ΑΡΘΡΑ

Σταμάτης - Στυλιανός Βλάχος

MSc. Περιβαλλοντολόγος, διαχείριση ενέργειας & περιβάλλοντος, μέλος Οικολογικής Συνεργασίας Δήμου Παλαιού Φαλήρου ECO+  

Τα σύγχρονα «Παιδιά των Λουλουδιών»

0 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019, 09:38

«Φρόντιζε να τιμωρείς τα ελαττώματά σου, για να μην τιμωρείσαι από αυτά.»
Επίκτητος, 50 – 138 μ.Χ., Έλληνας στωικός φιλόσοφος


Με ιδιαίτερη προσήλωση παρακολουθώ κατά καιρούς συζητήσεις που αφορούν εξελίξεις που σημειώνονται σε γεγονότα της επικαιρότητας. Εκείνα, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε, ότι συνιστούν και την κύρια πηγή διχογνωμιών, καθώς κι έντονων αντιδράσεων κι αντιπαραθέσεων – στις περισσότερες των περιπτώσεων – που δημιουργούνται μεταξύ ατόμων ή/και ομάδων ενός ευρύτερου συνόλου. Θα σταθούν η αφορμή στο να δημιουργηθούν οι συνθήκες εκείνες που θα εκκολάψουν επιπρόσθετες συζητήσεις και διενέξεις για παρεμφερή ζητήματα, τα οποία ταλαιπωρούν τον ελληνικό λαό και φροντίζουν να βρίσκονται πάντοτε στις μπροστινές σειρές του ενδιαφέροντος της ελληνικής κοινωνίας, ως αντικείμενο κοινωνικού σχολιασμού, αλλά ποτέ ως αντικείμενο μελέτης κι ενδεχόμενης διεξοδικής αντιμετώπισής των. Έτσι λοιπόν, τα συγκεκριμένα προβλήματα, που επί δεκαετίες συνυπάρχουν με τον καθημερινό βίο των ελλήνων πολιτών, τείνουν να ενσωματωθούν στις κοινωνικές και κρατικές δομές και να υποστούν ένα ιδεολογικό-κοινωνικού τύπου μετασχηματισμό δράττοντας την ευκαιρία να οικειοποιηθούν υγιείς κι ομαλές συνιστώσες που διέπουν πολιτειακούς δομικούς μηχανισμούς και να συμπληρωθούν ως επιπρόσθετο μέρος – αναγκαστικά – του καθημερινού βίου της κοινωνίας. Αναστέλλουν κάθε ίχνος αντιγνωμίας κι ενδεχόμενης αντίδρασης από την αντίπαλη πλευρά, αυτής των απλών πολιτών που υπηρετούν τη θεσμικότητα και νομιμότητα με την ιδιόμορφη στάση ζωής των.

Η αίσθηση που προκάλεσε η δράση συγκεκριμένης ολιγομελούς ομάδας – εντασσόμενης στους κόλπους της Αριστεράς – στην παρέλαση της εθνικής μας επετείου της 28ης Οκτωβρίου πριν ολίγων εβδομάδων, σε ένα αρκετά μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, μπορούμε να κάνουμε λόγο, απετέλεσε για ακόμη μία φορά αντικείμενο έντονης συζήτησης κι αντιπαράθεσης μεταξύ διαφόρων κοινωνικών ομάδων, καθώς και κυβερνητικών κι αντιπολιτευτικών κύκλων. Οι αντιδράσεις οξείς, επιπόλαιες κι επαναλαμβανόμενες, ως απόρροια του σύγχρονου τρόπου ζωής και σκέψης που χαρακτηρίζουν τη νοοτροπία σε γενικευμένο πλαίσιο. Για ακόμη μία φορά πνιγήκαμε σε μία σταγόνα νερό στην προσπάθεια ορισμένων να προσπαθούν να δικαιολογήσουν την παραβατικότητα των γυναικών εκείνων σε μία εορτή που έχει να κάμει με την απόδοση τιμών και μνήμης για τους ήρωες – αγωνιστές που αντιστάθηκαν και θυσίασαν ότι πολυτιμότερο είχαν, ώστε να απολαμβάνουμε εμείς σήμερα ελεύθερα όλα τα αγαθά, δίχως καταπίεση και καταναγκασμό. Το ίδιο ακριβώς συνέβη με τη σύλληψη και προσαγωγή μελών της αποκαλούμενης τρομοκρατικής οργάνωσης «Επαναστατική Αυτοάμυνα» από μονάδα της Ελληνικής Αστυνομίας στο υπόγειο του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΟΠΑ, τέως ΑΣΟΕΕ). Περιττολογία, περιαυτολογία και μία αβάσιμη προσπάθεια υποστήριξης με ανυπόστατα κι αναχρονιστικά επιχειρήματα ενάντια στην πλειονότητα πολιτών που επιθυμούν την ομαλότητα και την επιθυμία λειτουργίας μηχανισμών που θα επικροτούν τη νομιμότητα, τη δικαιοσύνη, την ευπρέπεια, τη τήρηση των αξιών, την κανονικότητα.

