ΑΡΘΡΑ

Σταμάτης - Στυλιανός Βλάχος

MSc. Περιβαλλοντολόγος, διαχείριση ενέργειας & περιβάλλοντος, μέλος Οικολογικής Συνεργασίας Δήμου Παλαιού Φαλήρου ECO+  

Οι φρουροί της Ευρώπης και η απειλή της άγνοιας

0 27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2020, 20:38

«Ρώμη αμαθής πολλάκις τίκτει βλάβην. – Μτφρ: Η δύναμη χωρίς παιδεία είναι πολλές φορές βλαβερή.»

Ευριπίδης, 480 – 406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός (Τημανίδαι)


Τη συγκεκριμένη περίοδο, η χώρα μας η Ελλάδα, όπως κι ο ελληνικός λαός, διαβιούν καταστάσεις, οι οποίες στέκονται η αιτία στο να χαρακτηρισθούν – με άκρως αποδεικτικό και διαυγή τρόπο θα λέγαμε – επικίνδυνες και προκλητικές. Θα μου πείτε: «μα, ανέκαθεν γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε δέκτη αρνητικών καταστάσεων, οι οποίες επηρεάζουν τους πολιτειακούς θεσμούς και τον τρόπο ζωής των κατοίκων – πολιτών εκείνης». Και στο συγκεκριμένο, δε γίνεται να μην συμφωνήσω μαζί σας! Άλλωστε, συνιστά αυταπόδεικτο τεκμήριο η διηνεκής πορεία της Χώρας μας, που σε συντριπτικό ποσοστό των πολιτών της, επιθυμεί την καλυτέρευση και κοινωνική ευμάρεια, να επισκιάζεται από συμφέροντα και καταστάσεις που επιθυμούν να καταπατήσουν το ηθικό φρόνημα και εθνικό αίσθημα. Να υφαρπάξουν αξίες και ιδανικά, με τα οποία, ο ελληνικός λαός πορεύθηκε κι αγωνίσθηκε – και συνεχίζει να αγωνίζεται – να διαφυλάξει και να τα κληροδοτήσει ακέραια στις επερχόμενες γενεές. Την μεθόδευση αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από επικίνδυνες ομάδες με μοναδικό τους γνώμονα, να ενσωματώσουν στοιχεία αποδεδειγμένης ιστορικής αλήθειας στους δικούς τους αποσυνάγωγους αξιακούς τους κώδικες και να τα παρουσιάσουν αλλοιωμένα, παραχαραγμένα. Να καταποντίσουν το πνεύμα, αλλά και τη θέληση του ελληνικού λαού να επιδείξει το αναγκαίο ανάστημα, το οποίο θα έχει την δυνατότητα να σταθεί ως ανάχωμα σε συντεχνιακού τύπου πολιτικές και μεθοδεύσεις.

Δεν νομίζω να μην γνωρίζουμε ότι η ελληνική Πολιτεία – Κράτος διασχίζει, για ακόμη μία φορά τις ατραπούς της κρίσεως και της έκρυθμης καταστάσεως, οι οποίες μεταφράζονται ως ένας χαώδης γόρδιος δεσμός που επιβάλλεται να λυθεί, τόσο σε εννοιολογικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο πρακτικής και επιτελικής στρατηγικής αντιμετώπισης της – παντός είδους – οξύνσεως. Τέτοιες καταστάσεις αφορούν τη διαχείριση κρίσεων και ζητημάτων μείζονος σημασίας, οι οποίες λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό περιβάλλον της χώρας, αλλά και σε εκείνο που άπτεται της εξωτερικής πολιτικής που εφαρμόζει στις σχέσεις της με χώρες του εξωτερικού. Μπορούμε να κάνουμε λόγο ότι, ο τόπος μας διανύει κοινωνικό-πολιτικές οξύνσεις, πολλές δεκαετίες τώρα, κι από τις δύο πλευρές (εγχώρια κι εξωτερικά), συμπιέζοντας συναισθηματικά, ψυχοσωματικά, βιοτικά και οικονομικά, κατά σημαντικό βαθμό, τον καθημερινό βίο των Ελλήνων πολιτών, προωθώντας τους σε ένα αχαρτογράφητο και δυστοπικού τύπου περιβάλλον. Η σύγχρονη παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα των προκλήσεων ξεδιπλώνει τις προτάσεις της, τοποθετώντας τους δικούς της δομικούς όρους και γραμμές, βάσει των οποίων η χώρα μας – όπως και οι υπόλοιπες χώρες – θα κληθεί, για πολλοστή φορά, να μελετήσει, αναλύσει, επεξεργασθεί, να αντιπαρατεθεί με συμμαχίες και συνασπισμούς πάνω στο, γνωστό σε όλους εμάς, τραπέζι της γεωπολιτικής διαπραγμάτευσης. Το έχει επιτελέσει στο παρελθόν. Θα επιχειρήσει, αργά ή γρήγορα, να το πράξει και στο εγγύς μέλλον, είτε με εγχώριες παραβατικές ομάδες κινούμενες στο τόξο της μισαλλοδοξίας, είτε με εχθρικές ηγεσίες ξένων χωρών, δοκιμάζοντας το έμψυχο δυναμικό κι εθνικό της φρόνημα, το σθένος, τις αντοχές και την γεωστρατηγική επιχειρησιακή της ικανότητα. Όπως και τα παίγνια που διαμορφώνονται από τέτοιου είδους πρακτικές, διαπραγματεύσεις και συμβάσεις.

