ΑΡΘΡΑ

Σταμάτης - Στυλιανός Βλάχος

MSc. Περιβαλλοντολόγος, διαχείριση ενέργειας & περιβάλλοντος, μέλος Οικολογικής Συνεργασίας Δήμου Παλαιού Φαλήρου ECO+  

Οι κρυφοί εραστές του καπιταλισμού!

0 20 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019, 19:27

«Κάθε γάμος μεταξύ ενός διανοουμένου και του κομμουνιστικού κόμματος καταλήγει σε μοιχεία.»

Nicolás Gómez Dávila, 1913 – 1994, Κολομβιανός συγγραφέας


Δεν αντέχω άλλο! Θα σας το εκμυστηρευθώ. Πάντοτε έβρισκα ενδιαφέρουσα – από επιστημονικής πλευράς – τις πράξεις και του εξτρεμιστικού τύπου ακτιβισμούς, στους οποίους επιδεικνύονται οι στρατευμένοι ιδεολόγοι κι οπαδοί του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ). Το τονίζω αυτό. Μόνο από επιστημονική ματιά και μόνο! Λόγω της επιστήμης τους Περιβάλλοντος και της Ωκεανογραφίας που έχω σπουδάσει, η οποία εντάσσεται στον κλάδο των Θετικών Επιστημών. Άντε κι από απλή περιέργεια. Κι αυτό, διότι στη Σχολή μου είχα μάθει να διεξαγάγω – σε ορισμένα μαθήματα – έρευνα πάνω σε μία περιοχή μελέτης (έρευνα πεδίου), καθώς κι εργαστηριακές αναλύσεις μετέπειτα που αφορούσαν ένα πιλοτικό project με όλα τα παραλειπόμενα, ώστε να ικανοποιήσουν την ανάγκη των παιδαγωγικών και μαθησιακών σκοπών του προγράμματος σπουδών της Σχολής μου.

Έτσι λοιπόν, μέσα από το πρίσμα της ακαδημαϊκής μάθησης, εκδηλώθηκε η ανάγκη για παρατήρηση. Ναι, να αρχίζω να παρατηρώ τον ιδιότυπο συμπεριφορισμό που αναδεικνύει η πολιτική ιδεολογία του Κομμουνισμού μέσα από τους στρατευμένους οπαδούς του. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα κίνημα, του οποίου οι ρίζες βρίσκονται τοποθετημένες βαθιά μέσα στον πολιτικό και κοινωνικό ιστό της χώρας μας. Αναμφίβολα, παρατηρούμε και τον προφανή ιδεολογικό τους μηχανισμό και πρακτική να ξετυλίγονται μέσα από τα κιτάπια του χρόνου και της ιστορίας, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο, εντάσεις, αψιμαχίες, εμφύλια πάθη, μίση και διενέξεις ανάμεσα στον ελληνικό λαό, τροφοδοτώντας έτσι τον δαίμονα του εθνικού διχασμού κι ό,τι εκείνος συνεπάγεται.

Αρκετές φορές έχουμε γίνει μάρτυρες των «πολιτικών» τους ακτιβισμών, όπου εκείνος εκδηλώνεται με τη μορφή σπασίματος τζαμαριών καταστημάτων για δηλώσεις κατάργησης της κυριακάτικης εργασίας, σπασίματος τζαμαριών – για πολλοστή φορά – του Υπουργείου Οικονομικών (ΥΠ.ΟΙΚ.) της χώρας – διαμαρτυρόμενοι για περικοπές συντάξεων κι αδιόριστους συναδέλφους τους, για καταλήψεις ιστορικών χώρων και μνημείων, με το «έτσι θέλω», από στελέχη του Π.Α.Μ.Ε., όπως ο Ιερός Βράχος της Ακρόπολης, συνεχείς πορείες και διαδηλώσεις, δημιουργώντας έκτροπα και κυκλοφοριακό χάος σε κεντρικά σημεία της Αθήνας και ισχυροποίηση του φαινομένου του συνδικαλισμού σε κλάδους των ελληνικών δημοσίων επιχειρήσεων – όπως το κλείσιμο της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης του Περάματος – με ολέθριες συνέπειες για την οικονομική ανάπτυξη του τόπου και την εμπροσθοδρόμησή του προς ένα καλύτερο αύριο. Ξέχωρα την ανεξέλεγκτη αφισοκόλληση που επιτελούν και που λαμβάνει χώρα σε όλες τις κολώνες, τους δρόμους και πλατείες, τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, σε νεοκλασικά κτίρια και σταθμούς, με συνέπεια να ασχημαίνουν και να υποβαθμίζουν το τοπίο της αθηναϊκής πρωτεύουσας, με έντονο το στοιχείο της ακαλαισθησίας και περιβαλλοντικής ρύπανσης.