Σε αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα, διαπιστώσαμε το οξύ αίσθημα που δημιουργήθηκε από τα παραπάνω δύο δυσάρεστα συμβάντα, όταν συγκεκριμένη μειονοτική ομάδα υποστήριξης αυτών προσπαθούσε ανεπιτυχώς να εγκαθιδρύσει μία προκλητική ιδεοληπτική και λανθάνουσα λογική, βασισμένη σε στερεότυπα κι αναχρονισμούς της Μεταπολιτευτικής περιόδου. Δεν έλειψαν και οι αβάσιμες περιγραφές και κατηγορίες των, με την απόδοση χαρακτηριστικών «ταμπελών» – σήμα κατατεθέν τους – σε όλους όσους υποστήριζαν (και υποστηρίζουν) ένα πλαίσιο ορθής λειτουργίας κρατικών και πολιτειακών δομών, με γνώμονα το συμφέρον και την ασφάλεια του πολίτη που τιμά τα ήθη και παραδόσεις της χώρας του, αλλά και φροντίζει να τα μεταδώσει αυτούσια στους απογόνους του.

Όμως, εκείνο που οφείλουμε να παρατηρήσουμε και να προσέξουμε συνίσταται στο γεγονός ότι η παθογένεια που αναπτύσσουν στον καθημερινό τους βίο, με τη παράλογη συμπεριφορά και χαρακτήρα τους, οι συγκεκριμένες μειονοτικές ομάδες, στέκονται η αιτία στο να επιδίδονται σε αλλόκοτους συμβολισμούς, υπό τη μορφή ειδεχθών πράξεων, που σκοπό έχουν να επηρεάσουν και να βλάψουν την ομαλότητα του τρόπου ζωής των απλών κατοίκων – πολιτών αυτού του τόπου. Δεν χωρά αμφιβολία το συγκεκριμένο! Το βλέπουμε άλλωστε να διαδραματίζεται τις τελευταίες δεκαετίες λαμβάνοντας πότε τη μορφή καταλήψεων ακαδημαϊκών ασύλων με εκτεταμένου τύπου φθορές σε εγκαταστάσεις εκείνων, πότε με πορείες, απειλητικά κινούμενες εναντίον αστυνομικών δυνάμεων, επιχειρήσεων ιδιωτικού και δημοσίου χαρακτήρα και πότε εκτοξεύοντας απειλές κι εκφοβισμούς με ενδεχόμενες εκδηλώσεις τραμπουκικού χαρακτήρα κατά ανθρώπων που εντάσσονται στο ακαδημαϊκό κι επιχειρηματικό τόξο ή απλών πολιτών που τόλμησαν να υψώσουν το ανάστημά τους και να αντιπαραθέσουν την πάγια λογική κι επιχειρηματολογία τους απέναντι σε ιδεοληπτικού κι ολοκληρωτικού τύπου αντιλήψεις και πρακτικές. Τα συμβάντα εκείνα, τα οποία εξυμνούν τη βία, τη μισαλλοδοξία, τη καταπάτηση παραδοσιακών αξιών και συμβόλων, καθώς και τη διαστρέβλωση σημαντικών γεγονότων της ιστορίας, συντελούν στην εκκόλαψη ενός κλίματος ψευτοπροοδευτισμού και χαλιναγώγησης της κοινής γνώμης με στοιχεία αντικουλτούρας, τα οποία θα κινούνται εκτός πλαισίου νομιμότητας και συμβατότητας. Το συγκεκριμένο φαινόμενο τείνει – με τη πάροδο τόσων δεκαετιών – να ενσωματωθεί στους υγιείς πολιτειακούς μηχανισμούς, να κατορθώσει να απομυζήσει στοιχεία από εκείνους και να τα μετασχηματίσει, πλασάροντάς τα ως ένα ειδικό μέρος – υποκατηγορία των προαναφερθέντων λειτουργιών που επιθυμούν κι αυτά να συνυπάρχουν υποχρεωτικά με τους υπόλοιπους κανονισμούς και διατάξεις.

