ΑΡΘΡΑ

Σταμάτης - Στυλιανός Βλάχος

MSc. Περιβαλλοντολόγος, διαχείριση ενέργειας & περιβάλλοντος, μέλος Οικολογικής Συνεργασίας Δήμου Παλαιού Φαλήρου ECO+  

Η Πατρίδα μας, η ταυτότητά μας!

0 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019, 22:26

«Απεκρίθη εκ παλαιοτέρου του βαρβάρου έθνεος το ελληνικόν εόν και δεξιώτερον και ευηθείης ηλιθίου απηλλαγμένον μάλλον. – Μτφρ: Ξεχώρισε από παλιά το ελληνικό έθνος από τους βαρβάρους όντας πιο ικανό και περισσότερο απαλλαγμένο από την ηλιθιότητα .»

Αριστοτέλης, 384 – 322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος



Είναι φορές που κάθεσαι κι αναρωτιέσαι, γιατί άτομα που εντάσσονται στο χώρο της Αριστεράς και της Κομμουνιστικής συνιστώσας εχθρεύονται τα ιερά ήθη, έθιμα και παραδόσεις της πατρίδας μας, της Ελλάδας. Γιατί διαθέτουν τέτοιας έντασης μένος και επιθυμία για ολοκληρωτικού τύπου αποδόμηση των αξιών που διέπουν το ελληνικό κράτος – έθνος στην μακραίωνη πορεία του, στην μεγάλη ατραπό της Ιστορίας και της αλήθειας που θέτουν οι κανόνες της πραγματικότητας. Γιατί εχθρεύονται την ελληνική μάνα γη, που από τα σπλάχνα της ξεπήδησαν προσωπικότητες και γεγονότα, άξια στο να αναζωπυρώσουν τη σπίθα της πνευματικής αναγέννησης και της πορείας της χώρας μας στην κατάκτηση του καλού, του ακεραίου και της αλήθειας. Γιατί τους ενοχλεί η ελληνική ιστορία που τόσο δυναμικά και παραστατικά ξετύλιξε το κουβάρι της στο πέρασμα των αιώνων και διαμόρφωσε γενεές πολιτών, ικανών στο να ανταπεξέλθουν στις οποιεσδήποτε προκλήσεις και να συγκροτήσουν τον πυρήνα μίας ιδέας, πάνω στην οποία θα αποκτήσουμε όλοι εμείς μνήμη και συνείδηση για το τι μέλι γενέσθαι.

Απορίας άξιο ο συγκεκριμένος προβληματισμός μου πάνω στο πάγιο θλιβερό ζήτημα που αφορά το μίσος και την εμμονή που διακατέχει μερίδα συμπολιτών μας για την Ελλάδα και την πάγια πορεία της στο εθνικό και διεθνές γίγνεσθαι. Δεν θεωρείται και λίγο η συστηματική διαπόμπευση και σκύλευση της πατρίδας μας ως προς την κρατική κι εθνική της υπόσταση και το ρόλο που εκείνη διαδραματίζει στους κατοίκους – πολίτες της. Προβληματίζεσαι έντονα και λες – όσοι επιθυμούν την εθνική και πνευματική της υποβάθμιση – ότι εκείνοι δεν ανήκουν στο έμψυχο δυναμικό της που απαρτίζει την οντότητα, η οποία σχηματίζει ένα Κράτος-Έθνος με κυρίαρχα χαρακτηριστικά και συγκεκριμένη ταυτότητα στο χώρο της Ιστορίας. Τους θεωρείς υποσυνείδητα ως ένα ξένο σώμα ή ως ένα παθογόνο μίκρο-οργανισμό που επιθυμεί να παρασιτήσει στα υγιή κύτταρα του οργανισμού σε ένα σώμα, να απομυζήσει τις άρτιες κυτταρικές λειτουργίες που επιτελούν από τα οργανίδιά τους και να τα μολύνει, με σκοπό την καταστροφή τους.