Μέσα από όλο εκείνο το συνονθύλευμα γεγονότων που προσπαθούν να επισκιάσουν τα εθνικά μας συμφέροντα, η Ελλάδα καλείται για πολλοστή φορά να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα, τόσο σε ζητήματα που αφορούν τον εσωτερικό της χώρο, όσο κι εκείνα που απαρτίζουν τις πρακτικές που εφαρμόζει στις διεθνολογικές της σχέσεις με ποικίλους εξωγενείς παράγοντες. Καλείται να πάρει άμεσα θέση σε απαιτήσεις που τοποθετεί η σύγχρονη σκακιέρα των διεθνό-πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων, ώστε να προτάξει με επιστημονική πειθώ, ειλικρίνεια και στρατηγική τα λογικά της επιχειρήματα και να καταφέρει ένα επιθυμητό συμπέρασμα στην αναζήτησή της Να επιτύχει μία σειρά από καινοτόμες και διεξοδικές λύσεις, οι οποίες θα σταθούν ικανές κι εποικοδομητικές στο να αναβαθμίσουν την πορεία της Ελλάδας και του ελληνισμού ολόκληρου στο διεθνές γίγνεσθαι. Μία αναβάθμιση προστιθέμενης αξίας, αξιοποιώντας όσο το δυνατό περισσότερα πάγια εθνοτικά στοιχεία ιστορικής παράδοσης κι εμπεριστατωμένης επιστημονικότητας, ώστε να μεταλαμπαδεύσουν το κύμα της ελληνικής ακεραιότητας κι αξιοπιστίας στις συνειδήσεις όχι μόνο των επερχόμενων νεαρών Ελλήνων πολιτών, αλλά και στις διεθνείς σχέσεις που αναπτύσσει η ελληνική ηγεσία με ηγέτες χωρών του εξωτερικού. Θεωρείται δύσκολό το συγκεκριμένο; Φυσικά και θεωρείται! Απαιτούνται καθημερινοί αγώνες κι επίπονες εργασίες, με μόνο μέλημα, την προστασία και την διαρκή αναγνώριση της εθνικής παγιότητας σε κυβερνητικούς κύκλους της διεθνούς σκακιέρας. Όμως, μέσα από τα οδοφράγματα της πολυπλοκότητας που ορίζουν οι σύγχρονες πολιτειακές και κοινωνικές ιδιομορφίες, το έμψυχο δυναμικό αυτού του τόπου, από το δικό του μετερίζι, στέκεται ικανό – με όσα μέσα μπορεί να διαθέσει – να συμβάλλει στη χάραξη μίας αλεξίσφαιρης, καλά θωρακισμένης, πολιτικής, μετριάζοντας – κατά πολύ – τις επιβουλές διαφόρων τύπων συντεχνιών και κακόβουλων πολιτικών ολοκληρωτισμού και αδιαλλαξίας.

Και ανελλιπώς το καταφέρνει! Με τη Χώρα μας να συνιστά ένα αυταπόδεικτο παράδειγμα συνεργασίας, μεθοδικότητας, πάγιας επιστημονικής κατάρτισης, υπομονής, αλλά και επιμονής, σε κάθε είδους συντεχνιακά τεχνάσματα εξωτερικών, αλλά κι εσωτερικών παραγόντων που έχουν ως αυτοσκοπό την αποδόμηση του πολιτειακού και κοινωνικού συνεκτικού ιστού του τόπου, όπως και τον αποπροσανατολισμό της ελληνικής κοινής γνώμης και συνείδησης. Και το συγκεκριμένο έρχεται σε πλήρη ευθυγράμμιση με μία επίπονη σειρά επιτυχιών που έχει σημειώσει η Κυβέρνηση της Ελλάδας στην ολιγόμηνη θητεία της, όσον αφορά τα έγκαιρα μέτρα που πάρθηκαν από εκείνη, ώστε να μετριασθούν – σε σημαντικό βαθμό – οι απειλές που θέλουν να προκαλέσουν ρήγμα στην εμπιστοσύνη Κράτους – πολιτών. Από την επιτυχή αντιμετώπιση και διαρκή αποτροπή υψηλής συχνότητας κυμάτων παράτυπων μεταναστών στην γεωγραφική επικράτεια του Νομού Έβρου, οι οποίοι, σε συνεργασία με τις τουρκικές αρχές, επιθυμούσαν να εισχωρήσουν σε ελληνικό έδαφος, όπως και την πάταξη παραβατικών ομάδων σε πολυσύχναστες συνοικίες της Πρωτεύουσας, οι οποίες δραστηριοποιούνται σε τόξα ολοκληρωτικών ιδεοληψιών και μισαλλοδοξίας. Μέχρι την μεθοδική εκτίμηση και στην ελαχιστοποίηση της εξάπλωσης του πρώτου κύματος της μολυσματικής ασθένειας του CoViD-19, αποκόπτοντας επιτυχώς την πανδημική επέλασή του πάνω στον κοινωνικό ιστό. Βέβαια, δεν θα πρέπει να λησμονήσουμε και την συνεχή αποσόβηση της τουρκικής προκλητικότητας, που επιθυμεί, βυθιζόμενη στο δόγμα επεκτατισμού και υφαρπαγής, να δημιουργήσει κατάρρευση κοινωνικών και πολιτισμικών ιδεωδών σε μία χώρα που μεγαλούργησε με τη θέληση και το πνεύμα της στο να κατακτήσει τη γνώση και να την μεταλαμπαδεύσει αλώβητη σε ολάκερη την – τότε γνωστή – οικουμένη. Ενέργειες όπως οι προαναφερθείσες, μας προκαλούν να αναλογισθούμε τη σπουδαιότητα και καιριότητα ορισμένων αντανακλαστικών, τα οποία ενεργοποιήθηκαν από μία αλληλουχία άρτιων σχεδιασμών από την συνεχή επαγρύπνηση μίας κυβερνητικής δομής – καθώς και της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού – προσηλωμένης στο αναφαίρετο δικαίωμα της εδαφικής κυριαρχίας και προάσπισης της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το ελληνικό κράτος και οι πολίτες εκείνου, καταβάλουν διαρκείς προσπάθειες να αποκρούσουν και εν συνεχεία, μετριάσουν κάθε λογής επιβουλές και βλέψεις οι οποίες καιροφυλακτούν κι αποσκοπούν να μετατρέψουν τον καθημερινό βίο των κατοίκων έρμαιο στα δικά τους συμφέροντα και αποσυνάγωγες επιθυμίες. Όλοι μας γνωρίζουμε το σθένος και τη μαχητικότητα που επιδεικνύει η χώρα μας – αιώνες τώρα – απέναντι σε δυνάμεις ολοκληρωτισμού που ορέγονται να επιβάλλουν τις δικές τους αποτρόπαιες ιδεοληψίες και παραλογισμούς πάνω σε κάθε άρτιο δομικό συστατικό, το οποίο συνιστά τη θεμέλια βασική αρχή μίας ευνομούμενης κοινωνικής και πολιτειακής δομής, ικανής να οδηγήσει τον λαό της σε μία αποδεκτή κατάσταση ευμάρειας και μελλοντικής βιωσιμότητας. Αποδεικνύεται το συγκεκριμένο, από τους αέναους αγώνες και τις επαναστάσεις που έδωσε (και δίνει) για την απόκτηση του πολυτιμότερου αγαθού, το οποίο συνίσταται στο πρόσωπο της: Ελευθερίας! Με τις κερδοφόρες μάχες ενάντια στους Πέρσες από τα βάθη της Ανατολής και ποικίλων λαών βαρβαρικής καταγωγής (Άραβες, Βούλγαροι, Ενετοί, Άβαροι, Βησιγότθοι, Μαμελούκοι, Σελτζούκοι, Οθωμανοί και λοιποί) κατά την Βυζαντινή περίοδο, μέχρι την λαμπρή Επανάσταση του 1821, τους περίφημους Βαλκανικούς Πολέμους και την μνημειώδη Επέτειο του «ΟΧΙ» με τη φρίκη της «τριπλής κατοχής», το Ελληνικό Έθνος τοποθέτησε τη δική του σφραγίδα ύπαρξης και γεωπολιτικής δυναμικής στην πολύπαθη Βαλκανική Χερσόνησο. Ενώ, με το ισχυρό ηθικό κι εθνικό φρόνημα που διέθετε, πάλεψε να εκχερσώσει κάθε ζοφερό πάθος που ανταποκρινόταν στην επήρεια ολοκληρωτικών θεωρήσεων και πρακτικών, συγκροτώντας ένα συμπαγή πυρήνα αστείρευτης ανδρείας και ψυχής. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε αξίζει να αναφερθεί – για ακόμη μία φόρα – η γνωστή σε όλου εμάς ρήση του Βρετανού πολιτικού και Πρωθυπουργού Sir Winston Churchill: «μέχρι τώρα λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες. Τώρα θα λέμε: οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες!», ομολογώντας επιπρόσθετα στο βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι BBC ότι, η στάση του ελληνικού λαού στον πόλεμο συγκρότησε καθοριστικό – καταλυτικό παράγοντα για την μεγάλη νίκη επί των Δυνάμεων του Άξονα.