Η αφορμή για να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο που την έδωσαν δύο κυρίες, από τις οποίες, η μία ανήκει (ή άνηκε δεν γνωρίζω περεταίρω) στον χώρο της ελληνικής δημοσιογραφίας και η άλλη, στον χώρο του ελληνικού πενταγράμμου – ειδικότερα, του έντεχνου τραγουδιού. Καθεμία από εκείνες ανήκει σε διαφορετική «ελίτ» - ας μου επιτραπεί αυτή η λέξη – αυτού του τόπου. Διαθέτουν – και οι δύο – δηλαδή, μία δυναμική στο χώρο έκφρασης των απόψεών τους πάνω σε ζητήματα που άπτονται της κοινωνικοπολιτικής ζωής της Ελλάδας, καθώς και συγκεκριμένης πολιτικής ιδεολογίας και υφής απόψεις ενταγμένες στον χώρο της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Έχουν, με λίγα λόγια, τη δυνατότητα να κατευθύνουν με τα λεγόμενά τους συγκεκριμένη μερίδα ατόμων που εφάπτεται της ιδεολογική τους στάσης και πορείας και με έμμεσο τρόπο και μέθοδο , λόγω της ιδιαίτερης βαρύτητας του επαγγέλματος που ασκούν, να πατρονάρουν τη συλλογική συνείδηση των υπολοίπων ελλήνων πολιτών της χώρας. Δεν είναι άλλωστε κρυφό το ότι ευρέως φήμης τραγουδιστές και μεγάλο-δημοσιογράφοι ασκούν επιρροή στις λαϊκές μάζες (ας μου επιτραπεί να το πω κι έτσι μία φορά) ανά τις χώρες της υφηλίου.

Συγκεκριμένα, η πασίγνωστη ελληνίδα δημοσιογράφος – χρόνια εργαζόμενη σε ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι ισχυρής εμβέλειας – σε συνέντευξή της σε γνωστή εφημερίδα, υποστήριξε ότι την περίοδο των εθνικών εκλογών προτιμά να ρίχνει την ψήφο της στο ΚΚΕ για δύο λόγους. Ο πρώτος από νοσταλγία – λόγω των φοιτητικών της χρόνων, όντας στην φοιτητική παράταξη της ΚΝΕ. Ο δεύτερος, διότι συνιστά ένα συνεπέστατο σταθερό κόμμα, με όσα εκείνο πρεσβεύει. Από την άλλη πλευρά, η δημοφιλής αοιδός, υποστηρίκτρια της κομμουνιστικής ιδεολογίας, σε συνέντευξή της σε γνωστό περιοδικό εφημερίδας, ανακοίνωσε ότι θεωρεί τιμή της να ψηφίζει ΚΚΕ. Κι αυτό, από ευγνωμοσύνη προς την οικογένειά της και τους παππούδες της που ανήκαν στις τάξεις του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και σκοτώθηκαν στην Αντίσταση. Δηλώνει πιστή στην οργανωμένη πάλη, ενώ δεν παρέλειψε να αναφέρει ότι ψάχνει «ηγέτη» κι επιθυμεί να βγει μαζί του στο βουνό, προκαλώντας πλήθος αρνητικών σχολίων. Άκουσον, άκουσον!

Από τις παραπάνω σύντομες μαρτυρίες – εκμυστηρεύσεις, πρόχειρα αποδεικνύεται η ευθύτητα, η επιμονή και το πάθος που τις διακρίνει στο να επιδίδονται σε δεοντολογικούς και ηθικολογικούς λεονταρισμούς που ως στόχο έχουν την υπεράσπιση της κομμουνιστικής ιδεολογίας και του τρόπου ζωής που επιθυμεί να περάσει στην ελληνική κοινωνία. Του τρόπου ζωής είπα; Μάλλον θα έπεσα σε αντίφαση, σε πλάνη. Μα πως γίνεται να διαθέτεις έναν βίο γεμάτο ανέσεις, οικονομική επιφάνεια, ευρεία κοινωνική αποδοχή και αναγνωρισιμότητα, ένα καλό επίπεδο οικονομικής διαβίωσης, ένα κοινωνικό στάτους, μία εξέχουσα θέση στη διάθρωση του ελληνικού ιστού και να ασπάζεσαι απόψεις που έχουν να κάμουν με τον κομμουνισμό και την πολιτική επιβολής του; Αυτό αντιβαίνει τον ιδεολογικό κώδικα και την επίσημη γραμμή του ΚΚΕ που ως στόχο έχει (σύμφωνα με τη δική του διακήρυξη και πρότυπα) την ενδυνάμωση και λαϊκή κυριαρχία της εργατικής τάξης. Πως είναι δυνατόν να ασκούν αυτόν τον πολυτελή βίο και παράλληλα να υποστηρίζουν με επιμονή και δεινότητα το ΚΚΕ ως κόμμα συνεπές και αξιοκρατικό για τα «θέλω» και «πιστεύω» των Ελλήνων πολιτών;