Κάθε χρόνο, ανήμερα των εθνικών μας επετείων – της 28ης Οκτωβρίου 1940 και 25ης Μαρτίου 1821 – σημαντική μερίδα ατόμων επιδίδονται με ζήλο στο να προσπαθούν να αποσαθρώσουν την εθνική συνοχή που διέπει μεγάλο μέρος των Ελλήνων πολιτών, όταν οι τελευταίοι αισθάνονται αμέριστη την ανάγκη να συμβάλλουν από ηθικής και πατριωτικής μεριάς τους στο χαρμόσυνο κλίμα των συγκεκριμένων εορταστικών εκδηλώσεων. Αναζητούν συνεχώς ατοπήματα ηρώων αγωνιστών που πήραν μέρος για την απελευθέρωση του ελληνικού έθνους ή και μεταξύ των διενέξεις (των ηρώων – αγωνιστών) εμφυλιοπολεμικού χαρακτήρα κι απόχρωσης, με το να ρίχνουν ιδεοληπτική λάσπη στον χαρακτήρα και προσωπικότητά τους, διαστρεβλώνοντας την υπόστασή τους.

Ενώ σθεναρά επιθυμούν, όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι, να αποκαταστήσουν την ιστορική αλήθεια – σύμφωνα πάντοτε με τα δικά τους πρότυπα και επιταγές, όπως αρμόζει στην ιδιοσυγκρασιακή τους παράλογη λογική και πρακτική. Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τη συλλογιστική τους: το «ΟΧΙ» δεν το είπε ο Μεταξάς στο τελεσίγραφο το Ιταλού δικτάτορα B. Mussolini, δεν υπήρξε το «Κρυφό Σχολειό» κατά την περίοδο του Οθωμανικού ζυγού, η επανάσταση της 25ης Μαρτίου 1821 είχε κοινωνικό χαρακτήρα – ήταν δηλαδή κοινωνική επανάσταση, ενώ το Ζάλογγο, η ύπαρξη της Φιλικής Εταιρείας και το Λάβαρο της Επανάστασης ήταν πλασματικά στοιχεία, που εντάσσονται στα χωράφια της λαϊκής μυθοπλασίας, η χρηματοδότηση της Ελληνικής Επαναστάσεως πραγματοποιήθηκε από ξένες δυνάμεις κι όχι κυρίως από τους Έλληνες, αλλά και ότι ζούσαμε καλύτερα υπό Οθωμανική κυριαρχία και δεν χρειαζόταν να γίνει η επανάσταση. Όμως, όλα τα παραπάνω, ανήκουν φυσικά στη σφαίρα τη δικής τους συνείδησης και της αρρωστημένης επιβολής – καταναγκαστικού χαρακτήρα – στο να παραθέσουν μία πραγματικότητα εσφαλμένη κι αποπροσανατολισμένη από την ατραπό των αληθινών ιστορικών εξελίξεων που τόσο απλόχερα κι ακέραια παραθέτει η ανθρώπινη Ιστορία και πάντοτε εξυπηρετούμενη των δικών τους συμφερόντων και πρακτικών.

Η εμφάνιση ατόμων, τα οποία εντάσσονται στη σφαίρα των ακραίων ιδεοληπτικών νεωτεριστών, στις περιόδους των εθνικών επετείων και η προσπάθεια που κάνουν αρεσκόμενοι στο να αμαυρώνουν τη μνήμη των πατριωτών – αγωνιστών και των εορτών, συνιστά σύνηθες γεγονός στην Ελλάδα! Η παγίωση των συγκεκριμένων νεωτερισμών ανά τα χρόνια, συγκροτεί τη δυνατότητα και συνάμα, την ικανότητα που διαθέτουν οι μειονοτικές εκείνες ομάδες στο να καταφέρουν, με σχετική ευκολία κι επιτυχία, να περάσουν τα δικά τους μηνύματα και τις δικές τους διαστρεβλωμένες – μη επιστημονικές – απόψεις, που όμως βρίσκουν αντίθετους τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών αυτής της χώρας. Η εμμονή που επιδεικνύουν στο να πλήξουν, με την τακτική του ιδεολογικού προπαγανδισμού, κάθε τι άρτιο, αγωνιστικό, ηρωικό και παραγωγικό που επιτέλεσαν ονόματα σπουδαίων Ελλήνων πατριωτών και που στάθηκαν η αιτία στο να συγκροτήσουν την ανάδυση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους – έθνους και κρατική του υπόσταση, αποδεικνύει το έλλειμμα του ελληνικού πνεύματος και παιδείας που τους διακατέχει. Η προσπάθεια, στην οποία επιδίδονται στο να αποδομήσουν και να αποκαθηλώσουν τις αξίες, τις παραδόσεις και τα ιερά σύμβολα, πάνω στα οποία στηρίχθηκε η εθνική συνοχή και υπόσταση της πατρίδος μας, όπου εκείνα μαζί συγκρότησαν την συγκολλητική ουσία ενός Έθνους, αποδεικνύει το μείζον πρόβλημα που έχουμε ως σύγχρονή κοινωνία ως προς τον τρόπο αντίληψης κι εξήγησης ορισμένων γεγονότων, τα οποία θεμελίωσαν το ελληνικό ιδεώδες κι ελευθερία.