Πραγματικά, οξύμωρο είναι το γεγονός ότι, ενώ παρατηρείται μία τάση της κοινής γνώμης να καταδικάσει και να αποκηρύξει τους αποσυνάγωγους συμπεριφορισμούς των συγκεκριμένων μειονοτικών ομάδων, εντούτοις δεν προβαίνει σε περισσότερο ουσιαστικές λύσεις και σχεδιασμούς αντιμετώπισης εκείνων, με συνέπεια να εξακολουθούν τα φαινόμενα αυτά να παρασιτούν πάνω στην κανονικότητα που επιβάλλει η διάρθρωση ενός Κράτους, κινούμενου στο δημοκρατικό συνταγματικό τόξο. Κι εδώ γεννιούνται εύλογα ερωτήματα, όπως: γιατί παρατηρείται μία συνεχή τάση της ελληνικής κοινωνίας να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, ώστε να πραγματοποιήσει διαδικασίες εξαλείψεις εκείνων με τη βοήθεια θεμιτών μεθόδων και πρακτικών; Γιατί δεν ενεργοποιεί τα άμεσα αντανακλαστικά της η Πολιτεία στο να τα καταδικάσει έμπρακτα κι εν συνεχεία να τα εκριζώσει συθέμελα; Τί παραπέρα αποσκοπούν οι μειονοτικές εκείνες ομάδες ως προς το κίνητρο τέλεσης των ειδεχθών αυτών πράξεων; Γιατί διαιωνίζεται η συγκεκριμένη κατάσταση τόσα χρόνια, δίχως ίχνος υποτροπιασμού; Γιατί να υπάρχει αυτή η αδράνεια; Γιατί είναι αναγκασμένοι οι πολίτες αυτής της χώρας να υποτάσσονται στο τέρας του διχασμού, το οποίο εξακολουθεί ακόμη και στον παρόντα χρόνο να στιγματίζει τον κοινωνικό συνεκτικό ιστό και να κατακερματίζει το ηθικό των Ελλήνων πολιτών και κατοίκων; Γιατί εξακολουθεί να υφίσταται η συγκεκριμένη εκείνη κοινωνική παθογένεια; Ελάτε τώρα, ας μη κρυβόμαστε άλλο. Είναι η διαχρονική ανοχή της κοινωνίας και η πρακτική αδυναμία του ίδιου του ελληνικού Κράτους έναντι των αβυσσαλέων εκείνων φαινομένων. Όμως, ποίος είναι ο βαθύτερος λόγος, η αιτία για όλα τα παραπάνω που προανέφερα;