Αλήθεια! Οι δύο συγκεκριμένες κοσμικές κυρίες, που δεν τους λείπει τίποτα απολύτως από τον προσωπικό τους βίο, αναγνωρίζουν τοις πράγμασι το τι ακριβώς σημαίνει η ιδεολογία του Κομμουνισμού και που αποσκοπεί η εφαρμογή εκείνου; Ταυτόχρονα όμως, στην παραπάνω ερώτηση, μου γεννιούνται δύο μικρότερες απόψεις με την μορφή υποθέσεων. Η μία έχει να κάμει με το αν δεν έχουν γνώση του τι σημαίνει να υπηρετείς τα ιδεώδη του συγκεκριμένου κόμματος και η άλλη, με το αν πράγματι γνωρίζουν τις ιδέες και διακηρύξεις αυτής της σοβιετικού τύπου ιδεολογίας κι απλώς επιδίδονται σε έναν συνεχή αγώνα διαλάλησης Δεν τολμώ να σκεφθώ την υπόθεση νούμερο δύο! Μα, γιατί να λένε ότι ανήκουν στην ιδεολογία του κομμουνισμού κι ό,τι εκείνος αντιπροσωπεύει με τόση ένταση και με αυξημένα τα ντεσιμπέλ της σκέψης και γνώμης τους και μάλιστα όταν εκείνες διαθέτουν έναν επιφανή βίο; Ελάτε τώρα. Είναι προφανής ο λόγος.

Τις συνεπάρει ο πλασματικός δυναμισμός κι ο ιδεοληπτικός λυρισμός που αναδεικνύουν οι ιδεολογικές τρομπέτες του κομμουνισμού για συνεχή πάλη των τάξεων, για «λούμπεν προλεταριάτο», για το «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», για το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» κι άλλες τέτοιες κοινότοπες εκφράσεις λαϊκισμού και δηθενισμού. Εξιτάρονται από το σύστημα οργάνωσης και διακυβέρνησης που θέτει η κομμουνιστική ιδεολογία, όπως και επαίρονται για την δεινότητα του συγκεκριμένου ιδεοληπτικού λεξιλογίου που χρησιμοποιούν, χρήζοντάς το ως «γροθιά στο κατεστημένο» - ενάντια στην απολυταρχία άλλων ιδεολογιών και συμφερόντων. Ίσως, διότι δεν κατανοούν τις πραγματικές βλέψεις και το ολοκληρωτικό μένος που έχουν οι κομμουνιστές ιδεολογίες (λενινισμός, σταλινισμός, τροτσκισμός) εναντίον της αστικής τάξης, του θεσμού της Δημοκρατίας και των θεσμικών εργαλείων που εκείνη διαθέτει. Αφήστε δε, ότι το ΚΚΕ κινείται εκτός συνταγματικού τόξου, αφού λογίζεται ως το πιο φιλοσοβιετικό κόμμα της Α. Ευρώπης και στο καταστατικό του έχει ως διακηρυγμένο στόχο την ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος και την εξάλειψη της αστικής τάξης – παράλογο, μοχθηρό, προδοτικό, διχαστικό, μισαλλόδοξο; Όχι γι’αυτούς!