Όμως, δεν αντιλαμβάνονται ή επιδεικτικά αγνοούν ότι, κράτος και σε μεγαλύτερο βαθμό Έθνος, χωρίς παραστατικούς συμβολισμούς και δίχως σύμβολα που να υποδηλώνουν την ταυτότητα μίας κρατικής κι εθνικής οντότητας, δεν υφίσταται! Διότι, τα συγκεκριμένα στέκονται η αιτία στο να οικοδομηθεί μία ακέραιη εθνική συνείδηση, ικανή να ανατρέψει τα κακόβουλά σχέδια και βλέψεις άλλων κρατών, που επιθυμούν να αποσπάσουν κομμάτια της εθνικής μας ιστορίας, γλώσσας και ταυτότητας και να τα οικειοποιηθούν, προξενώντας μας σοβαρές ιστορικές και πολιτισμικές απώλειες σε εθνικό επίπεδο. Τα σύμβολα ενός έθνους, καθώς και η ιστορία του οποίου, συμβάλλουν στην εθνική ενότητα κι ομοψυχία των πολιτών του. Εκείνα, καταφέρνουν να του εμφυσήσουν τα θεμελιώδη ιδανικά και τις αναλλοίωτες ιστορικές παραδόσεις – έστω και ψεγάδια αυτής – ώστε να σταθούν η αιτία στο να κατασκευάσουν μία πάγια εθνική ασπίδα άμυνας και προστασίας έναντι εκείνων, που με διάφορους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς διεπόμενους από την υφέρπουσα δογματική αντίληψη της απομυθοποίησης ιστορικών γεγονότων, επιθυμούν να βλάψουν το εθνικό κύρος αυτού του τόπου.

Όμως, τι είναι εκείνο, το οποίο κατορθώνει να αναζωπυρώνει την ελπίδα στους πολίτες μίας χώρας, που επιθυμεί και διακατέχεται από την ανάγκη να ανήκει κάπου; Να διαθέτει μία ταυτότητα, που θα της εξασφαλίσει το πέρασμα στην ιστορική αλήθεια κι αναγνώριση; Μα φυσικά, οι εθνικές μας επέτειοι! Διότι, οι συγκεκριμένες, συνιστούν ένα σημαντικό κομμάτι ιστορικής αναγνώρισης και αναπαριστούν το καταλληλότερο όχημα αναπτέρωσης της ιστορικής μας μνήμης, προκειμένου να διαμορφωθούν σκέψεις και συνειδήσεις. Για τον λόγο αυτό, στην βασική εκπαίδευση, η ιστορική συναίσθηση είχε συσχετιστεί με τον εορτασμό των εθνικών επετείων με διάφορους τρόπους, αφού οι εθνικές εορτές στόχευαν στην διάδοση της ιδέας του κοινού παρελθόντος και κοινής ταυτότητας στους μαθητές – γονείς – δασκάλους – καθηγητές – στους πολίτες μίας κοινωνίας, σύμφωνα με την επιστημονική δημοσίευση της καθηγήτριας παιδαγωγικής P. Golia (2007) με τίτλο: «Interpretations of national celebrations at Greek primary schools: a proposal for semiotic analysis». Επομένως, τα άτομα λαμβάνοντας μέρος στις εθνικές εορτές, αυτομάτως συμμετείχαν και σε μία κοινωνική διαδικασία που απέβλεπε στην απόκτηση εθνικής ταυτότητας, αλλά και κατασκευής του έθνους-κράτους και παγίωσης της έννοιας εκείνου στο μυαλό και τις συνειδήσεις των.

