ΓΔ: 641,07 -0,47% EUR/USD: 1,1364

ΑΡΘΡΑ

Σταμάτης - Στυλιανός Βλάχος

MSc. Περιβαλλοντολόγος, διαχείριση ενέργειας & περιβάλλοντος, μέλος Οικολογικής Συνεργασίας Δήμου Παλαιού Φαλήρου ECO+  

Μωσαϊκό ανομίας κι ασχήμιας

0 28 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2020, 09:44

«Ποτέ οι Έλληνες δε δούλεψαν την τέχνη για την τέχνη. Πάντα η ομορφιά είχε σκοπό να υπηρετήσει τη ζωή. Και τα σώματα τα ήθελαν οι αρχαίοι όμορφα και δυνατά, για να μπορούν να δεχτούν ισορροπημένο και γερό νου. Κι ακόμα, για να μπορούν – σκοπός ανώτατος – να υπερασπίσουν το άστυ.»

Νίκος Καζαντζάκης, 1883 – 1957, Έλληνας συγγραφέας, ποιητής & φιλόσοφος



Διόλου εντύπωση προξένησε το γεγονός ότι, σε ειδική επιχείρηση της αστυνομίας σε μία από τις πολυσύχναστες συνοικίες της πόλης των Αθηνών, υπήρξαν θλιβερά κι αποτρόπαια περιστατικά βίας κι ασυδοσίας. Σκηνές απείρου κάλλους διαδραματίσθηκαν σε άλλη μία πολιορκία της έννομης τάξης ενάντια σε κτίριο, το οποίο είχε καταληφθεί από αναρχικούς – αντιεξουσιαστές, με τις δύο αντίπαλες πλευρές να προχωρούν σε έναν αγώνα αστικού πολέμου για την επικράτηση – από μεριάς αστυνομικών – της ειρήνης και επιτυχούς σύλληψης των γνωστών σε όλους μας: «μπαχαλάκηδων». Παράλληλα, σύμφωνα με αντικειμενικές πληροφορίες εφημερίδας μεγάλης εμβέλειας, σε ειδική έκθεση της ΓΑΔΑ, πραγματοποιείται εκτενής περιγραφή σχετικά με καταλήψεις, στέκια, αλλά και οι διάφορες «φυλές» των αντιεξουσιαστών που περνάνε και διαμένουν σε αυτά. Και τα συγκεκριμένα, αποτελούν μία μικρογραφία όσων συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια σε καταλήψεις του αναρχικού κι αντιεξουσιαστικού χώρου σε περίφημες συνοικίες των Αθηνών, όπως κάλλιστα αποτελούν τα Εξάρχεια, Κουκάκι, Βανκούβερ (πλησίον του ΟΠΑ – τέως ΑΣΟΕΕ). Μάλιστα, η Πλατεία των Εξαρχείων – επονομαζόμενη κι ως πλατεία – άβατο, όπως τη γνωρίζουμε αρκετοί από εμάς – συνιστά σημείο αναφοράς για ξένου τύπου μαφίες που ειδικεύονται σε εμπόριο ναρκωτικών ουσιών, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, καθώς και λαθρεμπόριο όπλων, πεδίο σκληρών επεισοδίων κι οδομαχιών, απαγωγών κι άγριων δολοφονιών, όπως και πρόσφορο έδαφος ενίσχυσης, με διαφόρου τύπου όπλα, ακτιβιστικών ομάδων που εντάσσονται εκτός έννομου δημοκρατικού πλαισίου.