Ίσως αποδεικνύονται αληθή τα λόγια που είπε ο διάσημος Ρώσος μυθιστοριογράφος, ιστορικός και διηγηματογράφος Αλεξάντρ Σολζενίτσιν: «για μας στη Ρωσία ο κομμουνισμός είναι ένα ψόφιο σκυλί, ενώ για κάποιους στη Δύση είναι ένα ζωντανό λιοντάρι». Αρέσκονται στο να το παίζουν συνεχώς επαναστάτες και cult αγωνιστές με το να καταπολεμάνε τον «κακό» και φρικώδη καπιταλισμό και να του προσάπτουν κατηγορίες περί καταπίεσης των κοινωνικών τάξεων και καταδυνάστευσης της ζωής των. Δεν κατανοούν στο που πραγματικά αποσκοπεί όλος εκείνος ο ιδεολογικός και παραληρηματικός συρφετός για δήθεν λαϊκή επανάσταση κι επαγρύπνηση ενάντια «στην άρχουσα τάξη», ενώ παραγκωνίζεται το αίσθημα της ελεύθερης βούλησης και καταστρατηγείται η επίτευξη της ανάπτυξης κι αρτιμελούς οικοδόμησης, σε όλα τα επίπεδα, του συνεκτικού ιστού της κοινωνίας.
Ίσως, γιατί δεν γνωρίζουν, από την τρομερή μη αναστρέψιμη άγνοια που τις διακατέχει, ότι σε αυτή την σύγχρονη πάλη των τάξεων (ή ταξική πάλη) που έχουν αναλύσει οι πρωτεργάτες του κομμουνισμού, Κ. Μαρξ και Φ. Ένγκελς, δεν υπάρχουν εργατικά στρώματα (προλετάριοι) στο σύστημα που διέπει την ελληνική κοινωνία, διότι η βιομηχανική – εργατική τάξη έχει συρρικνωθεί σημαντικά και δεν αποτελεί πλέον (προ πολλού) μέρος του δίπολου αστική τάξη (καπιταλιστές εργοδότες) – προλετάριοι (εργάτες, αγρότες), όπως υποστηρίζουν στις παρωχημένες θεωρήσεις τους οι κοινωνικοί φιλόσοφοι παραπάνω. Και στο συγκεκριμένο γεγονός συνέβαλλε η καταστρεπτική επιρροή των συνδικαλιστικών φορέων σε όλες τις ζωντανές πλουτοπαραγωγικές βιομηχανικές δομές του δημοσίου (ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη Περάματος, Ναυπηγεία Ελευσίνας, Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων – ΕΛΒΟ, Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία – ΕΑΒ) με τις συνεχείς διαδηλώσεις και παραλογισμούς αιτημάτων, τα οποία ανταποκρίνονται στα μέτρα και σταθμά των λίγων συντεχνιών κι όχι στην εξομάλυνση σχέσεων κοινωνικού ιστού – Πολιτείας με σκοπό την από κοινού ανάπτυξη και κέρδος. Άλλωστε, κάτι θα γνώριζε ο σοβιετικός ηγέτης Β. Λένιν όταν είπε ότι: «στους 100 κομμουνιστές, οι 40 είναι αγύρτες, οι 59 αφελείς και ένας μόνο πραγματικός μπολσεβίκος». Τα συμπεράσματα δικά σας…

Όμως, έχουν ασθενή μνήμη ή έχουν ξεχάσει για τα φρικώδη εγκλήματα που έχει διατελέσει το κόκκινο χέρι του Κομμουνισμού και της επικίνδυνης ιδεολογίας που εκείνος εκφέρει. Να θυμηθούμε τα περιβόητα Δεκεμβριανά (1944) και τις ένοπλες συγκρούσεις ανάμεσα στις δυνάμεις του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και τις Κυβερνητικές και Βρετανικές Δυνάμεις στην αθηναϊκή πρωτεύουσα, με μεγάλης έκτασης οδομαχίες και επεισόδια που διήρκησαν 33 ημέρες (τέτοιας έκτασης επεισόδια είχαν να συμβούν από δημιουργίας του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους - 1830); Ή, μήπως να θυμίσω την οριστική σφοδρή μάχη που είχε δοθεί στο Βίτσι (Βέρνο) και Γράμμο με την ειδική επιχείρηση «Πυρσός ‘Γ» και με τον εμφύλιο σπαραγμό (1946 – 49) να φέρει τίτλους τέλους και συντριπτική ήττα του – ενταγμένου στους κόλπους του ΚΚΕ – Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος (ΔΣΕ) με σημαντικές απώλειες κι από τις δύο πλευρές (243 νεκροί και 1.452 τραυματίες ήταν ο απολογισμός των τελευταίων μαχών για τις κυβερνητικές δυνάμεις, 922 νεκροί και 944 αιχμάλωτοι, ο απολογισμός για τον ΔΣΕ), στις 30 Αυγούστου του 1949. Το γεγονός εκείνο απετέλεσε ορισμένες από τις πιο αιματηρές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας, αφήνοντας το πυκνό σύννεφο του διχασμού να πλανάται έως τις μέρες μας.