Οι εθνικές επέτειοι, στοχεύουν στην αναγνώριση και παγίωση της εθνικής μας ταυτότητος, μέσω της ιστορικής αλήθειας. Οι συγκεκριμένες τελετουργικές εκδηλώσεις – οι εθνικές μας εορτές – βοηθούν στο να αποκτήσει και να ενσωματώσει ο Έλληνας πολίτης κοινή λαϊκή ιστορική μνήμη σε ιστορικά γεγονότα, ώστε να μπορέσει να καθορισθεί η έννοια του Κράτους-Έθνους και να δημιουργήσουν σε εκείνον την αίσθηση της συλλογικής ταυτότητας, μέσω της δημιουργίας ισχυρών δεσμών μεταξύ παρόντος και παρελθόντος. Ότι ο πολίτης διαθέτει μία συγκεκριμένη ταυτότητα, ότι κάπου ανήκει ή έχει την ανάγκη να αυτοπροσδιορισθεί και να την αξιοποιήσει προς όφελος της χώρας του, στην οποία μεγάλωσε κι έλαβε την ελληνικότητα της παιδεία της. Του παρέχουν ζωντανά στοιχεία κι απτές αποδείξεις – σε αρκετές των περιπτώσεων – των διαχρονικών επιτευγμάτων και των αιματηρών αγώνων, στους οποίους επιδόθηκε το Έθνος, όπου τα συγκεκριμένα, με τη σειρά τους, απετέλεσαν τη μαγιά συγκρότησης του νέου κράτους πάνω στα οποία εδράζεται το σύνολο των πολιτειακών του δομών, αλλά και πολιτικών του στάσεων, οι οποίες στέκονται αρωγοί και υπερασπίζουν την εθνική του ανεξαρτησία.

Ένα τελετουργικό, μία τελετή, μία εθνική επέτειος – εθνική εορτή, κατά την Καθηγήτρια του Τμήματος Ανθρωπολογίας κι Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Johannes Gutenberg, C. Lentz (2013) στην επιστημονική της δημοσίευση: «Celebrating independence jubilees and the millennium: national days in Africa. Nations and Nationalism», συμβάλλει στη δημιουργία και την άρτια συντήρηση δεσμών μεταξύ Κράτους-Έθνους – πολιτών – ένδοξων αγωνιστών προγόνων και γεγονότων, στους οποίους οι σύγχρονοι πολίτες καλούνται να επαναπροσδιορίσουν το εθνικό τους παρελθόν. Κάποιος από το μακρινό παρελθόν, που έγινε αντικείμενο λατρείας στην διάρκεια των εθνικών επετείων – εορτών γίνεται αγαπητός, αποδεκτός από τους συμμετέχοντες. Έτσι λοιπόν, οι μετέχοντες των εθνικών εορτών αισθάνονται πως λαμβάνουν μέρος στην επαναβεβαίωση μίας ομάδας αξιών και ιδανικών, καθώς πραγματοποιείται σύζευξη του παρόντος με το παρελθόν, άρα αισθάνονται κομμάτι και κοινωνοί μίας ολότητας, που διέπεται από εθνική συλλογικότητα και έτσι δημιουργείται η ουτοπία της ενότητας. Βιώνουν έντονα εκείνο το συναίσθημα που αντικατοπτρίζει τη σπίθα της πατριωτικής φλόγας και της ανάγκης για κατανόηση και συμπόρευση με εκείνο που θα τους προκαλέσει το εναρκτήριο λάκτισμα για την ένωσή με την προγονική τους ιστορία και το ένδοξο παρελθόν, ώστε όλοι μαζί να καταλάβουν την ολότητα εκείνη του Έθνους που διαδραματίζεται στο παρόν – τώρα!