Τα παραπάνω θλιβερά κι αποτρόπαια συμβάντα συγκροτούν ένα μωσαϊκό ανομίας, το οποίο έχει τοποθετημένες βαθιά τις ρίζες της αποσάθρωσης του συνεκτικού ιστού της ελληνικής κοινωνίας, αλλά κι εμφανούς ασχήμιας. Με το να επιχειρούν εκείνες οι αντιδημοκρατικές ομάδες να καπηλευθούν την ομαλή ζωή, γαλήνη και την πολιτισμική ακμή που προσφέρουν πολυσύχναστα κεντρικά σημεία και πλατείες της πόλης των Αθηνών, διαπράττοντας κάθε είδους ανομίες και υλικές φθορές, προσθέτουν ένα επιπλέον βαρίδι – εκείνο της ακαλαισθησίας, που προκαλεί αισθητική ζημία στο οπτικό νευρικό σύστημα κι αίσθηση του απλού Έλληνα πολίτη – κατοίκου, αναγκάζοντάς τον, με αυτό τον τρόπο, να ανέχεται τις κάθε είδους πράξεις παραβατικότητας και πολιτισμικής αλλοίωσης των φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών, καθώς και λειτουργικών αξιών της πόλης των Αθηνών. Μίας πόλης, που στάθηκε ορόσημο στο να συγκροτήσει μία από τις παλαιότερες και σπουδαιότερες πολιτειακές μήτρες του τότε γνωστού κόσμου, με την καταγεγραμμένη ιστορία της να φθάνει έως το 3.200 π.Χ., αποτυπώνοντας ένα μεγαλειώδες πολιτισμικό στίγμα και πνεύμα στο πέρασμα του χρόνου. Η Πλατεία Συντάγματος, το Μοναστηράκι, ο Ιερός Βράχος της Ακρόπολης, το Μουσείο της Ακρόπολης, ο Λόφος Λυκαβηττού, ο Εθνικός Κήπος, το Ελληνικό Κοινοβούλιο (Βουλή των Ελλήνων), το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, τα Πανεπιστήμιά της, τα νεοκλασικά κτίρια, οι εκπληκτικές συνοικίες με τα γραφικά σοκάκια της (Αναφιώτικα), συγκροτούν ορισμένα κοινωνικοπολιτιστικά κριτήρια για την ύπαρξη και την αναβίωση της ιστορικής ταυτότητας της Αθήνας, ως Πόλης πλούσιας σε αρμονία, με αναδυόμενη καλαισθησία, δημοκρατικών ιδεωδών και ιδιαιτέρου πολιτιστικού και πνευματικού κάλλους.

Σήμερα, η Πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους δε θυμίζει σε τίποτα τη παλιά της δύναμη και αίγλη. Καθώς πραγματοποιεί κανείς μία βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, θα διαπιστώσει σε αρκετά σημεία της την έντονη ύπαρξη του παρακμιακού στοιχείου σε όλες τις μορφές και εκφάνσεις του. Η ρυμοτομία της Πόλης δεν θεωρείται ιδανική για την επάξια αντιπροσώπευσή της ως Πόλη ενός σύγχρονου δυτικού κόσμου. Παντού διακρίνεται η αναρχία στο τρόπο δόμησης με ακαλαίσθητα κτίρια, με έντονα τα σημάδια της φθοράς του χρόνου πάνω τους. Διακρίνεται μία υπερδόμηση με ελάχιστους χώρους πρασίνου μη εκμεταλλεύσιμους, ενώ υπάρχουν – εκπληκτικής αρχιτεκτονικής – νεοκλασικά κτίρια που είναι παλαιωμένα, μισοκατεστραμμένα και εγκαταλελειμμένα στη πλειονότητά τους με σαφείς τις ενδείξεις της αισθητικής παραμόρφωσης και ρύπανσης σε αρκετές οικοδομικές περιοχές του Λεκανοπεδίου. Που όμως, εκείνα με τη σειρά τους, θα αποτελέσουν πρόσφορο έδαφός και χώρο στις κάθε λογής ομάδες που εντάσσονται στους κόλπους της αναρχίας και αντιεξουσιαστικού χώρου και τη μετατροπή των σε άνδρα τέλεσης παραβατικών πράξεων, όπως και δράσεων που αποσκοπούν στον έλεγχό και τη πατρωνία γειτονικών περιοχών, με συνεχείς οδομαχίες επί της έννομης τάξεως, τον αποπνέοντα φόβο επί των απλών κατοίκων, όπως και εκτεταμένων υλικών φθορών, με την ενσωμάτωση των τελευταίων στα πλαίσια της δικής τους ιδεοληπτικής κυριαρχίας, διεπόμενη από το πνεύμα του ολοκληρωτισμού και μισαλλοδοξίας.