Κατά την ταπεινή μου άποψη, τα βαθύτερα αίτια των αποσυνάγωγων περιστατικών, τα οποία εμβαπτίζουν σκηνές αλλοφροσύνης, καλλιεργώντας διαστρεβλωτικές τακτικές, διεπόμενες από στοιχεία αναχρονισμού κι ολοκληρωτισμού, εντοπίζονται σε άλλες συνιστώσες. Και οι συνιστώσες αυτές απαρτίζουν τον τρόπο και τη μεθοδευμένη τακτική, με τις οποίες έχουν μεγαλώσει και γαλουχηθεί από το οικείο περιβάλλον τους οι συγκεκριμένες αυτές ομάδες, κατασκευάζοντας ένα δικό τους κοινωνικό πλαίσιο στρεβλής αντίληψης των ιστορικών γεγονότων, καθώς και της κοινωνικής και θεσμικής υποταγής μίας Πολιτείας που επιθυμεί τη διατήρηση της έννομης ομαλότητας του τρόπου ζωής των πολιτών της στα δικά τους μέτρα και σταθμά. Εμβαθύνουν με αυτό τον τρόπο την ιδεοληψία και τις μεθοδεύσεις τους, πραγματοποιώντας μία δυναμική εισαγωγή και μετέπειτα εγκατάσταση στα χωράφια της αντικουλτούρας. Και η συγκεκριμένη αποτελεί τη λέξη κλειδί! Η αντικουλτούρα. Ως τα πλέον αποκαλούμενα και σύγχρονα «Παιδιά των Λουλουδιών» - όπως χαρακτηριστικά συγκροτούσε το ευρύτερο κίνημα των «Χίπις» στα μέσα της δεκαετίας του ’60 – οι ολιγομελείς αυτές ομάδες ονειρεύονται μία κοινωνία, όπου – σύμφωνα με εκείνες – θα πρέπει να προσαρμόσει τις δομές και τους τρόπους που εκείνη λειτουργεί πάνω στις δικές τους επιθυμίες κι απαιτήσεις. Πάνω στον δικό τους ιδεοληπτικό προσανατολισμό και παραλογισμό επιδιώκουν να εγκαθιδρύσουν μία λογική, διεπόμενη από στοιχεία λαϊκισμού κι αναχρονισμού, ώστε να περάσουν μία νοοτροπία που θα εδράζεται πάνω στον αυστηρό πυρήνα του δικού τους ρεύματος. Και δεν αρέσκονται μόνο σε αυτό. Θα προσπαθήσουν να διαβάλλουν τις αξίες, τις παραδόσεις, την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά ενός καίριου Κράτους και των δομών του, ώστε να κατορθώσουν να εγκαθιδρύσουν ένα άτεγκτο πλαίσιο συμπεριφορισμού κι αυταρχικότητας που θα ελέγχεται αποκλειστικά και μόνο από εκείνους.

Κοιτάζοντας μάλιστα προς τα πίσω, στις προηγούμενες δεκαετίες, αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι ειδεχθείς πράξεις, στις οποίες επιδίδονταν – και συνεχίζουν να επιδίδονται ακόμη και τώρα – υποστήριζαν και υποστηρίζουν μία αρχή. Σύμφωνα με εκείνη, η δική τους αντίληψη ως προς τον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς των μέσα στο χρόνο που ορίζει η σύγχρονη καθημερινότητα, θα πρέπει να τοποθετείται εκτός πλαισίου από εκείνο δηλαδή που αναφέρεται στη συνηθισμένη κοινωνική ζωή που κινείται μέσα στα όρια της νομιμότητας κι ευσυνειδησίας, δημιουργώντας έτσι μία παράλληλη κουλτούρα έναντι της κανονικής – την αντικουλτούρα. Το τελευταίο όμως, θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο ότι, έρχεται να δημιουργήσει και μία σύγκρουση κι αντιπαλότητα έναντι άλλων κοινωνικών ομάδων και στρωμάτων, οι οποίες δεν επιθυμούν να ακολουθήσουν τη δική τους ιδεολογία, που απαρτίζεται από ένα μίγμα ριζοσπαστικού δογματισμού ακραίων πεποιθήσεων και νοοτροπιών που ενισχύουν την υπερβολή με έντονα τα στοιχεία σουρεαλισμού. Και το τελευταίο φανερώνει μία αντικοινωνικότητα στον τρόπο που έχουν μάθει να γνωρίζουν το περιβάλλον του κόσμου, στο οποίο περικλείονται, αφού αδυνατούν να αναγνωρίσουν τη διαφορετικότητα νοοτροπιών κι αντιλήψεων των υπολοίπων κοινωνικών ομάδων, που απαρτίζουν τη συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων – πολιτών αυτού του τόπου. Κρύβει όμως κι ένα βαθμό ανικανότητας στο να ενταχθούν στους υγιείς θεσμικούς λειτουργικούς κόλπους που ορίζει ένα κράτος που σέβεται την ομαλότητα και την φυσιολογική ροή των γεγονότων που συνυπάρχουν με τους πολίτες. Έτσι λοιπόν, όπως και η αντικουλτούρα που είχαν δημιουργήσει κι αναπτύξει το κίνημα των «Χίπις» στα μέσα της δεκαετίας του ’60, με τον ακραίο ιδεοληπτικό δογματισμό της απόρριψης της ήδη υπάρχουσας κουλτούρας που προωθούσε την ομαλή διεξαγωγή και διατήρηση αρχών κι αξιών, άλλο τόσο κινούνται, με θρησκευτική ευλάβεια και προσήλωση, οι συγκεκριμένες μειονοτικές αντιδραστικές ομάδες. Ίσως διότι νοσταλγούν τις πάλαι ποτέ παραλογισμένες πρακτικές στις οποίες επιδίδονταν οι ιδεολογικοί τους πρόγονοι.