Άξιο σημείωσης θεωρώ το γεγονός ότι, πέρα από το αίσθημα της ενότητας που εκκολάπτουν κι αναδύουν οι εθνικές μας επέτειοι, οι μετέχοντες μέσω των εορτών εκείνων, εκπαιδεύονται, ώστε να γίνουν οι κατάλληλοι πολίτες. Άλλωστε, οι απλοί πολίτες θεωρούνται από τον κρατικό μηχανισμό, ως άτομα που χρήζουν εκπαίδευσης, διάπλασης αλλά και διαμόρφωσης. Τουτέστιν, οι εθνικές εορτές συνιστούν ένα κομμάτι της πολιτικής εκγύμνασης των πολιτών ενός κράτους και στοχεύουν στην εθνική και πολιτική διαπαιδαγώγηση των πολιτών αλλά και των μαθητών, σύμφωνα και με τις Καθηγήτριες Α. Φραγκουδάκη & Θ. Δραγώνα (1997) στο βιβλίο τους με τίτλο: «Τι είν’ η πατρίδα μας; Εθνοκεντρισμός στην Εκπαίδευση» και Π. Γκόλια (2006) στη διδακτορική της διατριβή με θέμα: «Εθνική και πολιτική διαπαιδαγώγηση στο Ελληνικό Δημοτικό Σχολείο: ο ρόλος των σχολικών εορτών» στο Παν. Δυτικής Μακεδονίας. Μέσω των συλλογικών συμβόλων των εθνικών εορτών, το κράτος απεικονίζει το μοντέλο του πολίτη που επιθυμεί για τα μέλη του, παρουσιάζει τις βασικές αρχές που καθορίζουν πως πρέπει να είναι και να συμπεριφέρονται οι πολίτες του. Το πρότυπο του πολίτη δεν οφείλει μόνον να εφαρμόζει και να ακολουθεί κατά γράμμα την ιδεολογία που ασπάζεται το κράτος, να εκτελεί τις υποχρεώσεις και καθήκοντα του ως πολίτης, αλλά και να παρουσιάζεται ουσιαστικά ενεργός, όπως το κράτος θέλει αυτός να είναι. Ο τρόπος που παρελαύνουν οι στρατιώτες αλλά και οι πολίτες, το περιεχόμενο των επετειακών ομιλιών και των ποιημάτων και άλλων κειμένων που αναγιγνώσκονται στην διάρκεια των εθνικών επετείων, ’παρουσιάζουν’ την εικόνα του ιδανικού πολίτη.

Παράλληλα, οι παρελάσεις που πραγματοποιούνται μέσω των εθνικών επετείων, συνιστούν την πολιτική ιδεολογία του κράτους και την πολιτειακή ευγνωμοσύνη εκείνου απέναντι στους ήρωες αγωνιστές και τις νίκες που πραγματοποίησαν ενάντια στις επιβουλές και βλέψεις ξένων κρατών. Συγκροτούν την ένδειξη – μέσω της περίοπτης ορατότητάς τους και της ιδεολογικής εκτάσεως που λαμβάνει χώρα – στο ότι εκείνες βοηθούν τον κυβερνητικό σχηματισμό και τον κρατικό μηχανισμό που τον υποστηρίζει να εκθέσει με ευκολία τις βασικές του αρχές κι αξιώσεις, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό κοινό, στέλνοντας ηχηρά μηνύματα πατριωτισμού και ακεραιότητας του κράτους-έθνους – όπως εκείνο θα έπρεπε να αποτελέσει. Επιπρόσθετα, οι παρελάσεις που πραγματοποιούνται στην διάρκεια των εθνικών εορτών, μεταδίδουν τις βασικές αξίες, ιδανικά κι αρχές του κράτους, ενώ βρίθουν από εννοιολογικά σύμβολα, τα οποία συνιστούν ολοζώντανη απόδειξη της ιστορικής πορείας του έθνους από την αρχαιότητα έως και σήμερα. Μας γνωστοποιούν την παρουσία, αλλά και την ύπαρξη του ίδιου του κράτους, ως φορέα υπενθύμισης και συμβολής στην άρτια και αναγκαία ενημέρωση των πολιτών σχετικά με την εθνική μας υπόσταση και πορεία, ενώ μετατρέπουν εκείνο (το Κράτος) σε ορθό θεματοφύλακα της ιστορικής και πολιτισμικής μας περιουσίας.