Επιπρόσθετα, σε αρκετά πυκνοκατοικημένα και πολυσύχναστα σημεία της Αθήνας παρατηρείται δυσοσμία από την ανεξέλεγκτη ρίψη κάθε λογής απορριμμάτων σε διάφορους εξωτερικούς χώρους, όπως σπασμένων τζαμιών, τάγγινγκ, με άμεση συνέπεια, τη δημιουργία αισθητικής ρύπανσης κι οπτικής όχλησης. Ιδιαίτερα αποκαρδιωτική, μπορούμε να κάνουμε λόγο, είναι η εικόνα των σκουπιδιών σε τουριστικά σημεία της Πόλης, γύρω από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης κυρίως, όπου οι τουρίστες τους θερινούς μήνες επισκέπτονται μαζικά τη χώρα μας και αντικρίζουν γεμάτοι απορία και απέχθεια τις υπερμεγέθεις σωρούς απορριμμάτων. Δε λείπουν βέβαια και από όλο εκείνο το μωσαϊκό ασκήμιας και οι άναρχες κι ανεξέλεγκτες αφισοκολλήσεις, τα βαψίματα με σπρέι (graffiti) σε όλα σχεδόν τα δημόσια κυβερνητικά και νεοκλασικά κτίρια, σε υπηρεσίες, μαγαζιά και πολυκατοικίες και οι συχνές μεταναστευτικές μαζώξεις σε κεντρικές πλατείες (Κάνιγγος, Βάθης) του αθηναϊκού λεκανοπεδίου, επιβαρύνοντας δυσμενώς την οπτική αισθητική και τις αξίες, τόσο των Ελλήνων πολιτών, όσο και ξένων επισκεπτών με την πιο επιζήμια επίπτωση – που δεν λογίζεται άλλη από τον τουρισμό.



Αξίζει, νομίζω να αναφέρουμε ότι, ο τουρισμός σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, λογίζεται ως το πρότυπο ποιότητας, που θα συγκροτήσει την πάγια αναγνώριση όλου αυτού του βαρυσήμαντου πακέτου, που δεν είναι άλλο από τον ελληνικό πολιτισμό, ο οποίος ενεφύσησε ιδανικά, αξίες και παραδόσεις ανά τους αιώνες στις τότε γνωστές πόλεις – κράτη και πολιτισμούς. Ο τουρισμός θα προσδώσει την καταλυτική εκείνη ουσία και θα συγκροτήσει το αναγκαίο marketing, ώστε να προωθήσει το κάλλος και την χαρακτηριστική αρμονία που το συνδέει – μέσα από τις εκπληκτικές αρχιτεκτονικές ιστορικών κτιρίων και σοκακιών, μέσα από ιδιαίτερες πολιτιστικές πτυχές – εισάγοντας μία νοητή γέφυρα άρτιας κι εμπεριστατωμένης επικοινωνίας μεταξύ πολιτών – Κράτους. Η επιδίωξη του κάλλους (με θεμιτά μέσα και πρακτικές) θεωρείται η αιτία, η οποία στάθηκε ικανή να προσδώσει κύρος κι αυθεντική αξία στην ιστορική πορεία του ελληνισμού και να γαλουχήσει με την αριστεία του πνεύματός του τις μετέπειτα γενιές Ελλήνων, όπως και ξένων ανθρώπων ενταγμένων στους κόλπους των επιστημών, της τέχνης και της φιλοσοφίας. Παράλληλα, θα αναδείξει όλα εκείνα τα λαμπρά επιτεύγματα της γνώσης, καθώς και τη δομημένη συλλογιστική λογική, με την οποία κατασκευάσθηκε ολόκληρό αυτό το εθνικό οικοδόμημα ανά τους αιώνες, προβάλλοντας αριστοτεχνικά την ιστορία της πόλεως των Αθηνών, μετατρέποντάς την σε συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο κάλλος και την πρόοδο. Η προώθηση αυτή, μέσω των ενεργειών του τουρισμού, συγκροτεί καίριο όπλο για την προάσπιση του εθνικού συμφέροντος και τη χάραξη μίας πάγιας γραμμής που θα έχει ως γνώμονα την αισθητική καλυτέρευση της Αθήνας. Η Πολιτεία και ειδικότερα οι πολίτες που διαβιούν σε αυτή, δύναται οι ίδιοι να καταλάβουν ότι συνιστά σημαντικό και αδιαπραγμάτευτο ζήτημα η γενικότερη προσοχή της εικόνας μιας υγιούς Πόλης, της δικής τους Πόλης, όπως κάλλιστα αποτελεί η Αθήνα. Καθήκον και υποχρέωσή τους αποτελεί η διαφύλαξη της ακεραιότητας και της ομαλότητας του τρόπου ζωής των συμπολιτών τους και η εφαρμογή της εκάστοτε νομοθεσίας, ώστε να περιφρουρήσει τα δικαιώματα τους και να αναγάγει – αίρει την ελευθερία και τους δημοκρατικούς θεσμούς που τη διέπουν σε ένα άλλο σκαλοπάτι, μεταβατικό, το οποίο να αίρει κάθε λογής ανομίες κι ασχήμιες.