Από την άλλη πλευρά, η ελληνική νόηση και η πάγια επιστημονική κατάρτιση σε συνδυασμό με την ευρυμάθεια που προσφέρει η μελέτη της ελληνικής γλώσσης και της φιλοσοφίας του ελληνικού πνεύματος τοποθέτησαν τα φώτα για την απαρχή μίας νεότερης, αλλά και σύγχρονης σκέψης, με ρηξικέλευθα στοιχεία βιώσιμής επικοινωνίας και αρχών πολιτισμού. Μη ξεχνάμε ότι, η περίφημη λατινική γλώσσα, η απαρχή όλων των ρομανικών γλωσσών (γνωστές κι ως λατινογενείς), εμπνεύστηκε – σε μορφολογία και δομή – από την αρχαία ελληνική, όπως και ο τότε ελληνικός πολιτισμός προσέφερε την πολυσχιδή επιστημονική γνώση και πνεύμα του, επηρεάζοντας καταλυτικά μία ειλικρινή προσπάθεια πολιτισμικής, κοινωνικό-οικονομικής κι επιστημονικής ανόρθωσης κι αναδιοργάνωσης ορισμένων κοινωνιών της Ευρώπης με τα περίφημα ρεύματα της Αναγέννησης και μετέπειτα του Διαφωτισμού. Ο ελληνικός πολιτισμός και η εκάστοτε Ηγεσία του, μαζί με τους πολίτες εκείνου, ανά τους αιώνες, παραμένουν ουραγός στην προσπάθεια του ευρωπαϊκού λαού να εξελίξει τους θεμέλιους λίθους τους εθνικής συλλογικής ταυτότητάς κι αυτογνωσίας τους, ώστε μαζί να κατορθώσουν να συμβάλλουν στην κατασκευή ενός καίριου μηχανισμού ευρωπαϊκής αξιακής σταθεροποίησης κι αξιόπιστης συνειδησιακής ασφάλειας. Εξοβελίζοντας στοιχεία πνευματικής στασιμότητας και πολιτισμικού σκοταδισμού, τονώνοντας παράλληλα επικερδείς δράσεις εθνικής και κατ’επέκταση ευρωπαϊκής ηθικής συνοχής και κραταιώνοντας την συμβάδιση ελληνικής κι ευρωπαϊκής ιστορικής μνήμης, η βιωσιμότητα της Ευρώπης και του λαού της θα αποτελέσει μία νησίδα αξιοπιστίας και ιστορικής πολιτισμικής δυναμικής στο παγκόσμιο γεωπολιτικό σκηνικό. Και πάντοτε η Ελλάδα και οι κάτοικοι – πολίτες εκείνης θα περιφρουρούν, από το δικό τους μετερίζι, τις αξίες και τα αγαθά εκείνα συγκροτώντας ένα συνασπισμό προστασίας κι αποκλειστικής μεθοδικής διαχείρισης καταστάσεων, όπου εκείνες, από την πλευρά τους, προσπαθούν να στήσουν οδοφραγματικούς δοκούς ενάντια σε κάθε υγιή προσπάθεια για βελτίωση συνθηκών καλής σύμπνοιας κι αλληλοστήριξης. Από την άποψη αυτή, η μακρόσυρτη ιστορική πορεία του ελληνικού Έθνους, έχει πολλάκις αποδείξει ότι στο δικό της ιστορικό οπλοστάσιο διαθέτει μία μοναδική εμπειρία πάνω στην προάσπιση ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Παρόλο τις ποικίλου τύπου κακουχίες που έχει υποστεί ο λαός αυτού του τόπου ανά τους αιώνες, η ανθρώπινη Ιστορία έχει αποδείξει ότι διαθέτει ένα περίσσιο και καλά προστατευόμενο απόθεμα από πάγιες αξίες και ιδανικά, ικανά να πραγματοποιήσουν μεγάλο πλήγμα στις εγχώριες κι εξωτερικές συντεχνίες με τις αποσυνάγωγες πρακτικές που εφαρμόζουν, καθιστώντας μία εννοιολογική ασπίδα προφύλαξης και περιφρούρησης θεμελιωδών αρχών. Η έκρυθμη κατάσταση στις χώρες της Μέσης Ανατολής, η παραφροσύνη και παραλογισμός της «πολιτικής ορθότητας» ως σύγχρονης ολοκληρωτικής ιδεοληπτικής γραμμής με τη μορφή πανδημίας και η αλαζονική συμπεριφορά που επιδεικνύει η τουρκική ηγεσία σε διαχειριστικά ζητήματα που άπτονται της εξωτερικής πολιτικής με χώρες του τόξου της Μεσογείου, παρέχουν στην Ελλάδα την δυνατότητα να δημιουργήσει έναν κραταιό συνδετικό κρίκο συμμαχικού χαρακτήρα και δομής, ώστε να αφυπνίσει κράτη και κυβερνήσεις της Γηραιάς Ηπείρου να ορίσουν έγκαιρα μεθόδους και πρακτικές φύλαξης πολιτισμικών ηθών και ιδανικών. Της παρέχεται το έναυσμα να αναλάβει – μαζί με λοιπά κράτη που ασπάζονται τις κραταιές ιστορικές αλήθειες τους – έναν υποστηρικτικό και συνεργασιακό ρόλο, συνδράμοντας στην διατήρηση κι αναζωογόνηση της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς και στην συντήρηση του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής που θα εγκιβωτίζεται σε παραδοσιακές αρχές. Συνάπτοντας κοινωφελείς συμμαχίες κι ενδυναμώνοντας τις οιοδήποτε κοινές ιστορικές αναφορές, η χώρα μας επιθυμεί μία σύμπλευση υγιούς κι επικερδούς χαρακτήρα, με έντονες τις αναφορές περί παγιότητας του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, στο οποίο, όλοι οι λαοί του θα προσπαθούν να αναζητούν την αγάπη των ιστορικών προσώπων και συνειδήσεων που μεγαλούργησαν, μοχθώντας να μετατρέψουν τη συγκεκριμένη Γηραιά Γη σε νεώτερο ιστορικό λίκνο πολιτισμού, σκέψης και κοινοκτημοσύνης.