Η χρήση των εθνικών συμβόλων και τελετών, κατά κύριο λόγο, αποβλέπει στην πρώτιστη κινητοποίηση κι ανάπτυξη των συναισθηματικών δεσμών και στην ενίσχυση και θωράκιση του εθνικού συναισθήματος του «ανήκειν», σύμφωνα με την Dr. C. Lentz (2013). Ενώ, με την επανάληψή τους εξασφαλίζεται η συνέχεια της εθνικής συλλογικότητας, καθώς και η παγίωση εκείνης στην διάρκεια των επόμενων χρόνων. Έτσι, κατά τον διάσημο καθηγητή ιστορίας και συγγραφέα (περισσοτέρων των 25 βιβλίων) G. L. Mosse (1990) στο βιβλίο του με τίτλο: «The Nationalization of the Masses: Political Symbolism and Mass Movements in Germany from the Napoleonic Wars through the Third Reich», όλα στο σύμπαν επαναλαμβάνονται σχεδόν αιώνια. Τον ίδιο δρόμο, πορεία κατά αυτόν τον τρόπο, ακολουθεί και μία εθνική εορτή. Η ίδια ιστορική στιγμή, τα συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα, εορτάζονται ξανά και ξανά ανά τα χρόνια – επιχειρείται μία συγκεκριμένου τύπου και υφής επαναληπτική διαδικασία, με κύριο σκοπό να θυμηθούν τα άτομα συλλογικά τι είναι εκείνο το γεγονός που εορτάζεται και τι σηματοδοτεί σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Κατά τον καθηγητή R. A. Quantz (1999) του Miami University (Department of Education Leadership) στην δημοσίευσή του (opinion paper), με τίτλο: «School ritual as performance a reconstruction of Durkheim’s and Turner’s uses of ritual», οι επετειακές εκδηλώσεις, κατά βάση οι παραστάσεις εκείνων, στηρίζονται στην πράξη, στην τυποποιημένη κι εννοιολογική συμβολική αναπαράσταση και τελετουργία και ενέχουν την αίσθηση της επαναλαμβανόμενης τακτικής κι εκμάθησης.

Επομένως, οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε – με βάση τα παραπάνω – ότι, οι εθνικές εορτές αποτυπώνουν την ιστορική συνέχεια αλλά και την αδιάλειπτη παρουσία και πορεία του σύγχρονου έθνους-κράτους, ενώ η εθνική ιστορία ξεδιπλώνεται ως μία αλληλουχία γεγονότων που οδηγεί στο παρόν. Και τα άτομα, οι πολίτες διαμορφώνονται μέσω των εθνικών εορτών: δια μέσω της ιστορικής αφήγησης, του σχεδιασμού της εκδήλωσης, των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα, των συναισθημάτων και των αναπτυσσόμενων συναισθηματικών δεσμών, των επινοημένων ιδεών. Οι εθνικές εορτές χρησιμοποιούνται για να διαμορφώσουν, ιδέες, αισθήματα, δεσμούς, μνήμες, ταυτότητες. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τον Καθηγητή κοινωνιολογίας E. Etzioni (2000), του George Washington University στην επιστημονική του δημοσίευση με τίτλο: «Toward a Theory of Public Ritual», οι εορτές με εθνικό υπόβαθρο, εξυπηρετούν και στην κοινωνικοποίηση των συμμετεχόντων, αλλά και την ανανέωση της δέσμευσης τους στις αξίες και στις αρχές πάνω στις οποίες θεμελιώνονται τα οικοδομήματα του κράτους και έθνους, γεγονός που οδηγούσε στην ενοποίηση και συμπαγοποίηση της κοινωνικής ομάδας. Η κοινωνικοποίηση όμως αυτή ενσωματώνει στους κόλπους της όχι μόνο μία συγκεκριμένη μερίδα πολιτών ως προς το ηλικιακό πρόσημο, αλλά απευθύνεται σε όλες τις κατηγορίες και ηλικιακές διακυμάνσεις των πολιτών, καθώς οι κοινωνικές διαδικασίες (εορταστικές εκδηλώσεις) επιζητούν την αφοσίωση τους και τη γαλούχηση ενός συστήματος ακέραιου εθνικού προσανατολισμού και ταυτότητος.

Όμως, μία εορτή που εορτάζεται και επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, συνέχεια στην πορεία του χρόνου, είναι φυσικό να μην προκαλεί πάντα τον ίδιο ενθουσιασμό, τόσο στο κοινό όσο και στους ενεργά συμμετέχοντες – εξ’ού και οι αντιδράσεις ορισμένων που επιθυμούν να καταργηθούν οι παρελάσεις ή και να μη δίνουν τόσο σημασία στις επετείους, θεωρώντας εκείνες ως ανιαρές και τετριμμένες. Κι αυτό ενέχει μία λογική εξήγηση. Οι εορτές δεν χρησιμοποιούνται πάντοτε, τουλάχιστον συνειδητά, ως μέσο για την πνευματική και ιστορική χειραγώγηση των πολιτών, καθώς οι ανάγκες του κράτους ποικίλουν ανάλογα με τις πολιτικοκοινωνικές και οικονομικές καταστάσεις τις οποίες βιώνουν. Μελετητές όμως αναρωτιούνται, γιατί η μονοτονία και σταθερότητα που καταγράφεται στον σχεδιασμό και παρατηρείται κατά την διάρκεια των εθνικών εορτών δεν οδηγεί στην λησμονιά, μία έννοια ταιριαστή θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο, που αρμόζει, ταιριάζει με την αδράνεια.