Οφείλουμε επιπλέον, να αποσαφηνίσουμε ότι, ο τότε Γ.Γ. του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης με την Έ Ολομέλεια της Κ.Ε. του κόμματος, αποφασίστηκε η αλλαγή του χαρακτήρα της επανάστασης σε σοσιαλιστική και η πλήρης εθνική αποκατάσταση των Σλαβομακεδόνων κι αυτοδιάθεση της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας – μιας και το συγκεκριμένο πολύπαθο ζήτημα του Μακεδονικού άπτεται της επικαιρότητας. Εκεί, στους Ψαράδες των Πρεσπών όπου η Έ Ολομέλεια μαζί με την κομιτατζίδικη οργάνωση των βουλγαρόφωνων – τους επονομαζόμενους ΝΟΦίτες (ένοπλα τμήματα σλαβόφωνων ενταγμένα στον ΔΣΕ) – εξέδωσε τη διαβόητη και ζοφερή απόφαση για τη «δικαίωση του μακεδονικού λαού», για την απόσπαση του εδάφους της Μακεδονίας και την σύσταση αυτόνομου «μακεδονικού» κράτους, πλήρως ανεξαρτητοποιημένου, που θα υπάγεται στην Κομμουνιστική Διεθνούς, με ολετήρια αποτελέσματα για την εθνική σύνθεση και κορμό του ελληνικού κράτους. Αναμφίβολα, αυτά τα ειδεχθή γεγονότα δίχασαν τον ελληνικό λαό και τον έφεραν αρκετές φορές στο χείλος του γκρεμού και της ηθικής και συνειδησιακής αυτοκαταστροφής του.

Επιθυμείτε να μετατοπίσουμε το συγκεκριμένο ζήτημα και σε διεθνές επίπεδο; Πολύ ωραία. Σίγουρα αξίζει – μιας και το αναδείξαμε παραπάνω – να αναφερθούμε στα ολέθρια αποτελέσματα και συνέπειες που επέφερε το μακρύ κόκκινο χέρι του Κομμουνισμού σε κράτη της Βαλκανικής, όπως η γειτονική μας Αλβανία με την 40χρονη περίοδο εξουσίας του Ενβέρ (ή Εμβέρ) Χότζα, η οποία χαρακτηριζόταν πολιτικά από την εξάλειψη της αντιπολίτευσης, ευρεία χρήση της θανατικής ποινής ή πολύχρονων ποινών φυλάκισης για τους πολιτικούς του αντιπάλους και απελάσεις από τα σπίτια και φυλάκισή τους σε απομακρυσμένα χωριά. Ή η Ρουμανία με τον δικτάτορα Τσαουσέσκου, ο οποίος αφού προσέθεσε στους τίτλους του κι εκείνον του «Προέδρου της Ρουμανίας», απέκλεισε τη δυνατότητα φιλελευθεροποίησης της χώρας του, με την μυστική αστυνομία να παρακολουθεί στενά τους πολίτες και να ασκεί λογοκρισία στα ΜΜΕ. Προσθέστε σε αυτά την οικονομική δυσπραγία και την άθλια εξωτερική πολιτική που ακολούθησε, με ολέθριες συνέπειες για τον τόπο και τους κατοίκους του.

Να θυμηθούμε την Ουγγαρία, όπου τον Οκτώβριο του 1956, οι πολίτες της χώρας άρχισαν να διαδηλώνουν με αίτημα την πραγματοποίηση πολιτικών αλλαγών, με τους Σοβιετικούς να αποστέλλουν στρατιωτικές δυνάμεις στις αρχές Νοεμβρίου και να εισβάλλουν στη χώρα. Από τον σχηματισμό Κυβέρνησης και το πολυκομματικό σύστημα που συγκρότησε ο αντικομουνιστής Πρωθυπουργός Ίμρε Νάγκυ, ανακοίνωσε την αποχώρηση της χώρας του από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Οι συγκρούσεις υπήρξαν πολλαπλές κι αιματηρές με πολλά θύματα από τη μεριά των Ούγγρων, ενώ ο Νάγκυ συνελήφθη και εκτελέστηκε το 1958. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1967, η Σοβιετο-Ουγγρική συμμαχία ανανεώθηκε για 20 χρόνια.