Η χώρα που με τον πολιτισμό και τη στάση της ενέπνευσε την προσωπικότητα μεγάλων αυτοκρατοριών κι επιφανών ανδρών, επάξια οφείλεται να της αποδοθεί ο τίτλος: «Φρουρός της Ευρώπης» και οι πολίτες εκείνης ως: «Φρουροί της Ευρώπης». Το αντιλαμβάνομαι. Μπορεί να σας φανεί κοινότοπος ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός. Όμως, δε γίνεται να λησμονήσω το γεγονός ότι, η χώρα μου στη σκακιέρα της παγκόσμιας γεωπολιτικής σκηνής υψώνει το μοναδικό ανάστημα απέναντι σε έναν σύγχρονο επηρμένο κι εγωπαθή δικτάτορα με «πήλινα πόδια», μεθυσμένο από τις πρόσκαιρες χαρές που προσφέρει η εξουσία. Οι αποσυνάγωγες ορέξεις εκείνου του επιτρέπουν να επιθυμεί να διαφεντέψει και να πατρονάρει χώρες και πολιτισμούς υπό τον μανδύα μίας θαμμένης νέο-οθωμανικής ιδεολογίας από τη λήθη της οντότητας του Χρόνου. Κάλλιστα παρατηρούμε την τραγελαφική και συνάμα, απεχθή προσπάθεια μετατροπής της Εκκλησίας του Οικουμενικού Ορθόδοξου Χριστιανισμού, της Αγίας Σοφιάς, σε τέμενος, όπως και την προσπάθεια παράνομων ερευνητικών διεργασιών σε μέρος της Ελληνικής ΑΟΖ από το τουρκικό ωκεανογραφικό σκάφος. Κι εκεί βρίσκεται το ελληνικό στοιχείο, έτοιμο να προτάξει το άρτιο φρόνημά του και να περιφρουρήσει όχι μόνο την ελληνικότητα του δικού του πολιτισμού, αλλά και να διαφυλάξει – ως κόρη οφθαλμού – το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, που κι εκείνο με τη σειρά του, δημιούργησε τα αναγκαία θεμέλια για την κατασκευή πολιτισμών που προσέφεραν λαμπρές και κοινωφελείς δημιουργίες κι επιστημονικές ανακαλύψεις σε ολάκερη την Υφήλιο!

Φυσικά, το δύσκολο εκείνο εγχείρημα – αυτό της περιφρούρησης αρχών, ηθών και ιδανικών – η Χώρα μας καλείται να το θωρακίσει κι εν συνεχεία, να το ενσωματώσει στον ευρωπαϊκό αξιακό κώδικα, προκαλώντας μία αναγκαία αφύπνιση στους λαούς της Ευρώπης για το «τι μέλει γενέσθαι». Σε αυτή την ατραπό της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτισμικής διαστρωμάτωσης, το μέλημα της ελληνικής κυβέρνησης και διπλωματίας, έγκειται στην προσπάθεια να τονώσει την εθνική – σε πρώτο επίπεδο – κι εν συνεχεία, την ευρωπαϊκή συνείδηση και ταυτότητα των κατοίκων – πολιτών της Γηραιάς Ηπείρου, πυροδοτώντας στη μνήμη τους ποικίλα ερεθίσματα, τα οποία έχουν να κάμουν με όλα εκείνα τα όμορφα και καλαίσθητα στοιχεία που πορεύθηκαν οι λαοί της στο πέρασμα των αιώνων της Ιστορίας. Μεγαλούργησαν με το πνεύμα και τα κατορθώματά τους επιφανείς άνδρες και γυναίκες, τιθάσευσαν – σε υπέρτερο βαθμό – με τη λογική και τη μεθοδικότητα της νόησης τα πάθη τους, εμμένοντας στην αρτιότητα και φερεγγυότητα του πνεύματός τους, εμπνέοντας όχι μόνο λαούς λοιπών ηπειρωτικών χωρών, αλλά και εισήγαγαν ανανεωμένους τρόπους επιτυχούς αντιμετώπισης προβλημάτων και κρίσεων με τις επαναστατικές – για την τότε εποχή – μεθόδους και πρακτικές των. Δυστυχώς όμως, τη σημερινή περίοδο που διανύουμε, αρκετά κράτη της ευρωπαϊκής χερσονήσου δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα της έκβασης ορισμένων γεγονότων, τα οποία στη δική τους ατζέντα έχουν ως πυρήνα τη χειραγώγηση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης μέσω της εισαγωγής ιδεοληπτικών θεωρήσεων και την εγκαθίδρυση μιας «νέας τάξης πραγμάτων» και τρόπου ζωής. Ο μέσος Ευρωπαίος πολίτης, καθώς και οι κυβερνήσεις που τον αντιπροσωπεύουν, μας προξενούν την εντύπωση ότι αποσιωπούν, επιλεκτικά ή μη, μπροστά στα τεκταινόμενα που επιθυμούν να εκκολάψουν δολοπλοκίες κι εξυφάνσεις μεταξύ των. Δείχνουν να μην αποδέχονται ορισμένα συμβάντα που διαδραματίζονται σε πραγματικό χρόνο και να επαφίονται στις ατραπούς της αυταρέσκειας και του πλασματικού, εκπέμποντας το μήνυμα της δικής τους άρνησης.