Ο λόγος είναι ότι, οι εορτές δεν είναι απλά αρένες, κενοί χώροι που με απλοϊκό και τυποποιημένο τρόπο συνεισφέρουν στην συγκρότηση του κράτους ή ενθουσιώδη διαλλείματα με απλουστευμένο διασκεδαστικό περιεχόμενο από την καθημερινότητα. Δεν θεωρούνται μηχανικές προβολές του ιστορικού παρελθόντος που με παγερή μέθοδο θα προσπαθήσουν να σου επιβάλλουν τα δικά τους μέτρα και σταθμά και να εξυπηρετήσουν μηχανισμούς που έχουν ως αρχή και κριτήριο το θηρίο του ολοκληρωτισμού. Κάθε άλλο! Οι πρακτικές που εφαρμόζουν οι εθνικές επέτειοι στο σύνολο των παρευρισκομένων πολιτών δεν ανήκουν στη σφαίρα του παραλόγου και δεν υπονομεύουν τους θεσμούς, το πνεύμα και τις συνειδήσεις των. Οι τελετουργίες τους εμπεριέχουν, χαρακτηρίζονται – εν μέρει – από στοιχεία της αδράνειας, όμως η αδράνεια των συγκεκριμένων εορτών διαθέτει τον δικό της ρυθμό και την δική της ένταση και μελωδία, που μέσω εκείνων ο ρυθμός αυτός εγκαθίσταται, ριζώνει βαθιά στο μυαλό και τη συνείδηση των πολιτών και γίνεται οικείος, ως συλλογική μνήμη, ως συλλογική ταυτοποίηση της υπόστασης των πολιτών σε ένα κράτος που επιθυμεί να έχει και τον ρόλο του έθνους. Τους μυούν σε πανανθρώπινες αξίες και πιστεύω, τα οποία στάθηκαν η αιτία στο να αποκτήσουν οι Έλληνες μία συλλογική δράση κι επιθυμία για ελευθερία και δημοκρατία, ενώ συμπορεύονται, ανοιχτά πλέον, με το αίσθημα της πνευματικής και ηθικής ολοκλήρωσης πάνω σε ένα σύστημα αρχών, που ως στόχο έχει την ομαλή πορεία του ελληνικού κράτους-έθνους στο διεθνές στερέωμα.

Η Εθνική Παλιγγενεσία (Ελληνική Επανάσταση), απετέλεσε το ορόσημο, την νέα αρχή, η οποία θεωρείται μία δυνατή στιγμή στη πορεία του Ελληνικού Έθνους, που με τη σειρά της καλλιέργησε τους σπόρους της συνοχής και της συνεργασίας – παρά τα όποια προβλήματα κι εμπόδια – για μία νέα δημιουργία και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Σηματοδότησε την ιδρυτική στιγμή, κατά την οποία, σχεδόν όλοι οι Έλληνες – στην συντριπτική πλειονότητά τους – πήραν τη γενναία απόφαση, το καινοτόμο και συνάμα παράτολμο ρίσκο, να εναντιωθούν σε όλα εκείνα που καταπίεζαν το πνεύμα, τη λογική και την ελευθερία στο να αποφασίζει μόνος του – πολλές φορές και με κίνδυνο της ίδιας του της ζωής. Και τα κατάφεραν! Οι ιδρυτικές στιγμές («Founding moments») εορτάζονται από το κράτος και τους πολίτες του ως στιγμές υπερηφάνειας ή «επιλεγμένης δόξας» («Chosen glories»), όπως τις χαρακτηρίζουν οι καθηγητές Volkan & Itzkowitz (1998) του University of Virginia στην επιστημονική τους δημοσίευση με τίτλο: «Ethnicity and Nationalism: A Psychoanalytic Perspective», αλλά και η καθηγήτρια κοινωνιολογίας και πολιτικής επιστήμης R. Tzanelli (2007) του University of Leeds στην επιστημονική της δημοσίευση με τίτλο: «The politics of ‘Forgetting’ as aspects of belonging ;between Greek self-narration and reappraisal». Με κίνδυνο λοιπόν να στερηθεί τον κόσμο του όλο, ο Έλληνας αγωνιστής αποφάσισε την νίκη – μαζί με την ελευθερία ή τον θάνατο, το όλο ή το τίποτα, ώστε να απαλλαχθεί από το σαράκι της σκλαβιάς (κι όχι της υποδούλωσης) κι από τα δεσμά της λήθης και να του δοθεί η ευκαιρία να χαράξει μαζί με τους συμπατριώτες του μία ατραπό ελευθερίας κι ολοκλήρωσης Το ίδιο επιχειρήθηκε κι αργότερα με το «ΟΧΙ» του Έλληνα Πρωθυπουργού Ι. Μεταξά τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 στο τελεσίγραφο του Ιταλού δικτάτορα B. Mussolini, μέσω του Ιταλού πρέσβη E. Grazzi, σε άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις επί των ελληνικών εδαφών.

