμένη επιθυμία να διεξάγουμε μία επωφελούμενη μέθοδο και πρακτική ώστε να αρχίζουμε να βάζουμε ένα τέλος σε αυτόν τον φαύλο κύκλο της ασυδοσίας και της επιλεκτικής ανοχής. Το αίσθημα του μιθριδατισμού που γεννάται όμως μέσα από εκείνη, εκκολάπτει και μία αποδοχή της υφιστάμενης κατάστασης, δίχως τη δυνατότητα υγιών αντανακλαστικών συνειδητοποίησης για μία καινοτόμα λύση κι αλλαγή προς το πιο άρτιο και προσοδοφόρο.

Αποτέλεσμα των ανωτέρω: οι Έλληνες πολίτες αναγκάζονται να αποδεχθούν και να ακολουθήσουν ενα σύστημα, το οποίο βρίσκεται απέναντί τους ως προς την ανηθικότητα και το αποσαθρωποιημένο, αντικοινωνικό και μη βιώσιμο υπόβαθρο που εκείνο αναδύει. Η επιλεκτική απάθεια μετά που ακολουθεί, με τη δική της σειρά, θα σταθεί ικανή να ακινητοποιήσει στη μέγγενη της στασιμότητας κάθε ελπίδα επανάκαμψης καίριου ηθικού αναστήματος από πλευράς κοινωνίας ενάντια σε βλέψεις παρακρατικών ομάδων, οι οποίες προσπαθούν να εγκαθιδρύσουν την ανομία και την καταστροφή ως αποτρεπτικούς παράγοντες ένταξης της χώρας σε ένα ευνομούμενο κοινωνικό-πολιτικό μηχανισμό στήριξης ευάλωτων συμπολιτών μας.

Επί παραδείγματι, επιθυμούμε να επιλέγουμε να αδιαφορούμε σε μη νόμιμες διαδηλώσεις συνδικάτων που προκαλούν ευμεγέθη προβλήματα στο κέντρο της Πρωτεύουσας και λοιπών μεγάλων πόλεων, να αισθανόμαστε παγεροί στην είδηση που αφορά τραυματισμούς αστυνομικών, να σιωπούμε επιλεκτικά στις καταστροφές που προκαλούν οι γνωστοί σε όλους εμάς «μπαχαλάκηδες», νομίζοντας ότι θα εξασθενήσει η δυναμική τέτοιων περιστατικών στο εγγύς μέλλον ή με τον ενδεχόμενο φόβο στιγματισμού μας ως «ρατσιστές», ενώ άμεσα θα σπεύσουμε να καταδικάσουμε τυχόν ατασθαλίες της έννομης τάξεως πάνω στο καθήκον αποτροπής συμβάντων που επικαλούνται την βία, την αναρχία και το χάος.

Όμως, ο συνδυασμός της επιλεκτικής ανοχής κι απάθειας που διακατέχει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης δημιουργεί ένα σύμπλοκο ελαττωματικών αρετών μίας κοινωνίας που σιγά-σιγά παραδίδεται στον φόβο και οδεύει στον άργό «θάνατο» – που «πεθαίνει» – όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης.

Μέχρι πότε όμως θα κάνουν κατάχρηση της υπομονής μας οι ομάδες και συντεχνίες που κινούνται στην παραβατικότητα και που λυμαίνουν πάγιες δομές της χώρας; Μέχρι πότε θα συνεχίζεται η συγκεκριμένη κατάσταση, που όμως, έχει σοβαρο ηθικό αντίκτυπο στους Έλληνες πολίτες; Έχουμε τη δυνατότητα να τιθασεύσουμε το «εγώ» μας και να αρχίζουμε να σκεφτόμαστε το «εμείς», ώστε να καταφέρουμε το επόμενο βήμα προς μία μελλοντικά ευνομούμενη κοινωνία που θα έχει ξεφύγει από την επήρεια του μιθριδατισμού και της απάθειας σε συμβάντα που δραστηριοποιούνται στους κόλπους της παρανομίας και της φανατισμένης ιδεοληψίας;

Σίγουρα, όσον αφορά τα συγκεκριμένα ερωτήματα μπορώ να σας ενημερώσω ότι δεν λογίζομαι ως καθήδην αρμόδιος για την άρτια μελέτη και διαχείρισή τους. Όμως, κάλλιστα μπορώ να αντιληφθώ την σοβαρότητα των συγκεκριμένων γεγονότων που απομυζούν κάθε επωφελή σκέψη για την κατάκτηση ατραπών πολιτικής – οικονομικής – κοινωνικής ευημερίας και της ανάγκης ευεργετικής συμπόρευσης κράτους – πολιτών. Όπως, κάλλιστα επιμένω ότι οφείλουμε να αναδείξουμε την συγκεκριμένη παθογένεια και να προβούμε σε μία συμφέρουσα κι ευεργετική διευθέτησή της. Θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο όλο αυτό το εγχείρημα. Όχι όμως κι ακατόρθωτο.

Υποστηρίζω όμως ότι, το ζήτημα είναι πρωτίστως ιδεολογικό! Διότι, όλα τα ανωτέρω από το συγκεκριμένο κομμάτι ξεκινάνε. Υπό το πρίσμα εκείνου, οφείλουμε - σε πρωταρχικό στάδιο - να προβούμε σε έναν εμπεριστατωμένο σχεδιασμό και με επιστημονική μέθοδο και τρόπο να πάρουμε το ρίσκο και την απόφαση να τον πολεμήσουμε στον ιδεολογικό του πυρήνα. Στη ρίζα του. Στις ιδέες και τα αξιακά συστήματα που αντιπροσωπεύουν κι ευλαβικά ακολουθούν, ώστε να αποκαλυφθεί το προσωπείο του αυταρχισμού και οι καχύποπτες προθέσεις τους πάνω στις λειτουργίες του πολιτειακού και κοινωνικού ιστού της χώρας. Να διαδοθεί το μήνυμα μίας κοινωνίας που επιθυμεί να ξεπεράσει καταστάσεις που τοποθετούνται ως οδόφραγμα, ώστε να ξεκινήσει να ανεβαίνει τα πρώτα σκαλοπάτια της αυτογνωσίας και της ρεαλιστικής προόδου, όπως και να προωθηθούν οι αναγκαίες σταθερές οικοδόμησης μίας επωφελούς συνεργασίας με το καλό, την αλήθεια, το ευπροσάρμοστο, το δίκαιο και το «άριστο».