Να θυμηθούμε και την Πολωνία, με τις συνεχείς κομματικές διενέξεις στο εσωτερικό, με τη δικτατορική διακυβέρνηση και τις συνεχείς απειλές από το εξωτερικό, και ιδιαίτερα από την Ναζιστική Γερμανία και την Σοβιετική Ένωση, δεν επέτρεψαν την ανάπτυξη του νέου κράτους, που συντελέσθηκε σε εύκολη λεία στην ταυτόχρονη σχεδόν επίθεση Γερμανών και Σοβιετικών το 1939. Ύστερα από σκληρή γερμανική κατοχή, στη διάρκεια της οποίας σημειώθηκε η εξέγερση της Βαρσοβίας (1944), που καταπνίγηκε στο αίμα, καθώς και η ίδρυση και λειτουργία Στρατοπέδων εξόντωσης, στα οποία βρήκαν το θάνατο εκατομμύρια Εβραίων, Πολωνών και Ρώσων, με μειωμένο το έδαφός της από τα ανατολικά. Για να μην αναφέρω και την αποτρόπαια σφαγή στο Κατύν – το έγκλημα των μαζικών εκτελέσεων χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών, αστυνομικών, διανοούμενων, πολιτικών κρατουμένων και αιχμαλώτων πολέμου, που διαπράχθηκε από τη μυστική αστυνομία Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (NKVD) της ΕΣΣΔ. Σήμερα, απαγορεύεται διά ροπάλου και η παραμικρή αναφορά στο κομμουνισμό ή οποιοδήποτε άλλο ολοκληρωτικής υφής καθεστώς και ιδεολογία εκείνου σε δημόσιους χώρους (δρόμους, δημόσια κτίρια, πλατείες, οδούς, στάδια), καθώς και διακηρύξεις και σύμβολα αυτών, που υπεγράφη από τον Πρόεδρο της Πολωνίας Α. Ντούντα. Παρόμοιοι νόμοι που απαγορεύουν την προπαγάνδα υπέρ του κομμουνισμού έχουν ψηφισθεί και σε άλλες χώρες, όπως την Ουγγαρία, την Μολδαβία και την Ουκρανία.

Ή μήπως να φέρνουμε στην μνήμη μας την Ουκρανία, όπου το 1930 ο Στάλιν επέβαλε τη βίαιη κολεκτιβοποίηση των εκτάσεων της Ουκρανίας (λογιζόταν ως ο σιτοβολώνας της Ευρώπης) με όλα τα σιτηρά να αποτελούν πλέον ιδιοκτησία του κράτους και τους αγρότες να απαγορεύεται αυστηρά να καταναλώσουν τη παραμικρή ποσότητα της σοδειάς που παρήγαγαν. Ταυτόχρονα, εξοντώνει συστηματικά τους μεγαλογαιοκτήμονες (Κουλάκους), κατάσχει τη γη τους, τα σπίτια κι ολόκληρη την περιουσία τους. Με εντολή του, η μυστική αστυνομία, άρχισε να μεταφέρει όλα τα σιτηρά έξω από την Ουκρανία για εξαγωγές σε τρίτες χώρες. Σύντομα όλα τα αποθέματα εξαντλήθηκαν. Παράλληλα έκλεισε τα σύνορα της χώρας μετατρέποντας τη ουσιαστικά σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Σύντομα η πείνα έκανε την εμφάνισή της πλήττοντας πρώτα τους πιο ευαίσθητους, δηλαδή τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, με το 25% του πληθυσμού της Ουκρανίας να είχε πεθάνει από τη πείνα ως τα τέλη του 1933. Το ποσοστό εκείνο μεταφράζεται σε 7 εκατομμύρια (!) νεκρούς εκ των οποίων τα 3 εκατομμύρια (!) ήσαν παιδιά. Το περιστατικό έμεινε γνωστό στην ιστορία ως «Holodomor».

Δεν πρέπει να παραλείψουμε και τον Πολ Ποτ. Τον ηγέτη του Κομμουνιστικού Κινήματος, γνωστού ως κίνημα των «Ερυθρών Χμερ» και Πρωθυπουργό της Καμπότζης. Όπως κι ο Στάλιν παραπάνω, κατά την περίοδο της διακυβέρνησής του έθεσε σε εφαρμογή μεθόδους κολεκτιβοποίησης στον αγροτικό τομέα, αναγκάζοντας πολίτες των αστικών περιοχών να μετεγκατασταθούν στην ύπαιθρο. Μαζικές εκτελέσεις υπόπτων και βασανισμοί, το εξαιρετικά χαμηλό και πρωτόγονο επίπεδο διαβίωσης, το ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας, το σχέδιο εξαφάνισης της μεσαίας τάξεως, οι αλυτρωτικές επιβουλές σε ξένα κράτη (γειτονικό Βιετνάμ), συντέλεσαν, ώστε να πραγματοποιηθεί γενοκτονία στη χώρα, με νεκρούς περίπου το 20% του πληθυσμού της χώρας. Εκείνο μεταφράζεται σε 2 εκατομμύρια (!) ανθρώπινες ψυχές.