Η πατρίδα μας, η Ελλάδα, όντως συνιστά την ιστορική και πολιτισμική μας ταυτότητα! Το «Είναι» μας, την εθνική μας αντανάκλαση. Διότι, εμείς, οι πολίτες της συνιστούμε την συνέχειά της! Εμείς συγκροτούμε την ταυτότητα του κράτους αυτού, το οποίο δεν μπορεί παρά να συμβαδίζει με το Έθνος και μαζί να στέκονται βαρύτιμοι αρωγοί στις επιδιώξεις των πολιτών για κοινωνική ισότητα, ελευθερία και πολυεπίπεδη ευημερία. Μόνο έτσι θα συμπορευτούν και θα κατασκευάσουν μία συνιστώσα που θα εμπεριέχει ένα στέρεο εθνικό περίβλημα, ικανό να αποτελέσει ομπρέλα προστασίας ενάντια στην σύγχρονη επέλαση του εθνομηδενισμού και του μαρασμού, που επιχειρούν να κάμψουν την αξιοπρέπεια κι εθνική υπόσταση των χωρών ανά την υφήλιο. Δεν χωράει καθόλου αμφισβήτηση το συγκεκριμένο. Όπως, δε χωρά κι αμφισβήτηση το γεγονός ότι, η ταυτότητα όσο πιο ισχυρή καθίσταται στις συνειδήσεις των λαών, τόσο ισχυρό και καίριο όπλο συνιστά στην μάχη κατά της υποδούλωσης εθνικών παραδόσεων και μνήμης, όπως κι ενάντια στην καλλιέργεια του πολυπολιτισμικού διεθνισμού, ο οποίος επιθυμεί να κατασπαράξει την δυναμική που ασκούν τα κράτη-έθνη ως συνεκτικές μονάδες παράδοσης, πίστης, ελπίδας, ιδανικών και άφθονου ιστορικού παρελθόντος. Η Ελλάδα, ως χώρα, συγκροτεί μία νησίδα σταθερότητας κι αμοιβαίας συνεργασίας μεταξύ άλλων κρατών, φίλιων προς εμάς, με εθνικά αποδεδειγμένο πάγιο γεωγραφικό προσδιορισμό και υπόσταση, καθώς και το ασήκωτο βάρος ενός φημισμένου ιστορικού πολιτισμού στα πέρατα της οικουμένης. Αλλά τα συγκεκριμένα, συνιστούν το «υλικό» βάρος του όλου πακέτου, το εξωτερικό του περίβλημα. Το πραγματικό «άυλο» είναι όμως εκείνο που κάνει την διαφορά! Κι αυτό λογίζεται ως το συλλογικό πνεύμα, μνήμη και συνείδηση που διακατέχουν τους πολίτες αυτού του τόπου – το ότι ανήκουν κάπου, σε ένα πανανθρώπινο ιδανικό, το οποίο σχηματίζει μία εθνική υπόσταση που ονομάζεται, πατρίδα!

Συνελόντι ειπείν: η σημαντικότητα, σπουδαιότητα και αναγκαιότητα των εθνικών μας εορτών για την εθνική ανάδειξη της πατρίδος μας και ταυτότητα των πολιτών της συνοψίζεται κάλλιστα, με διεξοδικό τρόπο, στη φράση του Ήρωα του ΄21 Θ. Κολοκοτρώνη που λέει: «Η Γενιά που θα ξεχάσει την ιστορία, τις παραδόσεις, τη γλώσσα και την ταυτότητα του ελληνισμού, θα είναι η τελευταία γενιά Ελλήνων».
 

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.