Αλήθεια! Σε τί βαθμό η καλαισθησία και η οπτική αισθητική επηρεάζουν το γίγνεσθαι μίας πόλης και των κατοίκων – πολιτών εκείνης στην πορεία που θέτει η Ιστορία κι ο Χρόνος; Θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό για μία χώρα, όπως η Ελλάδα, να επικροτεί το ωραίο και καλαίσθητο, καθώς και την αρετή, η οποία διέπει εκείνα τα δύο; Αρκεί να λάβουμε υπόψη μας ότι, η Αισθητική, ως ξεχωριστός φιλοσοφικός κλάδος, ο οποίος εντριφεί με τη φύση της ομορφιάς και της τέχνης και λογίζεται ως η αίσθηση που προσλαμβάνουμε μέσω των αισθήσεων σκιαγραφημένη σε ένα πλαίσιο ρεαλισμού και πλήρη επίγνωσης του ίδιου μας του εαυτού. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι, την πιο πλήρη ολοκλήρωσης της η Αισθητική, τη γνώρισε στην αρχαία Ελλάδα που συνιστούσε τη μήτρα πολιτικών γεγονότων, του ελεύθερου πνεύματος και σκέψης, μέσα από συνεχείς αγώνες για ανάπτυξη, στην τέχνη, την λογοτεχνία, την επιστήμη, ρητορική και φιλοσοφία, στα δρώμενα όλων των ελληνικών πόλεων – κρατών, καθώς ακόμη, οι πλατιές εμπορικές και πολιτιστικές σχέσεις των Ελλήνων με τους λαούς της Ανατολής. Αυτός ήταν ο λόγος που πήρε τις κατευθύνσεις από την αρχαία Ελλάδα. Διότι, η Αισθητική, ως κλάδος της φιλοσοφίας του ωραίου συγκροτεί όλες εκείνες τις αναγκαίες συμμετρίες στην αρμονία των μερών, με τις αρμόζουσες μαθηματικές συνιστώσες και παραμέτρους, μέσα σε σαφή ορισμένα πλαίσια αντικειμενικότητος, που θα της επιτρέψουν να προάγει μία ανώτερη μορφή κοινωνικής, ηθικής και πολιτισμικής επικράτησης – όπως ουσιαστικά υποστήριζε κι ο Αρχαίος Έλληνας μαθηματικός και φιλόσοφος Δημόκριτος.

Δεν πρέπει να παραλείψουμε ότι, η αισθητική και η καλαισθησία έχουν να κάμουν σε σημαντικό βαθμό και με το επίπεδο οργάνωσης και διαστρωμάτωσης μίας κοινωνίας, η οποία υπακούει στην αρμονία και τάξη που της επιβάλλουν οι νόμοι, οι αξίες, τα ιδανικά και παραδόσεις. Οι Αρχαίοι πρόγονοί μας θεωρούσαν σε γενικότερο πλαίσιο ότι, ο συνδυασμός ενός όμορφου και δυνατού σώματος, με τη δυνατότητα να δεχθεί έναν υγιή και ισορροπημένο νου, με την προοπτική να καταστεί εφικτή η χημική ένωση, με εκείνα τα δύο να στέκονται ικανά να υπερασπισθούν το «άστυ» από επιβουλές οντοτήτων, ενταγμένων σε κόλπους ολοκληρωτικών ιδεολογιών και σχηματισμών. Ο περίφημος Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος του Διαφωτισμού Charles-Louis de Secondat, Baron de La Brède et de Montesquieu, κοινώς γνωστός ως Μοντεσκιέ, στα «περί καλαισθησίας», τονίζει ότι, μία κοινωνία που είναι ακαλαίσθητη, λογίζεται ως μία κοινωνία ισοπεδωμένη κι αλλοτριωμένη. Μία κοινωνία θρυψαλιασμένη, πνευματικά παραιτημένη από την βεβαρημένη ένδεια της σκέψης, χωρίς ζωτικό βάθος, χωρίς αντιστάσεις. Μία κοινωνία ρηχή, ασύνταχτη, ανερμάτιστη, έρμαια στους ιστούς που υφαίνει το χάος ως ζοφερή οντότητα, που εκμεταλλεύονται αστικές ομάδες του αντιεξουσιαστικού συνασπισμού και περιθωρίου, προσπαθώντας να αποπροσανατολίσουν με τα τεχνάσματά τους τον απώτερο σκοπό του ανθρώπου, ο οποίος θεωρείται ως: η σωματική, πνευματική και ηθική ολοκλήρωσή του, μέσα από την προσέγγιση της πραγματικότητας και του συμβατού και κατ’επέκταση, μίας συμμετρικής λογικής. Άξια αναφοράς αποτελούν τα περίφημα ομηρικά έπη, τα οποία υπενθυμίζουν συνέχεια ότι, ο μεγάλος φόβος της πόλης δεν ήταν ο ξεσηκωμός, η επανάσταση – όπως την εννοούμε εμείς στο παρόν, σήμερα, ή η οργανωμένη ανατροπή του κοινωνικού καθεστώτος που δεν υπήρχε ούτε ως ιδέα, αλλά η «στάσις», η επικράτηση του πρωτογενούς χάους που κατέληγε στην αναρχία, στην αποσάθρωση του συνεκτικού ιστού της κοινωνίας και κατ’επέκταση, στη καθολική διάλυση της οργανωμένης κοινότητας.