Σε αυτό το σύντομο άρθρο μου προσπαθώ, δίχως την κατάλληλη επιστημονική κατάρτιση και γνώση, να προσεγγίσω ένα διαχρονικό κοινωνικό φαινόμενο, μία κοινωνική παθογένεια, η οποία έχει φθείρει σε υπερθετικό βαθμό τα θεμέλια του συνεκτικού ιστού της ελληνικής κοινωνίας κι έχει πραγματοποιήσει μία σειρά από συνεχείς εγχώριες αντιδράσεις και δυσαρέσκειες, με ένα κράτος να αδυνατεί να ελέγξει και να κατατροπώσει το συγκεκριμένο σοβαρό περιστατικό – σύμφωνα με τα υπάρχοντα όπλα θεσμικής νομιμότητος που διαθέτει. Οι κοινωνικές αναταραχές που προωθούν οι συγκεκριμένες αυτές ομάδες μέσω της αναζήτησής υπερβολικής ελευθερίας κινήσεων, δίχως τη δυνατότητα, άμεσης ή έμμεσης επίγνωσης των συνεπειών των πράξεών τους, αλλά και η μωρία που αποπνέουν, στέκονται η αιτία στο να εκκολαφθεί ένα κλίμα αμφιβολίας κι αποσταθεροποίησης ιδανικών, όπως χαρακτηριστικά αποτελεί το ελληνικό εθνικό φρόνημα και ιδεώδες. Η ενίσχυση δε της έκφρασης του κοινωνικού διχασμού που σημειώνεται ανάμεσα στον ελληνικό πληθυσμό, αναδυόμενο από εκάστοτε εξάρσεις τέτοιων αβυσσαλέων παθογενειών, στέκεται η αιτία αποδυνάμωσης του ήθους κι αξιών των Ελλήνων πολιτών αυτής της χώρας, καθώς και των αρτιμελών πολιτειακών δομών. Άλλωστε, αυτό τον ρόλο επιτελούν. Να αποσαθρώσουν λειτουργικές δομές, ώστε να εισάγουν ένα σύστημα αναρχίας. Και προσπαθούν να το κατορθώσουν όσο καλύτερα και πιο δρομολογημένα γίνεται – πάντοτε σε βάρος του απλού πολίτη της χώρας.

