ΑΡΘΡΑ

Σταμάτης - Στυλιανός Βλάχος

MSc. Περιβαλλοντολόγος, διαχείριση ενέργειας & περιβάλλοντος, μέλος Οικολογικής Συνεργασίας Δήμου Παλαιού Φαλήρου ECO+  

Πού ανήκουμε;

0 28 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019, 13:35

«Μόνο αυτός που ρισκάρει να πάει πολύ μακριά μπορεί να ανακαλύψει πόσο μακριά μπορεί να πάει κανείς.»

T. S. Eliot, 1888 – 1965, Βρετανός ποιητής, βραβείο Νομπέλ 1948



"Η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν", είχε αναφέρει χαρακτηριστικά σε ομιλία του στο ελληνικό Κοινοβούλιο το 1976 ο μεγάλος ηγέτης Κ. Καραμανλής! Η περίφημη εκείνη φράση στάθηκε ορόσημο στη τότε πορεία και πιστεύω του ελληνικού λαού, γεμίζοντάς τον με μία εσωτερική ιδεολογική νίκη και κυριαρχία επί της οικονομικής και κοινωνικό-πολιτικής στατικότητας, η οποία, στέκεται η αιτία να αποπροσανατολίζει ένα κράτος από τα υγιή «θέλω» και «πιστεύω» του. Του ενεφύσησε έναν άνεμο αισιοδοξίας, θέτοντας νέους στρατηγικούς ορίζοντες ενάντια στο παλιό και το παρωχημένο. Η συγκεκριμένη επίμαχη φράση στάθηκε η αιτία, όπου σύμφωνα με την άποψη του καθηγητή Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας κου Ηλία Ι. Κουσκουβέλη, δηλώνει την πολιτική και οικονομική τοποθέτηση του ελληνικού κράτους στα πλαίσια του Διεθνούς Συστήματος και των προκλήσεων που του θέτουν ποικίλοι εξωτερικοί παράγοντες, με εκείνο να καλείται κάθε φορά να ανταπεξέλθει στην διαρκή αναδιάρθρωση της παγκόσμιας γεωπολιτικής σκακιέρας.

Σήμερα, η Ελλάδα συνιστά μέλος πολλών διεθνών οργανισμών (ΕΕ, ΝΑΤΟ, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο – ΔΝΤ, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – ΕΚΤ), οι οποίοι μεριμνούν για την ασφάλεια και την αξιοπιστία της πατρίδας μας, τόσο σε εγχώριο, όσο και σε διεθνές επίπεδο άσκησης πολιτικής και διπλωματίας. Από αυτή την συμμετοχή λοιπόν πηγάζουν σημαντικοί συντελεστές ισχύος, ικανοί στο να δημιουργήσουν προσοδοφόρες πολιτικές για ένα καλύτερο παρόν, αλλά κι ένα αύριο, στο οποίο θα τελεσφορήσει η έννοια της δίψας για ένα άρτιο Κράτος και για ένα ακέραιο Έθνος, όπου μαζί θα αποδώσουν μία σπουδαία και σεβάσμια ελληνική αξία και ιδεώδες. Αρκεί βέβαια, να διαθέτουμε τις απαραίτητες ικανότητες στο να καταφέρουμε καινοτόμα βήματα και να επιφέρουμε μία άρτια διαχείριση εκείνων. Ένα εμπεριστατωμένο management, που θα δημιουργήσει νέες οδούς αναζήτησης ελπιδοφόρων λύσεων και πρακτικών για την ανάκαμψη της χώρας και την εκπόρευση εκείνης – με σταθερά κι αξιόπιστα άλματα – στη διεθνή σκακιέρα των προκλήσεων και των επικερδών συμμαχιών και συνεργασιών.