Το κερασάκι στην τούρτα το κράτησα για το τέλος. Δεν μπορώ παρά να μην αναφέρω τον γνωστό σε όλους μας «Πατερούλη», που ακούει στο όνομα Ιωσήφ Στάλιν. Όπου κατά τη δεκαετία του ’30 (εποχή της Μεγάλης Εκκαθάρισης, 1936-1938) επιδόθηκε σε μία σειρά από φρικιαστικές και σκληρής καταστολής πρακτικές, οι οποίες περιελάμβαναν διαγραφές, φυλακίσεις, εξορίες, πολιτικές δολοπλοκίες, εκτελέσεις, δολοφονίες, με μόνο μέλημα να εξαλείψει την ενεργό πολιτική αντιπολίτευση μέσω ενός συστήματος εσωτερικής εξορίας. Παγίωσε την αρχή του τόσο σε πάρα πολλούς κομμουνιστές που διαφωνούσαν με τις επιλογές και τη νοοτροπία της κυρίαρχης τάσης του σταλινισμού απέναντι στο Κομμουνιστικό κόμμα της ΕΣΣΔ, όσο και χιλιάδες άλλους πολίτες που κατηγορούνταν για πολιτικά εγκλήματα.

Χαρακτηριστικό είναι το μυθιστορηματικό έργο του Ρώσου συγγραφέα και νομπελίστα Αλεξάντρ Σολζενίτσιν με τίτλο: «Αρχιπέλαγος Γκούλανγκ». Ο τίτλος του είναι αλληγορικός, μιας και η ονομασία «αρχιπέλαγος» δόθηκε μεταφορικά ως μορφή συμπλέγματος νήσων για τον μεγάλο αριθμό στρατοπέδων συγκέντρωσης αντιφρονούντων που δημιούργησε και διατήρησε για περισσότερο από 70 χρόνια το ολοκληρωτικό κομμουνιστικό καθεστώς του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού στην άλλοτε Σοβιετική Ένωση. Στο μυθιστόρημά του συνθέτει μία απέραντη τοιχογραφία του συστήματος των φυλακών και των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εργασίας στην πρώην Σοβιετική Ένωση από το 1918 ως το 1956, και κυρίως κατά τη σταλινική περίοδο, καθιστώντας το ένα έργο μοναδικό στην ρωσική και παγκόσμια λογοτεχνία.

Να με συγχωρείτε αν άθελά μου έχω (που έχω) παραλείψει τρανταχτά στοιχεία και πληροφορίες για τις φρικωδίες του κομμουνισμού. Βλέπετε, είναι τόσα πολλά που θα χρειαστούν τόμοι ολόκληροι να αναφερθώ στις ειδεχθείς δράσεις της κόκκινης ιδεολογίας. Άλλωστε, πολύ καλύτερα τα αναλύει το βιβλίο του περίφημου Γάλλου συγγραφέα Stéphane Courtois με τίτλο: «Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: Τα εγκλήματα, η τρομοκρατία, η καταστολή» που εκδόθηκε το 1997. Συνιστά συλλογική προσπάθεια συνεισφοράς από διάφορους άλλους Ευρωπαίους ακαδημαϊκούς που έχουν καταγράψει με συνεπή ακρίβεια την ιστορία πολιτικών και ιδεολογικών εγκλημάτων από τα Κομμουνιστικά κράτη, συμπεριλαμβανομένων των γενοκτονιών, εκτελέσεων, βίαιων απελάσεων και τεχνητών λοιμών (περίπτωση Ουκρανίας).

Μάλιστα, στην εισαγωγή του, ο Στεφάν Κουρτουά δηλώνει ότι: «τα κομμουνιστικά καθεστώτα έκαναν μαζικό έγκλημα σε ένα πλήρες σύστημα διακυβέρνησης», κάνοντας λόγο ότι φέρουν τεράστια ευθύνη για μεγαλύτερο αριθμό θανάτων από οποιοδήποτε άλλο πολιτικό ιδεώδες ή κίνημα, συμπεριλαμβανομένου του ναζισμού (εθνικοσοσιαλισμού). Σύμφωνα με τον Κουρτουά, ο αριθμός των θανάτων ανέρχεται συνολικά σε ~94 εκατομμύρια (!) ανθρώπινες ψυχές – αριθμός εκκωφαντικά υψηλός για τα δεδομένα των τότε εποχών, αλλά και των σημερινών, με τις πρωτιές να καταλαμβάνουν οι: Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (Μάο) με 65 εκατομμύρια ψυχές, η Σοβιετική Ένωση (Στάλιν) με 20 εκατομμύρια ψυχές, στην Καμπότζη (Πολ Ποτ) με 2 εκατομμύρια ψυχές, στη Β. Κορέα με 2 εκατομμύρια ψυχές. Κι έπονται κι άλλες χώρες (Αιθιοπία, Βιετνάμ, χώρες Ανατολικού Μπλοκ, Κούβα, Αφγανιστάν, χώρες Λατινικής Αμερικής).