Κάτι τέτοιο όμως, βρίσκει πρόσφορο έδαφος κριτηρίων δημιουργίας επεκτατικών βλέψεων χωρών έναντι ελληνικών εδαφών και χωρικών υδάτων, με τη κατασκευή ανυπόστατων προπαγανδιστικών τακτικών και μεθοδεύσεων, ώστε να καταφέρουν τον πολυπόθητο σκοπό τους. Την υποταγή της ελληνικής γνώσης, της ιστορίας, γλώσσας, του πολιτισμού και κληρονομιάς διαμέσου εκείνης, ώστε να διασαλέψουν τη μήτρα που γέννησε τον πολιτισμό και τη Δημοκρατία, να τεμαχίσουν τον συνεκτικό ιστό της ελληνικής ιδέας, να κατακερματίσουν το ηθικό και να σπιλώσουν το πνεύμα της. Με λίγα λόγια, οι συνεχείς κοινωνικοί αναβρασμοί κι αναταραχές που προέρχονται από τα συμβάντα που εξέθεσα, στα σύνορα που ορίζει η εθνική μας κυριαρχία, μας επιτρέπουν να γινόμαστε εύκολη λεία – βορά σε εξωγενείς παράγοντες που επιθυμούν να μας υφαρπάξουν τη σημαντικότερη και πολυτιμότερη αξία που διαθέτουμε: την ελευθερία του κανονικού κι ομαλού τρόπου ζωής, καθώς και της συνειδήσεώς μας! Κι ο Έλληνας είναι απόλυτα συνυφασμένος με τη συγκεκριμένη αξία – εκείνη της ελευθερίας. Το έχει αποδείξει άλλωστε τόσους αιώνες στα πεδία των μαχών, με τους ήρωες – αγωνιστές του, με τους ποιητές και λογοτέχνες, με τους εθνικούς του ευεργέτες. Οφείλουμε να καταλάβουμε ότι όταν η ιδέα κι αξία της ελευθερίας για άλλους λαούς θεωρείται δεδομένη, για τους Έλληνες όμως και το ελληνικό κράτος θεωρείται αλληλένδετη – ένα! Διότι, παλέψαμε να την αποκτήσουμε, όπως και στον παρόντα χρόνο κατορθώνουμε να τη διατηρήσουμε αναλλοίωτη από επιβουλές παραγόντων και συντεχνιών που θέλουν να της καταφέρουν θανάσιμα πλήγματα.

Η αδράνεια κι ο μιθριδατισμός που γεννάται από εκείνη, συνιστούν ένα επικίνδυνο μίγμα βαλτώδους στασιμότητας που συγκρούεται με την ομαλή διεξαγωγή του βίου των πολιτών σε μία ευνομούμενη χώρα, αναζωογονώντας το επικίνδυνο συναίσθημα του βολονταρισμού, ο οποίος δε διστάζει να υποδαυλίζει το κοινό ελληνικό αίσθημα, προσπαθώντας να αποδομήσει οτιδήποτε αξιακό προκύπτει από εκείνο, ώστε να καταστείλει ενδεχόμενες προθέσεις κι ενέργειες που εκπροσωπούν την αρτιότητα και ομαλότητα, που επιθυμούν να παλέψουν ενάντια σε αυτόν και τις πρακτικές που εκπροσωπεί. Αυτό αποσκοπούν τα σύγχρονα εκείνα «Παιδιά των Λουλουδιών». Να εισάγουν την φυσική, ηθική, αξιακή και πνευματική ακινησία στους πάγιους λειτουργικούς μηχανισμούς σε ένα κράτος που σέβεται τους θεσμούς και τον ελληνικό λαό, να κάμψουν την ετοιμότητα και αξιακή εγρήγορση των αντανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας, ενώ παράλληλα, να κατασκευάσουν παραπετάσματα, ικανά να κρύβουν υπό τον μανδύα τους αήθεις τακτικές στο να αποπροσανατολίσουν σκέψεις και υγιείς καινοτόμες ιδέες. Έτσι λοιπόν, οτιδήποτε δε συνάδει με τη δική τους λογική κι αισθητική, αυτόματα θεωρείται εχθρικό προς εκείνους, θα συγκρουστούν ιδεολογικά κι εν συνεχεία, θα προβούν σε απροκάλυπτες επιθέσεις μίσους, ώστε να κατορθώσουν να εκπληρώσουν την επούλωση του πληγωμένου εγωισμού και αμετροέπειάς τους.