Και στο συγκεκριμένο σημείο έχουμε την δυνατότητα να υποστηρίξουμε ότι η συμπεριφορά της άρνησης καθεαυτής που προβάλλουν ορισμένες ηγεσίες και λαοί του ευρωπαϊκού τόξου, εισάγουν την έννοια του στρουθοκαμηλισμού, η οποία ευθυγραμμίζεται σε σημαντικό βαθμό με τη στάση που κρατούν απέναντι σε προβλήματα κι ερωτήματα μείζονος σημασίας, τα οποία απαιτούν άμεση αντιμετώπιση και λύση. Η τακτική που ακολουθούν, επιλέγοντας να παρακάμπτουν προβλήματα υποκρινόμενοι ότι δεν υφίστανται και η επιλεκτική άρνηση να λαμβάνουν υπ’όψιν τους γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε επίπεδο ρεαλισμού, αποφεύγοντας προσωρινά, άβολα κι επώδυνα προβλήματα και καταστάσεις, τότε προκύπτει ότι τα πράγματα ενδέχεται να δυσκολέψουν, με ολέθριες επιπτώσεις. Μία τέτοια κατάσταση έχει την δυνατότητα να περιορίσει κατά πολύ τις επιλογές που θα μπορούσε να διαθέτει ένας άνθρωπος, μία κοινωνία, ένα κράτος – έθνος, με έγκαιρο κι αποτελεσματικό τρόπο απέναντι σε ένα πραγματικά δύσκολο – προς επίλυση – ζήτημα, βυθίζοντας τη θέληση και συνείδησή τους σε ένα φαύλο κύκλο στασιμότητας και μιθριδατισμού. Όταν η σύγχρονη Ευρώπη (τουλάχιστον ορισμένοι κύκλοι της) αποζητά να επιλέξει την ατραπό της άρνησης, διαμέσου του στρουθοκαμηλισμού, αποφεύγοντας επιλεκτικά να αναγνωρίσει υψίστης σημασίας θέματα προς επίλυση που άπτονται της μακροπρόθεσμης οικονομίας, της πρόνοιας, των εργασιακών δικαιωμάτων, της προστασίας του Περιβάλλοντος και των πόρων του κι ασχολείται με τις διάφορες επιταγές του ιδεοληπτικού οικοδομήματος της πολιτικής ορθότητας, τότε η δυσλειτουργικότητα στη συμπεριφορά και τις σχέσεις των κρατών μεταξύ των θα εμβαθύνει το χάσμα της καλής γειτονίας, της στήριξης κι αλληλοβοήθειας. Η ποιότητα του βίου των λαών εκείνων θα αρχίζει δειλά-δειλά να υποβαθμίζεται, χαμηλώνοντας τον πήχη της βιωσιμότητας και της υγιούς νόησης και πνεύματος. Οι ανώτερες αξίες και ιδανικά που έχουν γαλουχήσει οι πρόγονοί των, μέσω της κλασικής παιδείας και νόησης, θα αρχίζουν να τοποθετούνται στα σεντούκια της λήθης και του παρωχημένου, ενώ οι κάτοικοι – πολίτες θα αποστρέφονται ιστορικά συμβάντα και πρακτικές που με το δικό τους λιθαράκι αναβάθμισαν τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής ως συμβάντα σκοτεινών παρελθοντικών εποχών. Κι όταν διανύουμε περιόδους εξαιρετικά εντεινόμενων κρίσεων, τότε, όλα τα παραπάνω θα αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο, παρατείνοντας την κυριαρχία ιδεοληπτικών, μισαλλόδοξων απόψεων που επιτάσσει η πολιτική ορθότητα του σύγχρονου κόσμου.

Οι ειδικοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι, όταν οι άνθρωποι ή οι κοινωνίες ολόκληρες που συνηθίζουν να έχουν «ενσωματωθεί» και «κατοικούν» στη χώρα της άρνησης για μεγάλες χρονικές περιόδους, ενδέχεται να αποβεί επιζήμιο, καθώς κάτι τέτοιο τους απομακρύνει από τις πραγματικές εικόνες των συμβάντων που διαδραματίζονται, εμποδίζοντας να παρατηρήσουν με πιο ξεκάθαρο τρόπο την «μεγάλη εικόνα». Η αρνητική φάση στην οποία αρέσκονται, γίνεται η αιτία να πτοεί την ψυχική και νοητική τους υγεία, να καταποντίζει τα υγιή «θέλω» και «πιστεύω» τους και να κλονίζει την εθνική και κοινοτική τους συνείδηση κι αξιοπιστία. Όμως, ο στρουθοκαμηλισμός ως έννοια και κατ’επέκταση, ιδεολογία, τοποθετεί τις ρίζες του στην άγνοια! Ο σύγχρονος τρόπο ζωής των κατοίκων της Γηραιάς Ηπείρου, η επιλεκτική άρνηση κι αποφυγή σοβαρών ζητημάτων, καθώς κι ο παράξενος συμπεριφορισμός που επιδεικνύουν, στέκονται η αιτία όχι μόνο να εδραιώσουν τον εννοιολογικό χαρακτήρα της άγνοιας, αλλά και να την πολλαπλασιάσουν, καθιστώντας εκείνη μία νέα απειλή για τις βιοτικές συνθήκες των Ευρωπαίων και κατ’επέκταση του ελληνικού λαού. Ίσως διότι, αρέσκονται να εθελοτυφλούν απέναντι σε ορθές ιδεολογίες και ιστορικές εξελίξεις, οι οποίες συνέβησαν και εν συνεχεία, τοποθέτησαν σε δυναμική τροχιά την πορεία της Ευρώπης και των κρατών – μελών εκείνης στο διεθνές γίγνεσθαι. Ίσως διότι, οι ίδιοι προσπαθούν να ξεχάσουν ορισμένες σκοτεινές ιστορικές πτυχές της με το να προσπαθούν επί ματαίω να ισοσκελίσουν την υποτιθέμενη ενοχή που τους επιβάλλουν ορισμένοι μετανεωτερικοί κύκλοι, λαμβάνοντας αποφάσεις που πλήττουν το κύρος της δικής του εθνικής ταυτότητος κι εν συνεχεία, της ευρωπαϊκής κοινοκτημοσύνης κι οράματος.