Σε παράλληλες συλλογιστικές γραμμές κινείται και ο Γάλλος συγγραφέας, ιστορικός και φιλόσοφος François-Marie Arouet, ευρύτερα γνωστός με το ψευδώνυμο Βολταίρος (Voltaire), ο οποίος προσδίδει στην ακαλαισθησία τον χαρακτηρισμό ως: «Το διαστρεβλωμένο γούστο», που συνιστά μίαν αρρώστια του πνεύματος και της σκέψεως, μία ύβρις του βλέμματος και της ορθής αντίληψης επί των πραγμάτων. Μία κοινωνία καταντά κακόγουστη όταν έχει παραδοθεί, αυτοεγκαταλειφθεί από την πραγματική της θέληση να αναβαθμιστεί και να αλλάξει προς το καλύτερο και συνεπώς, πιο εποικοδομητικό. Μία κοινωνία, η οποία έχει, προ πολλού, απολέσει την ικανότητα να επιδιώκει το άριστο και το ωραίο για εκείνη και τους πολίτες που την απαρτίζουν, έχει υψηλές πιθανότητες να αρχίζει μία σταδιακή αλλοτρίωση των αξιών και ιδανικών αυτής, την ικανότητα να απολέσει γέφυρες ομαλούς κι άρτιας επικοινωνίας με το ίδιο Κράτος – Πολιτεία και κατ’επέκταση, να περιέλθει σε σύγχυση, αναταραχή και σε τελικό στάδιο, αλλοίωση κι αποσάθρωση της συνοχής εκείνης. Τότε, μετατρέπεται σε εύκολη βορά διαφόρων συντεχνιών, όπως και αλλογενών κρατών, που επιθυμούν να υφαρπάξουν τους δεσμούς που έχει αναπτύξει από τα συμβάντα του ιστορικού παρελθόντος – γεγονός που τα συγκεκριμένα προσδίδουν μία ιστορική ταυτότητα κι αυτογνωσία στον λαό μίας κοινωνίας, μίας κοινότητας. Συνεπώς, καλαίσθητος πολίτης συγκροτεί στο σύνολό του ο ενεργός, ο αχειραγώγητος πολίτης, ο πολίτης που «βλέπει» και διακατέχεται από προοπτική και αστείρευτη επιμονή προς επίτευξη του κάλλους, της ακέραιης συμμετρίας και της αρμονίας που το διέπει. Απαλλαγμένος από πατροναρισμένες πρακτικές και μεθοδεύσεις, που προσπαθούν να ποδηγετήσουν την καθαρότητα της συνειδήσεώς του, την αρτιότητα του ελεύθερου πνεύματος και λογικής και να τον υποβαθμίσουν σε ένα άβουλο ον, δίχως τη δυνατότητα αναζητήσεως της συναισθηματικής και πνευματικής αισθητικής και καλαισθησίας, που θα του προσφέρουν ρηξικέλευθες ατραπούς δημιουργίας κι ανάπτυξης, πάντοτε εναρμονισμένες σε ένα βιώσιμο πλαίσιο ενίσχυσης της ύπαρξής του.