Διότι, δεν έχουν μάθει να διαταράζουν μόνο την ιδιοσυγκρασία των μηχανισμών της πολιτείας με τις αναίτιες πρακτικές και καπρίτσια, στα οποία επιδίδονται, αλλά και να πραγματοποιούν πομπώδεις απρόκλητους ακτιβισμούς που μόνο στους ίδιους βρίσκουν ανταπόκριση και τον ιδιόμορφο τρόπο ζωής που έχουν επιλέξει να ακολουθήσουν. Επιδιώκουν, με την ιδιότροπη στάση τους, να μαγνητίζουν την προσοχή μας, ίσως διότι θεωρούν πως επιτελούν ένα σκοπό στη ζωή τους, η οποία χαρακτηρίζεται από στοιχεία αντικοινωνικότητας, μειονεξίας κι άκρατου συμπλεγματισμού. Στο τελευταίο, σημαντική συμβολή συνιστά κι ο «θόρυβος» που πραγματοποιούν, ώστε να καταφέρουν να γίνουν αρεστοί με τις ιδιόμορφες πρακτικές που εκποιούν και να γεμίσουν το κενό, στο οποίο εμπεριέχονται ως ημιτελείς άνθρωποι – οντότητες μίας πατρίδας, λόγω της εντεταμένης αποστροφής δεσμεύσεων, υποχρεώσεων κι ευθυνών που συνεπάγονται τη δημιουργία ενός πολίτη, ικανού να ανταπεξέλθει στη σύγχρονη διάρθρωση των πραγμάτων.

Ο «θόρυβος» που παράγουν, έρχεται σε εναρμόνιση κι ενισχύεται από τον παλιμπαιδισμό στον οποίο επιδίδονται και συχνά αναπαραγάγουν, ώστε να τονώσουν το ήδη φουσκωμένο «εγώ» και ματαιοδοξία τους. Το καταφέρνουν σε υπερθετικό βαθμό με πορείες – κινητοποιήσεις – διαδηλώσεις, με άκαιρους κι αβάσιμους ακτιβισμούς, με φθορές δημοσίων κτιρίων και Πανεπιστημίων, με τραμπουκισμούς κι ενδεχόμενες επιθέσεις τρομοκρατικού χαρακτήρα, με άκαιρες προπαγανδιστικές εξαγγελίες και θεατρινισμούς, συμβάλλοντας στη καταδυνάστευση της ελευθερίας και δημοκρατίας. Παράλληλα, συμβάλλουν στον αφοπλισμό κάθε υγιών αντιγνωμιών που συνεπάγονται την ορθή λειτουργία και διαχείριση προβλημάτων που ταλαιπωρούν τους κατοίκους της χώρας, αρνούμενοι να συμπλεύσουν με το κοινό δημόσιο αίσθημα για μετάβαση προς το άρτιο, όπου στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, το προκαλούν ευθέως, το χλευάζουν και το περιγελούν. Η προβολή στοιχείων άκρατου λαϊκισμού δε λείπουν από την ποιότητα ζωής που ακολουθούν, καθώς επίσης κι από τις αποσυνάγωγες μεθοδεύσεις κι εξαγγελίες των. Μία ακόμη απορροή του παραγόμενου – από πλευράς τους – «θορύβου».