Αρκετές ευρωπαϊκές ηγεσίες αρέσκονται στο να επικεντρώνονται σε θέματα συναλλαγών κι εμπορίου οικονομικού χαρακτήρα, νομίζοντας ότι με τον συγκεκριμένο τρόπο θα κατορθώσουν να επιτύχουν μία βιώσιμη για αυτούς λύση με σωτήριο πρόσημο, εισάγοντας ένα απρόσωπο μοντέλο νεωτερισμού. Παρακάμπτουν τις αληθινές και γνήσιες επιταγές της γνώσης, της ευρωπαϊκής παιδείας και σκέψης, περιφρονούν – σε σημαντικό βαθμό – την εθνική τους υπόσταση και ταυτότητα, ενώ αλλοιώνουν συγκεκριμένους τομείς της Ιστορίας που έλαβε χώρα σε εδάφη της Ευρώπης, εισάγοντας ένα πέπλο παρωπιδισμού κι επιλεκτικής συσκότισης στην ευρωπαϊκή καθημερινότητα. Ο καταποντισμός της πηγαίας γνώσης από τις διάφορες σύγχρονες κρατικές και μη συντεχνίες που επιθυμούν να αλλάξουν θεμελιώδη συστατικά ταυτότητος και συμπεριφοράς εκείνης και να την μετασχηματίσουν στα δικά τους μέτρα και σταθμά, καθιστούν την άγνοια ως μία απειλή μείζονος σημασίας για την πορεία της ευρωπαϊκής χερσονήσου και του λαού της στον ρου της παγκόσμιας σκακιέρας. Είναι ευρύτερα γνωστό κι αξιοσημείωτο ότι, ο μετασχηματισμός της γνώσης, και δη της ιστορικής, καθώς και η εισαγωγή στοιχείων που αποζητούν να αλλοιώσουν, σε σημαντικό βαθμό, τις επωφελείς δομές και λειτουργίες εκείνης, προκύπτει από τον διαρκή μετασχηματισμό τόσο των κοινωνικών μας λειτουργιών, όσο και των νοητικών μας διαλογισμών. Με τη σύγχρονη διακύμανση της ευρωπαϊκής κοινωνίας, το συγκεκριμένο ξεδιπλώνεται με γοργούς ρυθμούς, αποσκοπώντας σαρδόνιες αλλαγές στον τρόπο σκέψης κι αντίληψης ορισμένων πραγμάτων που ευθυγραμμίζονται με τα ιστορικά δρώμενα και την αγάπη για την πατρίδα. Όπως κάλλιστα παρατηρούμε να λαμβάνει χώρα η προσπάθεια επιβολής νεοπαγών στοιχείων και κοινωνικό-πολιτικών πρακτικών, τα οποία δεν εφάπτονται με την πραγματική πορεία της ιστορίας και καραδοκούν, με την πρώτη «στραβή», να ποδηγετήσουν το αξιακό της κώδικα και να ξεριζώσουν το αγνό αίσθημα της εθνικής συνειδήσεως κι αυτογνωσίας, παραφράζοντας καίρια συμβάντα και βαρυσήμαντες επιρροές. Το συναντήσαμε το παραπάνω να συμβαίνει σε αρκετές ευρωπαϊκές και μη πόλεις με κινήματα διαδηλωτών, ενταγμένα στους κόλπους του ολοκληρωτισμού, των στρεβλών θεωριών και μισαλλοδοξίας, να επιχειρούν να βεβηλώνουν κι εν συνεχεία, να κατεβάζουν αγάλματα κι ανδριάντες επιφανών εξερευνητών, επιστημόνων, πολιτικών και ηρώων πολέμων ως ανθρώπων που συμβολίζουν το «σκοτεινό παρελθόν» και μισητό της ιστορίας.

Η άγνοια και η επέκταση που έχει λάβει πάνω στους σύγχρονους λαούς και κοινωνίες συγκροτεί ένα φάσμα εχθρότητας και προκατάληψης απέναντι σε ένα σύνολο από υγιείς κανόνες, θεσμούς κι ενδελεχών επιστημονικών ερευνών που ορίζουν την παγιότητα ιστορικών τεκμηρίων, τα οποία συνέβησαν στην πραγματικότητα και που αποστρέφονται την γνησιότητα κι αληθοφάνειά των. Η άγνοια συμβάλλει στην διεξαγωγή της εύκολης απόρριψης πραγμάτων κι εννοιών, αφού τα σύγχρονα νεαρά κοινωνικά στρώματα δεν επιθυμούν να γνωρίσουν ή επιλεκτικά αγνοούν να ασπαστούν τα υγιή μονοπάτια της ιστορικής πορείας επιφανών προσώπων και καταστάσεων, τα οποία άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας και μεγέθυναν την επικράτεια αρχών και κανόνων, οι οποίοι διέπουν τα σύγχρονα συστήματα και μηχανισμούς μίας ευνομούμενης ευρωπαϊκής κοινωνίας και τρόπου ζωής. Το ίδιο επεσήμανε κι ο Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας Wayne W. Dyer λέγοντας ότι: «η ύψιστη μορφή άγνοιας είναι όταν απορρίπτεις κάτι που δεν ξέρεις τίποτα για αυτό» Από εκείνη πηγάζει το βορβορώδες συναίσθημα του φόβου! Ή όπως εύστοχα αναφέρει ο Ρωμαίος φιλόσοφος Σενέκας: «Timendi causa est nescire», δηλαδή: «η αιτία του φόβου είναι η άγνοια». Ο φόβος καταστρατηγεί την ελεύθερη γνώση και σκέψη, την μετατρέπει σε έρμαιό του, προκειμένου να παραχαράξει την σπουδαιότητα της σημασίας της και το συναίσθημα που αναδύει, ώστε να την καταστήσει υποχείριο στον κάθε λογής επιβουλέα της. Η επήρεια του φόβου θολώνει την ελεύθερη βούληση και κρίση, ναρκώνει τις υγιείς αισθήσεις, δημιουργεί ψευδαισθήσεις της υγιούς σκέψης, ενώ ενισχύει την εκδήλωση αρνητικής προδιάθεσης, δεισιδαιμονίας και επιβολής στοιχείων παραφροσύνης, ολοκληρωτισμού και μισαλλοδοξίας πάνω στις οργανωμένες και μη κοινωνίες – πόσο μάλλον σε εκείνες, οι οποίες έχουν επαναπαυθεί ανά τα χρόνια στο αυτάρεσκο πνευματικό οδόφραγμα της στασιμότητάς των.