Στα παραπάνω όμως, αντιτίθεται η ηθική – πρωτίστως – η οποία έχει υποστεί συνεχή κατάχρηση από τους κάθε λογής πολιτικά «περιπλανώμενους» βουλευτές και υπουργούς του ελληνικού κοινοβουλίου, όπως και υποψήφιους ευρωβουλευτές, καθιστώντας την μπαλάκι στα χέρια εκείνων που επιθυμούν να προκαλέσουν «θόρυβο», ώστε να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες από τα μείζονα προβλήματα της χώρας. Την έχουν μετατρέψει σε τροχοπέδη, προκειμένου να εξυπηρετήσουν προσωπικές τους επιδιώξεις και φιλοδοξίες, αναδεικνύοντας προπαγανδιστικού τύπου τακτικές, οι οποίες εντάσσονται σε εποχές που συγκλόνισαν με τη βιαιότητα των πράξεών τους τον υπόλοιπο κόσμο. Ενώ, η προσπάθεια στο να επέμβουν στη διάπλαση του ήθους και συμπεριφοράς των πολιτών, αναδύει μία ανιαρή και συνάμα επικίνδυνη ηθικοπλαστική. Ό,τι έχει κτισθεί τόσα χρόνια με πολιτικό κόπο, κόστος κι ευθύνες, με μεράκι κι όρεξη στο να επιτελέσουμε ένα αξιόλογο άλμα παραπέρα και να καταστήσουμε τη χώρα μας νησίδα σταθερότητας κι αξιοπιστίας με επικερδείς γεωστρατηγικές συνεργασίες – παρά τις συνεχείς δυσκολίες και συγκρούσεις – έρχονται να το γκρεμίσουν ολοκληρωτικά με το ήθος που αναδύει η ιδιότροπη και χαιρέκακη συμπεριφορά τους. Εκείνοι, που το μοναδικό πράγμα που τους ενδιαφέρει και πραγματεύονται γύρω από αυτό, είναι το πώς θα παραμείνουν για όσο μπορούν στην εξουσία και στις καρέκλες που τους παρέχουν τα υπουργικά και βουλευτικά τους αξιώματα. Και το συγκεκριμένο έχει αρνητικό αντίκτυπο και στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και των εξωγενών συνεργασιών που χαράσσει η χώρα στα πλαίσια εθνικού συμφέροντος και στρατηγικής.

Παραδείγματα άπειρα. Από τις επαίσχυντες κι ανυπόστατες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Δ. Τζανακόπουλου για τη ντροπιαστική Συμφωνία των Πρεσπών, της βουλευτού Σ. Αναγνωστοπούλου περί τερματισμού των ενεργειών που άφησε στη μέση το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ την περίοδο του Ελληνικού Εμφυλίου για το Μακεδονικό ζήτημα, αναδύοντας το ποταπό στοιχείο του ρεβανσισμού και της αντεκδίκησης. Τις παιδικού τύπου παραστάσεις και απειλές, στις οποίες επιδίδονται στα πάνελ ενημερωτικών εκπομπών οι Θ. Μεγαλοοικονόμου και Π. Πολάκης και της Υπουργού Προστασίας του Πολίτη Ο. Γεροβασίλη περί παρακολουθήσεως πολιτών για τα όσα γράφουν στα social media, με αφορμή τις προληπτικές προσαγωγές στην πόλη των Γιαννιτσών από ομιλία του Φ. Κουβέλλη και τον σάλο που προκλήθηκε από αυτές, καθώς κι άλλων στελεχών της κυβερνώσας παράταξης, όπως των Ν. Παππά, Α. Παπαδημούλη, Ν. Φίλη, Τ. Χριστοδουλοπούλου, Γ. Τσιρώνη. Μέχρι και πρόσφατες, άκρως ντροπιαστικές κι ερεβώδεις δηλώσεις του Γ. Κυρίτση και της υποψηφίας ευρωβουλευτού, Μυρσίνης Λοίζου για απενοχοποίηση της τρομοκρατίας και της ρίψης μολότοφ – ως απόρροια πολιτικής ακτιβιστικής ενέργειας κι αγώνα – και καταδίκη των θυμάτων της, επειδή απλούστατα υπήρξαν «θύματα». Ο παραλογισμός και η ανηθικότητα στο μεγαλείο τους!