Δεν χωρά αμφισβήτηση ότι, στο να δημιουργηθούν όλες εκείνες οι κατάλληλες κι αρμόζουσες συνθήκες, οι οποίες θα μας επιτρέψουν να οικοδομήσουμε ισχυρούς δεσμούς εμπιστοσύνης με την αισθητική του ωραίου και της αρμονίας του, με απώτερο στόχο, τη θωράκιση της κοινωνίας και του Κράτους – Πολιτείας απέναντι σε φαινόμενα αποδόμησης αρχών και ηθών, τοποθετούμενα – κατά κύριο λόγο – στην θέληση του ίδιου του ανθρώπου. Ο ίδιος οφείλει να αφουγκρασθεί τη θετική και δημιουργική πλευρά του εαυτού του, η οποία, με τη σειρά της, θα του επιτρέψει να δρομολογήσει μία προσεκτική εμβάθυνση της αυτογνωσίας κι αυτοκυριαρχίας του απέναντι σε ζοφερά πάθη, τα οποία προσκυνούν την ιδεολογία του χάους και μισαλλοδοξίας. Ιδιαίτερα, σε καταχρηστικά πάθη που προτρέπουν εκείνον στην κατάκτηση του «εύκολου», του αθέμιτου και του «θορυβώδους», ενισχύοντας την άνοδο κι επέκταση του λαϊκισμού. Διότι, η ενεργή συμμετοχή του ανθρώπου στα γεγονότα που τον περιβάλλουν και η θέληση μαζί με την επιθυμία να κατορθώσει να μετατρέψει την ασκήμια σε πνευματώδη, δημιουργική καλαισθησία και μετέπειτα ευημερία στη πράξη, φέρει στο φως σημαντικές παραμέτρους της υπάρξεώς του. Θα του επιτρέψουν να μεγαλουργήσει, προεκτείνοντας τις κρυμμένες ικανότητες του εαυτού του, αποκωδικοποιώντας βαρύνουσας σημασίας πληροφορίες, με γνώμονα τη μετατροπή της κοινωνίας – ως συνδετικού κρίκου μεταξύ εκείνου και της Πολιτείας – από άβουλη σε αυτενεργή και σκεπτόμενη, από παθητική σε ενεργή, από φοβισμένη σε ανδρειωμένη, από άκριτους υπηκόους σε ελεύθερους και θαρραλέους κριτές που δε θα διστάσουν να ανταπεξέλθουν στις κοπιώδεις απαιτήσεις που τους θέτει το «ωραίο». Με αυτό τον τρόπο, η κατόρθωση του ωραίου και καλαίσθητου, μέσα από τις συνεχείς προσπάθειες του σύγχρονου ανθρώπου που επιθυμεί κάτι καλό και διαφορετικό για τον ίδιο και τη κοινωνία, διαφαίνεται προσοδοφόρο, προσδίδοντάς του μία προσθετική αξία, ικανή στο να θωρακίσει την καθαρή και καλαίσθητη δημιουργικότητα και να την διευρύνει σε ρηξικέλευθες ατραπούς, κτίζοντας σιγά-σιγά σκαλοπάτια πρόληψης, πρόνοιας κι ακεραιότητας της λογικής σκέψης, ενάντια στο διεστραμμένο δημιουργικό πάθος για χάος, καταστροφή, ιδεοληπτική χειραγώγηση – και κατ’επέκταση, την αλλοτρίωση κι ασκήμια της σκέψης και των αντανακλαστικών – που επικαλούνταν ο Ρώσος θεωρητικός του αναρχισμού Μ. Μπακούνιν.