Το παρατηρούμε αυτό άλλωστε κατά κόρον να συμβαίνει σε ορισμένες ευρωπαϊκές κοινωνικές δομές του σύγχρονου κόσμου, με πρωτεργάτες, άτομα που εντάσσονται στην πολιτική και καλλιτεχνική «Ελίτ», οι οποίοι αποστρέφονται αλήθειες, αξιώματα και τεκμήρια από πτυχές της Ιστορίας που δεν γνωρίζουν ή δε κατανοούν εις βάθος, ενισχύοντας τα εγωπαθή κι επηρμένα τους σύνδρομα. Απορρίπτουν οτιδήποτε θεωρούν ότι κινείται στη σφαίρα του παρελθόντος ως κάτι το ξεπερασμένο («κλισέ») και μη χρήσιμο, ενώ τους γοητεύει το παροδικό και πρόσκαιρο με τη μορφή επαναστατικής ορμής και προκλήσεως διαφόρων καταστροφών και «θορύβου». Με αυτό το σκεπτικό, θα ενδυναμώσουν την τακτική του φόβου, αποσκοπώντας χειραγωγικές βλέψεις πάνω σε κοινωνικά στρώματα, στα οποία κυριαρχεί η άγνοια και η προκατάληψη, ελευθερώνοντας στοιχεία εχθρικών διαθέσεων ενάντια σε οτιδήποτε δεν αρμόζει της δικής τους αντίληψης. Θα στρέψουν πολίτες απέναντι σε ευνομούμενες κοινωνίες, απέναντι στην ανόθευτη ιστορία και παραδόσεις, θα διαβάλλουν την υπόσταση επιφανών ανθρώπων της ιστορίας και θα χαρακτηρίσουν έμμεσα τον εαυτό τους ως «σύγχρονοι σωτήρες», αναδύοντας το στοιχείο του μεσσιανισμού. Όμως, το συγκεκριμένο έρχεται και σε άμεση ευθυγράμμιση με το θράσος και την απείθεια που εκκολάπτονται από την συνεχή άρνηση υπακοής σε κανόνες και λειτουργίες, οι οποίες έχουν θεσμοθετηθεί και καθιερωθεί ως ασπίδα προστασίας σε ένα ευνομούμενο κράτος και κοινότητα – κάτι, το οποίο ενισχύει την ρήση του διάσημου Αρχαίου Αθηναίου επιστήμονα ιστορικού Θουκυδίδη που αναφέρει ότι: «φόβος μνήμην εκπλήσσει, τέχνη δε άνευ άλκης ουδέν ωφελεί», δηλαδή: «ο φόβος ακυρώνει την μνήμη, και η γνώση χωρίς θάρρος δεν ωφελεί σε τίποτα». Ο άνθρωπος και κατ’επέκταση οι κοινωνίες στις οποίες είναι οργανωμένος οφείλει να γνωρίζει τι κάνει και με ποιόν τρόπο να επιχειρεί να αξιολογεί ορθά τα δεδομένα, διότι η γνώση προσδίδει αξία στην πράξη, οδηγώντας τον στην αρετή, εφόσον η αρετή συνιστά την γνώση, φτάνοντας στην επίγνωση των γνωστικών του ορίων με την γνώση της αγνοίας του. Μόνο με την κατανόηση και μελέτη της πραγματικής, ανόθευτης Ιστορίας και κλασικής παιδείας θα αποκτήσουν ισχυρά θεμέλια και βάσεις εθνικής υπόστασης κι αξιοπρέπειας, ώστε να ανταποκριθούν επάξια στις απαιτήσεις, οι οποίες ορθώνονται ως εμπόδια μπροστά στη δίψα του για αλήθεια, ελευθερία κι αλληλεγγύη. Θα απαλλαγούν από την επήρεια του φόβου, αναγνωρίζοντας ιστορικές αλήθειες και τεκμήρια από το παρελθόν, τα οποία τους ενώνουν στο σήμερα, ενώ παράλληλα, θα έχουν την δυνατότητα να στοιχειοθετήσουν μία σειρά από χρήσιμες πληροφορίες, οι οποίες θα δημιουργήσουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την εμπεριστατωμένη μελέτη των εθνικών κι ευρωπαϊκών τους ιστορικών στιγμών, διαμέσου της αναζήτησης ιστορικής μνήμης.

Η αξία κατανόησης κι εμβάθυνσης της ιστορικής μνήμης και ταυτότητος για μία χώρα, μία Κοινότητα όπως η Ευρωπαϊκή, διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο στην εξέλιξη και παγίωση μίας κοινωνίας, ενός κράτους – έθνους. Η ανόθευτη ιστοριογνωσία θεωρείται το κατεξοχήν πνευματικό εργαλείο όλων των ειδικών και μη για να ερμηνεύσουμε το παρόν, ο καλύτερος δρόμος να για να αναλάβουμε τον ιστορικό μας ρόλο. Η απογείωση της τεχνολογικής εξέλιξης, η αλματώδης πρόοδος των θετικών επιστημών (ιατρικής, βιολογίας, χημείας, μαθηματικών) και η όξυνση ορισμένων νοσηρών κοινωνικών φαινομένων που υπάγονται στις επιταγές των κανόνων της πολιτικής ορθότητας (όπως προείπαμε) συγκροτούν γεγονότα, τα οποία δεν θα μπορούν να ερμηνευτούν σωστά κι αντικειμενικά, αν δεν φιλτραρισθούν μέσα από το εργοστάσιο του παρελθόντος της ιστορικής μνήμης. Από την άποψη αυτή, με την προάσπιση της σπουδαιότητας της ιστορικής μνήμης κι αυτογνωσίας, αναπτύσσονται η κριτική σκέψη και οι προβληματισμοί γύρω από ζητήματα που μας αφορούν άμεσα, ενώ παρατηρείται διεύρυνση των πνευματικών μας οριζόντων, μετατρέπεται σε κτήμα μας η πραγματική γνώση, απελευθερώνεται ο άνθρωπος από δογματισμούς και προκαταλήψεις, καθώς ισχυροποιεί μηχανισμούς απέναντι σε προπαγανδιστικές τακτικές και παραπληροφορήσεις. Επικερδείς συνέπειες σημειώνει και στον τομέα της ηθικής του ανθρώπου, καλλιεργώντας του ιδανικά και υψηλές ηθικές αξίες με το να είναι σε θέση να συνειδητοποιήσουν το χρέος απέναντι στους μεταγενέστερους, μεταγγίζοντας τες και δημιουργώντας ένα υπόβαθρο ερεθισμάτων για δράση και δημιουργία. Με την περιφρούρηση της ιστορικής μνήμης, αντλούμε πρότυπα για αυτοκριτική κι αυτογνωσία, ενώ η ίδια η ιστορία μετατρέπεται σε αφετηρία για ανάληψη δημιουργικών πρωτοβουλιών, απαραίτητων για τον εξοβελισμό της παραίτησης από τον βίο και την ρουτίνα, μετριάζοντας την επήρεια του συμπτώματος του μιθριδατισμού, από μία «βουβή» σύγχρονη πραγματικότητα. Καταφέρνουμε να αναγνωρίζουμε κι εν συνεχεία, αποφεύγουμε λάθη του παρελθόντος, εντοπίζοντας τις ρίζες των σύγχρονων προς επίλυση προβλημάτων.