Αναρωτιέστε όμως γιατί; Η εξήγηση θεωρείται απλή: τοποθετούνται νοερά στο δικό τους φαντασιακό κόσμο, ορισμένο από τη δική τους λογική του παραλόγου κι αξιακό κώδικα, όπου μόνο με τις διαμαρτυρίες, τους τραμπουκισμούς και τη γκρίνια επιθυμούν να γεφυρώσουν επιφανειακά το βαθύτερο ιδεολογικό χάσμα μεταξύ αυτών και της υπόλοιπης κοινωνίας που επιθυμεί να κινείται στα πλαίσια της νομιμότητας. Η επίκληση στον υπερβολικό συναισθηματισμό διαμέσου του στοιχείου του βολονταρισμού συγκροτεί ένα επικίνδυνο μίγμα υποταγής συνειδήσεων κι αλλοίωσης των θεσμικών αντανακλαστικών της των κρατικών – πολιτειακών οργάνων, αφού σημαντικό μέρος των πολιτών βλέποντας την αδράνεια του τελευταίου, μετατρέπεται σε εύκολη βορά κίβδηλων εξαγγελιών που υποσκάπτουν το κύρος, την ελεύθερη βούληση και λογική. Η δε συνεχής και διαχρονική επίκληση σε μανιχαιστικού προτύπου στοιχεία και πρακτικές, ενισχύει τη βουλησιαρχία, με άμεσο συμπέρασμα, να επιδιώκουν να γίνουν πιο πιστευτοί στην ιδεοληπτική φαντασιολογία που επιθυμούν να επιβάλλουν και να παραχαράξουν υγιή πρότυπα και κοινωνικές αξίες. Άλλωστε, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι, σε ευρύτερο πλαίσιο, είμαστε κι επιρρεπείς στο συναίσθημα της γκρίνιας και του υπερβολικού συναισθηματισμού, δε λέω. Εντούτοις, καλούμαστε να συμμεριστούμε την κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία και ο τρόπος ζωής από τα θλιβερά εκείνα φαινόμενα, να αξιολογήσουμε εκ βαθέων κι εκ νέου τις αποτιμώμενες κοινωνικές φθορές και μπαχαλώδεις ατασθαλίες που έχουν κατά καιρούς πραγματοποιήσει, ώστε να επιχειρήσουμε να αποτινάξουμε το παρασιτισμό που αποπνέουν με τον τρόπο συμπεριφοράς τους και σιγά – σιγά, να προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα.

Η απαλλαγή αποτρόπαιων κοινωνικών φαινομένων που έχουν σημαδέψει τη σύγχρονη ελληνική σκηνή κρίνεται αναγκαία στο να επιτελεσθεί. Ο ψευτοπροοδευτισμός που προσπαθούν να επιβάλλουν οι εκάστοτε ομάδες που κινούνται επιτηδευμένα σε ατραπούς αναχρονισμού και μισαλλοδοξίας, συνιστά μία ιδεοληπτική μέγγενη ενάντια στον πραγματικό προοδευτισμό, όπου δεν αποδεσμεύει τις ήδη καταπιεσμένες ελληνικές αξίες και ιδανικά να εξελιχθούν περεταίρω και αναγκάζει να παραμένουν στάσιμες και στείρες. Η συχνότητα αναπαραγωγής των ειδεχθών εκείνων πρακτικών και μεθοδεύσεων, δεκαετίες τώρα, έχει δημιουργήσει μία αίσθηση ανίας, αλλά και οργής στους Έλληνες πολίτες. Δε χωρά αμφιβολία το συγκεκριμένο! Ο ελληνικός λαός – τουλάχιστον στη πλειονότητά του – επιθυμεί να περιέλθει σε μία μεταβατική ιδεολογικά και κοινωνικοπολιτικά κατάσταση, όπου θα παραμερίσει φαντάσματα του παρελθόντος, θα διαψεύσει τις Κασσάνδρες που επιθυμούν τη σπίλωση υγιών αξιακών συνιστωσών και πολιτειακών δομών και θα καταφέρει να οικοδομήσει ένα σκαλοπάτι κάθε φορά προς επίτευξη ρηξικέλευθων επιτευγμάτων, ικανών στο να επιφέρουν καίριο πλήγμα σε αρρωστημένου τύπου κατασκευάσματα και κακοτεχνίες που υπονομεύουν κι αποπροσανατολίζουν τα ελληνικά ιδεώδη. Η ελληνική κοινωνία και ο ελληνικός τρόπος ζωής οφείλουν να αποσχιστούν από δυστοπικές καταστάσεις και να αλλάξουν ρότα, επιχειρώντας εκ βαθέων έναν πάγιο σχεδιασμό με γνώμονα την ευημερία, οικονομική, πολιτισμική, ψυχική και πνευματική, του ίδιου του ανθρώπου, ως απαραίτητο συστατικό κύτταρο τοποθετημένο μέσα σε μία ομάδα, σε μία κοινωνία, μία χώρα – πατρίδα. Άλλωστε, το επιβεβαιώνει κι ο Ινδός θεοσοφιστής Jiddu Krishnamurti λέγοντας: «δεν είναι δείγμα υγείας να είσαι καλά προσαρμοσμένος σε μια βαθιά άρρωστη κοινωνία».

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.