Αναμφισβήτητα, η ηθική που βγάζουν οι εξαγγελίες, ιδιαίτερα των δύο τελευταίων προσώπων αποτελούν την επιτομή του αριστερόστροφου ολοκληρωτισμού και την ανάδυση μίας μανίας στο να μισούν οτιδήποτε αντιτίθεται στις μισαλλόδοξες κι αρρωστημένες αντιλήψεις τους για την ίδια τη ζωή και την Δημοκρατία. Η ηθική έχει πια πιάσει πάτο κι αυτό διαφαίνεται σε όλες τις πτυχές του πολιτικού βίου, αλλά και σε ορισμένες πτυχές της κοινωνίας σε ευρύτερο πλαίσιο. Έχει τελματώσει! Τα χαιρέκακα εκείνα και συνάμα τραγελαφικά επικοινωνιακά τερτίπια, δεν συνάδουν με την σύγχρονη πραγματικότητα στην οποία βαδίζει η Ελλάδα και τις επιταγές που θέτουν οι ακέραιοι θεσμικοί μηχανισμοί ενός κράτους που «ανήκει εις την Δύση». Το τέρας του εθνικού διχασμού αναγεννάται μέσα από τις στάχτες του παρελθόντος, με αυτές τις μη ακραιφνείς και προπαγανδιστικές δηλώσεις, εξωθώντας την κοινωνία και το πολιτειακό σύστημα αυτού του τόπου σε έναν ιδεολογικό Εμφύλιο – αυτή τη φορά δίχως σταματημό. Ενώ, το στοιχείο του παλιμπαιδισμού γίνεται αισθητό στην παρουσία του μέσω του ιδιοσυγκρασιακού συμπεριφορισμού τους, καθώς και από τις παράλογες κι ανυπόστατες πολιτικές που επιθυμούν να εφαρμόσουν στην ελληνική κοινωνία, βγαλμένες από αιματηρές περιόδους απολυταρχισμού μέσα από τα κιτάπια του χρόνου και της νεότερης ιστορίας.

Αυτή είναι, δυστυχέστατα, η εθνική μας πραγματικότητα που εξελίσσεται σε εθνική ταυτότητα. Μία εθνική ταυτότητα, που επιβαρύνεται ιδεοληπτικά από την αγχόνη του σύγχρονου πολυπολιτισμικού μαρξισμού και τα παρακλάδια εκείνου, με μόνο μέλημα, να αποσαθρώσουν τον κοινωνικό και πολιτειακό ιστό των Ελλήνων και να τον αποκόψουν από τα υγιή δίχτυα της ελληνικής παράδοσης και του πολιτισμού που έχουν αποκομίσει από τους ένδοξους προγόνους τους. Η εμμονή εκείνων των ιδεοληπτικών ανθρώπων, που με αρρωστημένο πάθος υπερασπίζονται παρωχημένα «μεγαλεία» κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού που έχουν σβησθεί από το πέρασμα του χρόνου και της ιστορίας, εκκολάπτουν ένα κλίμα ανθελληνισμού και βεβήλωσης των ιερών κι όσιων της πατρίδος μας. Κι εκείνο, τους αναγκάζει να αποστρέφονται μετά βδελυγμίας την αλήθεια, τον ρεαλισμό που προσφέρει η σύγχρονη πραγματικότητα, να μισούν οτιδήποτε ελληνικό βγάζει από τα σπλάχνα της αυτή η γη που πατάμε και να βαπτίζουν ως «φασιστικό» οποιοσδήποτε δε συνάδει με τη δική τους επιχειρηματολογία κι αισθητική.