Αξίζει επιπρόσθετα να αναφερθεί ότι, η αξία της μελέτης ιστορικής μνήμης, στέκεται ικανή στο να ενισχύσει την ενότητα και το πνεύμα συνεργασίας κι ομοψυχίας των ανθρώπων μεταξύ των, ενισχύονται οι κοινωνικοί θεσμοί και η ανάληψη ευθυνών με το να συνειδητοποιούμε τον κοινωνικό και πολιτικό μας ρόλο στη συμμετοχή μας στα κοινά, ενώ η αξία του διαλόγου συνιστά πρωτεύουσα σημασία, ώστε να καταφέρει να συνδέσει τα άτομα, καλλιεργώντας πνεύμα σύμπνοιας κι αμοιβαίας συνεργασίας κι ενισχύοντας την κοινωνικοποίηση. Η κατανόηση εκείνης (ιστορικής μνήμης) εδραιώνει την καλύτερη και πιο ευέλικτη λειτουργία του πολιτεύματος της Δημοκρατίας, με την αποφυγή του ευνουχισμού της άρτιας πολιτικής σκέψης, παρέχοντας στον πολίτη μία ιδεολογική ασπίδα, ικανή να τον προστατέψει, ώστε να μην μετατραπεί σε άθυρμα στα χέρια ομάδων που επικροτούν τον λαϊκισμό και την δημαγωγία, καθώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο και θέση του σε μία οργανωμένη πολιτεία. Έχουμε την δυνατότητα να εξάγουμε χρήσιμες πληροφορίες και συμπεράσματα, τα οποία στέκονται αρωγός στην αναβάθμιση κι εξέλιξη των γραμμάτων, των τεχνών, των επιστημών, προσδίδοντας προσθετική αξία και εξιδανικεύοντας το ανθρώπινο πνεύμα και σοφία σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αντιμετωπίσουμε επακριβώς την εμπορευματοποίηση της πολιτιστικής δημιουργίας. Αναβαθμίζεται το αισθητικό κριτήριο κι ενδυναμώνεται η επαφή με τις προγονικές μας ρίζες, μαθαίνοντας το παρελθόν, κατανοώντας ότι είμαστε συνεχιστές Επιπλέον, δημιουργείται προσιτότητα στην εξέλιξη της οικονομικής δραστηριότητας, με το να ενισχύεται το αίσθημα για εθνική οικονομική δικαιοσύνη για την τελεσφορική αντιμετώπιση των σύγχρονων ζητημάτων οικονομικής φύσεως. Με βάση τα παραπάνω, η συμβολή της ιστορικής μνήμης και ταυτότητος κρίνονται αναγκαίες κι επιτακτικές, όχι μόνον διότι διανοίγουν ακραιφνώς τους παραπάνω ορίζοντες, αλλά κυρίως επειδή η σύγχρονη κοινωνική διαστρωμάτωση χαρακτηρίζεται από αδυσώπητους ανταγωνισμούς και διαθέσεις, ίντριγκες και διαμάχες, απομόνωση και χειραγώγηση ηθών κι αξιών, πνευματική μονομέρεια, αδιαφορία για τα πολιτειακά κοινά, αδιαφορία για την τύχη των λαών, εργαλειοποιημένα υπό τον μανδύα ενός σύγχρονου νεοπαγούς ολοκληρωτισμού.

Η Ελλάδα και οι πολίτες εκείνης προσδοκούν μία επωφελή κι επικερδή συμμαχία με τις ευρωπαϊκές ηγεσίες και τους λαούς τους. Επιμένουν να ευθυγραμμίζονται με τις έννοιες της αλληλοβοήθειας και της αλληλεγγύης που οφείλουν να αναπτύξουν οι λαοί μεταξύ των, όπως και την δυνατότητα αμυντικής στάσης απέναντι σε επιβουλές κυβερνητικών και μη συντεχνιών, υποκινούμενες από την ακόρεστη δίψα τους για εξουσία, τυραννία και κυριαρχία. Θα μου άρεσε να θεωρώ – τουλάχιστον από πλευράς μου – ότι ο ρόλος του ελληνικού κράτους και λαού, μέσα από όλο εκείνο το συνονθύλευμα διεργασιών και καταστάσεων που ορίζει η σύγχρονη πραγματικότητα, συγκροτεί τον θεματοφύλακα αρχών, αξιών και ιδανικών ενός πολιτισμού που μεγαλούργησε ανά τους αιώνας, προσφέροντας τα «φώτα» του. Τοποθετώντας κατευθυντήριες γραμμές για τον σχεδιασμό και οικοδόμηση όλων εκείνων των θετικών στοιχείων που συνέβαλλαν καταλυτικά στην ανάπτυξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού και τρόπου σκέψης. Παράλληλα, η Ελλάδα στέκεται αρωγός με την καίρια στάση που επιδεικνύει απέναντι σε γεγονότα που αποζητούν να συντρίψουν το ηθικό φρόνημα της ίδιας και των Ευρωπαίων πολιτών. Ενώ με την μαχητικότητα και σθένος που διαθέτει σε περιόδους κρίσης και ζοφερών καταστάσεων, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό πεδίο, συμβάλλει σε υπέρμετρο βαθμό στην προάσπιση και περιφρούρηση των πάγιων «πιστεύω» και των θεμιτών εθνικών συμφερόντων καλής γειτονίας κι ευημερίας των κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Εμείς φυλάμε τις σύγχρονες Θερμοπύλες από ενδεχόμενες εισβολές και καταπατήσεις βαρβαρικών ορδών, ποικίλων ειδών και μορφών, που τοποθετούν ως οδόφραγμα τις εργαλειοποιημένες ιδεοληπτικές θεωρήσεις που επιβάλλει η πολιτική ορθότητα και οι παρατρεχάμενοι εκείνης.

Συνελόντι ειπείν: η Ελλάδα, ως σύγχρονος «Φρουρός της Ευρώπης» και φύλακας ιδανικών, αντλεί την δύναμη και το σθένος της όχι μόνο μέσα από την πλούσια ιστορική της διαδρομή και θεματολογία, αλλά και από επωφελούμενες συμμαχίες και συνεργασίες, οι οποίες θα αποδώσουν καρπούς, ικανούς να συνεχίσουν να καλλιεργούν άρτιες συνειδήσεις και φρονήματα στις επερχόμενες γενεές. Με αυτό τον τρόπο, θα προστατευθούν τα εθνικά οικοδομήματα των κρατών της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Μόνο ενωμένοι οι λαοί της Ευρώπης, έχοντας βαθιά ριζωμένη την εθνική και κατ’επέκταση, την ευρωπαϊκή τους συνείδηση θα καταφέρουν νικηφόρα να ξεφύγουν από την μέγγενη των απειλών της άγνοιας και του φόβου. Η Ελλάδα, παρόλο τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, αντέχει, είναι έτοιμη! Εσείς;

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.