Έχουμε αρκετό δρόμο μπροστά μας, ώστε να αρχίσουμε να διαβρώνουμε σιγά – σιγά το επιφανειακό υμένιο της ιδεολογικής επικράτησης θεωριών που ανήκουν στη λήθη περασμένων αιώνων και συνεπώς, του "ηθικού τους πλεονεκτηματος" που εκείνες αποπνέουν πάνω στους Έλληνες κατοίκους – πολίτες. Ίσως είναι κι ένας τρόπος να αποδυναμωθεί, σε υψηλό βαθμό, κι ο φανατισμός από τον οποίο διαπνέονται τα μέλη τους, ο οποίος θεωρείται ως μέσο επιβολής των αλλόκοσμων ιδεών και θεωρήσεών τους που τελικά, κρίνεται ιδιαίτερα αποδομητικός παράγων για την ελευθερία των πολιτών, της κοινωνικής συνοχής, αλλά και των κρατικών θεσμών καθεαυτών. Συνιστά αναφέρετο δικαίωμά μας να προστατευθούμε και να θωρακισθούμε από την επέλαση τέτοιων ανελεύθερων αντιλήψεων, αλλά και σημαντική υποχρέωση.

Δεν θα διατυπώσω άλλη άποψη περί εννοιών που συνδέονται με την ιδεολογία και το πνεύμα πάνω στο οποίο κινούνται οι συγκεκριμένες παραβατικές ομάδες και συντεχνείες, ούτε θα περιγράψω άλλο τις καταστρατηγικού τύπου δράσεις, στις οποίες έχουν προβεί πολλάκις ενάντια στο Κράτος και το πολίτευμά του. Τα συγκεκριμένα, άλλωστε, θεωρούνται γνωστά από διαφόρους πολιτικούς, συγγραφείς, λογοτέχνες, κορυφαίους ιστορικούς, δημοσιογράφους κι ακαδημαϊκούς – δεκαετίες τώρα! Το ίδιο και οι περισσότεροι αναγνώστες αυτού του άρθρου.

Εξακολουθώ όμως να εμμένω στην άποψη ότι, για να βγεί η Ελλάδα αλώβητη από την επιλεκτική ανοχή κι απάθεια που διακατέχει σημαντική μερίδα του ελληνικού πληθυσμού, όπως και της μανίας του άναρχου αυταρχισμού, του δογματισμού και της μισαλλοδοξίας που απορρέουν από επικίνδυνες συλλογικότητες, θα πρέπει – κι οφείλει να αλλάξει ρότα. Να αποφασίσει να δρομολογήσει στοιχεία και βασικές παραμέτρους, ώστε να της επιτρέψουν να δημιουργήσει ζωτικούς χώρους ευνομούμενης συμπόρευσης με το διεθνές γίγνεσθαι, εμβαθύνοντας στην κατασκευή ενός πλαισίου πολιτικής βεβαιότητας, κοινωνικής σταθεροποίησης και οικονομικής συμπαγοποίησης που θα προσφέρουν χέρι βοηθείας στην βιώσιμη ανάκαμψη κι ανάπτυξη της χώρας μας.

Να αρχίζει να αποκόπτεται σταδιακά από την δίνη τραυματικών εμφυλιοπολεμικών αναμνήσεων και παρωχημένων ολοκληρωτικών ιδεολογιών, να αποβάλλει τη στασιμότητα, τον μιθριδατισμό και να εξελίσσεται σιγά-σιγά σε μία νησίδα ευστάθειας, καλής γειτονίας κι αμοιβούς συνεργασίας στον γεωγραφικό χώρο της Βαλκανικής Χερσονήσου και στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή της Νότιο-Ανατολικής Μεσογείου.

Εξακολουθώ να θεωρώ ότι, η Ελλάδα διαθέτει κρυμμένους και – σε μεγάλο βαθμό – αναξιοποίητους πυλώνες βιώσιμης ευστάθειας και κοινωνικό-οικονομικής αναδιοργάνωσης. Και το συγκεκριμένο, στηρίζεται στο γεγονός ότι, η χώρα μας διαθέτει ένα καίριο πολιτισμικό οπλοστάσιο, μία αρτιμελή πατριωτική συνείδηση και ταυτότητα, καθώς κι ένα ανεκτίμητο ιστορικό βάθος, ικανά να ανταπεξέλθουν σε δύσκολες κι απαιτητικές περιστάσεις, δίδοντας το κέλευσμα για ενότητα, ομοψυχία, εθνική ευημερία και άρτιο γνωσιακό πλούτο. «Όπλα», που μπορούν να αποβούν εξαιρετικά τελέσφορα σε κάθε λογής εχθρικές διαθέσεις που αποσκοπούν να βλάψουν τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και να διασαλέψουν τον ελληνικό κοινωνικό ιστό στο σύνολό του. Διαθέτουμε αυτά τα ισχυρά χαρτιά! Ας τα αξιοποιήσουμε με τον πιο – θεμιτά – κατάλληλο κι εμπεριστατωμένο τρόπο!

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.