Που ανήκουμε λοιπόν; Συνιστά μία ερώτηση που ο καθείς από εμάς οφείλει να απαντήσει. Πριν όμως το κάνει, πρέπει να αναλογισθεί ότι ο Δυτικός πολιτισμός, πέρα από ορισμένες πτυχές της σκοτεινής πλευράς του, γαλούχησε τον τότε γνωστό κόσμο με τις ιδέες, τα ιδεώδη, τις παραδόσεις και το διεξοδικό πνεύμα του. Πράγμα που το πέτυχε, καθιστώντας τη Γηραιά Ήπειρο τη «Μέκκα» του πολιτισμού, της ελεύθερης ανάπτυξης καινοτόμων ιδεών κι εμβάθυνσης της κοινωνικής συνεργασίας που στοχεύει στο κτίσιμο και την υπεράσπιση ενός σύγχρονου κράτους δικαίου που επιχειρεί τη διαδρομή του μέσα από ελεύθερο άτομο. Μόνο ολόκληροι, καλοσχηματισμένοι άνθρωποι στα ιδανικά και την αξιοπρέπεια, απαλλαγμένοι από το σαράκι της οπισθοδρόμησης και των παρωχημένων ιδεολογιών, καθίστανται ικανοί στο να δουλέψουν μαζί και να πετύχουν ένα κοινό σκοπό που θα τους αποφέρει ελπίδα για ένα ακέραιο μέλλον. Σε διαφορετική περίπτωση, αρέσκεται όχι στο να συνδράμει στην επωφελή εξέλιξη της κοινωνίας, αλλά αρέσκεται στο να ενστερνίζεται κοινωνικά θολά μορφώματα, καταφεύγοντας στην κρυψώνα των συντεχνιών και των φαντασμάτων του παρελθόντος. Οι πραγματικά όμως, ελεύθεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν από κρατική προστασία κι αποκούμπια, ούτε θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν ένα «κλειστό πυρήνα» ιδεών, όπου θα έχουν την αποκλειστική δυνατότητα να επωφελούνται μόνον οι ίδιοι. Οι δημιουργικοί και με συγκροτημένη προσωπικότητα άνθρωποι πατάνε γερά στα πόδια τους, παίρνουν ρίσκα, ορθώνουν το ανάστημα έναντι στο κατεστημένο της απολυταρχίας και του ιδεοληπτικού ολοκληρωτισμού κι αποφασίζουν να κάνουν το άλμα της αλλαγής! Από τη μεριά μου λοιπόν, λέω, ότι ανήκουμε εκεί. Στη Δύση. Και με ό,τι εκείνο συνεπάγεται. Η απόφαση – εκτός από δική μου – ανήκει βεβαίως και σε εσάς!

Οι πολίτες αυτού του τόπου, πρέπει να γνωρίζουν σε τι ατραπούς βαδίζουν και σε ποιους άξονες να κινηθούν αντίστοιχα, ώστε να συντάξουν ένα πλάνο που θα επιτρέπει τη γερή θεμελίωση ενός συστήματος και την εξασφάλιση μίας ευμάρειας, αντάξιας του μεγέθους του ελληνικού πολιτισμού και πνεύματος. Οφείλουν να συνειδητοποιήσουν εκείνο που πραγματικά θέλουν κι έχουν ανάγκη, μία χρυσή τομή που θα τους αποδώσει υγιείς καρπούς, κι όχι εκείνο που απλά ζητούν, εκείνο που απλά θα τους εξασφαλίσει μία παροδική ευτυχία και μία πλασματική θαλπωρή. Ας μην αφήσουμε εκείνη τη μεγάλη φράση που εξεστόμισε ο Κ. Καραμανλής να οδηγηθεί στον γκρεμό της αβεβαιότητας και της οριστικής διαγραφής από τις συνειδήσεις όλων μας. Διότι, αυτή, μας εξασφαλίζει την ελληνικότητα της ταυτότητάς μας και την συνέχισή μας στον ανασχεδιασμό, τη κατασκευή και τη συντήρηση ενός δυναμικού πυλώνα δημοκρατίας, καινοτόμας επιχειρηματικότητας κι έρευνας. Μας παρέχει τη δυνατότητα να συγκροτήσουμε ένα κράτος άξιο και υπολογίσιμο παίκτη στο cluster που ορίζουν οι διεθνείς παράμετροι της πολιτικής και της οικονομίας, με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, την ανάκτηση της χαμένης αξιοπρέπειας των Ελλήνων πολιτών και την απήχηση της ελληνικής αξίας στο Διεθνές Σύστημα.

Κοντολογίς: η ηθική του πολιτικού, αλλά και κοινωνικού κόσμου, όταν συνοδεύει στο ακέραιο τους συντελεστές ισχύος, με τους οποίους πορεύεται μία χώρα, δημιουργεί ένα πάγιο αρχιτεκτόνημα από ιδεώδη, αξίες, κι ένα ρηξικέλευθο σύστημα βιώσιμης κοινωνικό-πολιτικής και οικονομικής αναγέννησης.
 

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.