Σε αυτό το σύντομο άρθρο, προσπαθώ, όσο πιο ήπια γίνεται, να αποκρυσταλλώσω την τάση που έχει η σύγχρονη ελληνική κοινωνία – τουλάχιστον ένα μικρό, αλλά σημαντικό μέρος της – να «χαϊδεύει» τις δράσεις στελεχών και κομματικού στρατού του ΚΚΕ και να τις βαπτίζει ως πολιτικό και ιδεολογικό ακτιβισμό. Δεν χωρά αμφιβολία ότι, σε μία σύγχρονη χώρα, όπως η Ελλάδα, και δη ευρωπαϊκή – ως χώρα-μέλος της ΕΕ – να διατρέχεται από εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα και τύψεις και να καταδέχεται τέτοιου είδους απροσάρμοστες και ειδεχθείς συμπεριφορές, που ως στόχο έχουν την αποδιοργάνωση της χώρας, την οικονομική και κοινωνική υποβάθμιση, την αναπτυξιακή δυσπραγία, την απομόνωση που γεννά την εσωστρέφεια και την αποδιοργάνωση των μεσαίων και πτωχών λαϊκών στρωμάτων. Η «κόκκινη» ιδεολογία έχει ριζώσει στον ελληνικό κοινωνικό ιστό. Το βλέπουμε άλλωστε εκείνο με την υιοθέτηση αναχρονιστικών μοντέλων από πλευράς κυβέρνησης στον τομέα της οικονομίας και του ασφαλιστικού, της υγείας και της πρόνοιας, στις κρατικές επιχειρήσεις, τη τοποθέτηση υπερβολικά μεγάλου αριθμού υπαλλήλων σε κρατικές θέσεις εργασίας, στην φορολογία, όπως και στο χώρο της παιδείας και δη της τριτοβάθμιας (πανεπιστήμια, ΤΕΙ).

Δεν είναι δυνατό η ιδεολογία του κομμουνισμού να έχει ως κεντρική ιδέα την κυρίαρχη δύναμη του λαού, ενώ παράλληλα με τις τακτικές του να αποσκοπεί στη χειραγώγηση των ιδεών του, να μετριάζει ελεύθερα πεδία του δημιουργικού κι αναπτυξιακού φάσματός του και να υποδαυλίζει το συλλογικό αίσθημα της ελευθερίας και δημοκρατίας. Τουλάχιστον σε τούτον εδώ τον ελληνικό τόπο, που γέννησε τον θεσμό της Δημοκρατίας. Κι εκείνο είναι με μαθηματική ακρίβεια, άτοπο. Διότι προάγει τον αναχρονισμό και την αναπτυξιακή του ρητορικού μίσους σε ό,τι άλλο διαφέρει της μικροπολιτικής των κομμουνιστικών ιδεολογιών και προάγει την πνευματική και κοινωνική στασιμότητα. Υπολείπεται της αρτιότητας ενός πολιτικού σχεδιασμού που θα βοηθήσει τους πολίτες να ξεφύγουν από το τέρας της κοινωνικής και οικονομικής εκμετάλλευσης. Κοινώς, σε μετατρέπει σε έρμαιο του φρικώδους «κόκκινου» ολοκληρωτισμού και κτήμα των κάθε λογής βολονταρισμών που ανάγουν την κομμουνιστική ιδεολογία ως κάτι ουτοπικό και συμφέρον για τους πολίτες.

Οι εξουσιομανία που επιθυμούν να επιδείξουν οι Κομμουνιστές από τις αναχρονιστικές ιδεοληψίες και ιδεολογήματά τους, συντελούν στο να αποδώσουν Αφήστε δε που η μανία τους αυτή να κυριαρχήσουν πάνω στο δημοκρατικό μας πολίτευμα, να στηλιτεύσουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και να κάμψουν το φρόνημα των Ελλήνων κατοίκων αυτού του τόπου, θυμίζει έναν αχόρταγο υλιστή καπιταλιστή, ο οποίος διψάει και πεινάει για όλο και περισσότερη εξουσία, με όλα τα απαραίτητα αγαθά να τον συνοδεύουν και τους κόπους των άλλων να θέλει να τους ενσωματώσει στα δικά του «θέλω» με το «έτσι θέλω». Μισούν και φθονούν τον άλλο και την διαφορετικότητα ως προς την οικονομική και κοινωνική του θαλπωρή που εκπέμπει, τόσο πολύ, ώστε να μας κάνει να συλλογισθούμε ότι αποτελεί τον δικό τους τρόπο να θαυμάζουν, όπως χαρακτηριστικά είχε αναφέρει κι ο διάσημος Γάλλος συγγραφέας, ποιητής και μυθιστοριογράφος Victor Hugo. Να θαυμάζουν είπα; Μήπως είναι οι κρυφοί εραστές του καπιταλισμού; Και συνεπώς, οι πιο πιστοί θαυμαστές του; Λέω, εγώ τώρα!
 

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.