Φαίνεται πλέον καθαρά ότι, ενώ διανύουμε τον αιώνα που μας επιτρέπει να διανέμουμε τεράστιο όγκο παροχής πληροφοριών και σε υψηλή συχνότητα για την καλυτέρευση του βιοτικού μας επιπέδου, εντούτοις τα χωράφια της πραγματικότητας το διαψεύδουν. Καθώς, η σύγχρονη πληροφόρηση – σε μεγάλο βαθμό – και δη η ψηφιακή, συμβάλλει κι εκείνη στην ευνόηση του δύσμορφου κι ακαλαίσθητου, με την παραπληροφόρηση, την πνευματική ένδεια του λόγου και τις φθηνού τύπου κατηγορίες με έντονο το αποτύπωμα βολονταριστικών στοιχείων και προπαγάνδας. Όμως, για την ενδυνάμωση του πνεύματος και σκέψης, απαιτείται συνεχής, επίπονη προσπάθεια και μεράκι, με την προϋπόθεση της ενσωμάτωσης κι ενίσχυσης του καλαίσθητου κι ωραίου, στις κατάλληλες συμμετρικές βάσεις και γεωμετρικούς άξονες. Και το συγκεκριμένο, λογίζεται ως αρκετά δύσκολο στο να επιτευχθεί σε πρακτικό στάδιο λόγω της επήρειας των συνιστωσών της αδράνειας και του φόβου που δυσχεραίνουν τα αντανακλαστικά μίας αρτιμελούς κοινωνίας που επιθυμεί να προχωρήσει και να διαπρέψει κατά γενικό κανόνα. Έτσι, αναιρούν τη δυνατότητα στοχασμού και συλλογιστικής, εμποδίζουν την ανέλιξη του ατόμου προς επίτευξη του «ωραίου» και βιώσιμου, το βυθίζουν στη ελώδη στασιμότητα της σκέψης, αποτρέποντας να πάρει κρίσιμες κι αναγκαίες αποφάσεις, όπου αργότερα θα τον δικαιώσουν, μετατρέποντάς τον σε άξιο πολίτη αυτής της χώρας. Θα μπορέσει να μεταβεί σε άλλο στάδιο, αναβαθμισμένο – και παράλληλα πιο «καλαίσθητο». Άραγε, θα έχουμε τη μελλοντική δυνατότητα να επιχειρήσουμε μία εκ βαθέων εισαγωγή σε εκείνο το μωσαϊκό της ανομίας – συνέπεια της συνεχούς ασκήμιας κι ακαλαισθησίας – με στόχο τη σταδιακή αποδυνάμωσή κι εξάλειψη αυτού από το χάρτη της ζωής που μας παροτρύνει να την ομορφύνουμε ηθικά, αισθηματικά και πνευματικά;

Θεωρώ ότι, αξίζει να επιχειρήσουμε να αλλάξουμε σελίδα και να υποστηρίξουμε τη δύσκολη μετάβαση του ανθρώπου από το δάσος με τα ακανθώδη ζιζάνια, όπου οδοφραγματικά παρακωλύουν την ελεύθερη σκέψη και το πνεύμα του, στο δάσος της ομορφιάς από κάθε λογής καλαίσθητα δένδρα, θάμνους, πανέμορφα ρυάκια και λουλούδια – εκεί όπου αυτά τα δύο ανήκουν. Στις μέρες μας παρατηρούμε ότι, μεθοδικά ευνοείται η προοπτική μίας πόλης βυθισμένης στις αγκάλες του δύσμορφου, του βολικά κατατρεγμένου κι ακαλαίσθητου. Ίσως, διότι έτσι επιθυμούν την πατρωνία πάνω σε μία πόλη – όπως και χώρα – με το να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα, πολιτιστικά στοιχεία και προσωπικότητα, που τόσο απλόχερα μας προσφέρει αιώνες τώρα, καθώς και στις συνειδήσεις των κατοίκων – πολιτών της. Και το συγκεκριμένο θεωρώ ότι οφείλουμε ριζικά να αποτρέψουμε! Άλλωστε, με λίγη θέληση και συνειδητοποίηση, το «άσκημο» μπορεί να ξαναγίνει «ωραίο» και καλοσχηματισμένο, αρκεί να το συνειδητοποιήσουμε και να πράξουμε αναλόγως. Θέλει κόπο, υπομονή κι επιμονή, διότι το «ωραίο», ως μορφή – οντότητα περίτεχνη, είναι λεπτεπίλεπτο, πολύπλοκο, δύσκολα κατανοητό και προσεγγίσιμο, εύκολα παρεξηγήσιμο κι εύθραυστο. Συνεπώς, αρκετά δύσκολο – «Forma bonum fragile est», δηλαδή: «η ωραία μορφή είναι εύθραυστη», όπως είχε αναφέρει ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος.
 

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.