ΑΡΘΡΑ

Σταμάτης - Στυλιανός Βλάχος

MSc. Περιβαλλοντολόγος, διαχείριση ενέργειας & περιβάλλοντος, μέλος Οικολογικής Συνεργασίας Δήμου Παλαιού Φαλήρου ECO+  

Οπισθοδρομικός προοδευτισμός

0 6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019, 10:03

«Η τέχνη της προόδου είναι να διατηρείς την τάξη μέσα στην αλλαγή και να διατηρείς την αλλαγή μέσα στην τάξη.»

Alfred North Whitehead, 1861 – 1947, Βρετανός φιλόσοφος & μαθηματικός


Ο άνθρωπος, στη διαχρονική του πορεία πάνω στον πλανήτη Γη, έχει έντονη την επιθυμία να αλλάξει! Να αλλάξει ως προς το καλύτερο και εποικοδομητικό. Να διευθετήσει τις ανάγκες του και να αντιμετωπίσει με σύνεση τα κάθε λογής πολυεπίπεδα ζητήματα, τα οποία εισβάλλουν στην καθημερινότητά του και εν συνεχεία, να προσπαθήσει να τα μετατρέψει σε κάτι επωφελές και προσοδοφόρο – όχι να αλλάξει απαραίτητα τον τρόπο ζωής του, στην ολότητά του. Να μετατοπίσει τις ανάγκες και τα «θέλω» στον καθημερινό του βίο σε άλλο επίπεδο, που έχει να κάμει με την εξομάλυνση των δικαιωμάτων, αλλά και των υποχρεώσεών του από τη ρουτίνα και την επιλεκτική στατικότητα της εποχής του. Επιθυμεί να επιτελέσει μία πρόοδο στη ζωή του, που θα τον κάνει να συνειδητοποιήσει ότι μόνο έτσι θα μπορέσει να πετύχει εκείνο που επιθυμεί κι ονειρεύεται. Εκείνο, για το οποίο έχει σημασία και σπουδαιότητα να αγωνισθεί και να παλέψει – τουλάχιστον στην πλειονότητα των περιπτώσεων. Η πρόοδος θεωρείται αναγκαία για την διαιώνιση της ανθρωπότητας, της βιωσιμότητας και της τεχνολογικής καινοτομίας και υπεροχής. Η ύπαρξή της, αποτελεί ορόσημο στην εξελικτική πορεία του ανθρωπίνου γένους και του πνεύματος που διέπεται εκείνος κα κανονίζει την επίτευξη μίας κοινής τομής με κατεύθυνση προς την ανακάλυψη της ευημερίας, με λίγα λόγια.

Τί σημαίνει όμως πρόοδος; Τι είναι εκείνο που την κάνει τόσο απαραίτητη για την εξέλιξη του ανθρώπου, του τρόπου σκέψης και του γύρω περιβάλλοντός του; Σύμφωνα με το λεξικό του Δ. Δημητράκου (γνωστό κι ως Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης), η λέξη «πρό-οδος», σημαίνει την: «πορεία προς τα εμπρός». Με άλλα λόγια, διευκρινίζει την «κίνηση προς τα εμπρός σε μία οδό». Κατά την «μεταφορική» της έννοια – όπως συνήθως χρησιμοποιείται στην καθημερινότητα – σημαίνει επίσης την «βελτίωση», την εξέλιξη προς κάτι καλύτερο και προσοδοφόρο, εκείνο που είναι προβιβάσιμο σε ένα τομέα ή σε μία κατάσταση που επιδέχεται μία άμεση ή έμμεση λύση. Σημαίνει την θετική πορεία προς την απώτερη επίτευξη της ευημερίας. Εκφράζει την δυναμική και τον δυναμισμό για την προαγωγή ιδανικών κι αξιών που θα σταθούν στο πλευρό του ανθρώπου και θα τον βοηθήσουν να επιτύχει στο δύσκολο έργο που του θέτει η ίδια η ζωή. Κατά συνέπεια – μπορούμε να κάνουμε λόγο – οι Θετικές Επιστήμες (μαθηματικά, φυσική, χημεία, βιολογία, γεωλογία) παρέχουν μία δυναμική στον χώρο, επιτελούν θετικά και μεθοδικά βήματα στον τομέα αξιοποίησης πολύπλοκων ζητημάτων, διότι εκείνες στέκονται αρωγοί στο να κατανοήσουν τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου και των κοινωνιών που απαρτίζει, αναλαμβάνοντας να τον βγάλουν από την πνευματική ακινησία και την υποβάθμιση της γνώσης. Διαθέτουν την δύναμη της μετάβασης, αφού έχουν την ικανότητα να παράγουν αξιόπιστες και καινοτόμες τεχνολογίες, με μόνο γνώμονα την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής και την δημιουργία πολλαπλών πυρήνων βιώσιμης ανάπτυξης.

Πρόοδος, σημαίνει εξέλιξη, λογίζεται εκείνη η διαδικασία, η οποία στοχεύει στην υλική και πνευματική βελτίωση του ανθρώπου, με εξελικτικό τρόπο σκέψης, με συνεχώς βελτιούμενες νοοτροπίες και με μεταρρύθμιση – αναμόρφωση του παλιού. Είναι η αναβάθμιση του τρόπου σκέψης και της αντίληψης που ο άνθρωπος έχει για την σύγχρονη πραγματικότητα, με μόνο μέλημα την κατανόηση και την προσπάθεια αλλαγής προς το καλύτερο και πιο ωφέλιμο. Η πρόοδος είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εμπρόσθια κίνηση, λατρεύει τον έλλογο διάλογο και την πολυχρωμία των απόψεων, ενώ καρτερικά συνοδεύει την εμπεριστατωμένη μεθοδολογία κι άρτια επιστημονική θεώρηση των πραγμάτων που επιζητούν ερμηνεία κι εξήγηση. Θεωρεί υποχρέωσή της να εγκιβωτίσει όλες εκείνες τις υγιείς αξίες και ιδανικά που πορεύεται μία σύγχρονη κοινωνία, να τις αναβαθμίσει και να κατορθώσει να τις προάγει σε μία ατραπό καινοτομίας κι αρμονίας. Αποτελεί επιστήθιο φίλο της ανανέωσης και άρτιας διάπλασης του χαρακτήρα και προσωπικότητας του ατόμου. Αναγιγνώσκει τις συνέπειες ιστορικών γεγονότων και βιωμένων εμπειριών, αξιοποιεί την πρότερη γνώση και γεννά την επίγνωση. Προστατεύει τον έλλογο διάλογο και διευρύνει την επιστημονική πρακτική. Απεχθάνεται τις απολιθωμένες ιδέες και στείρες λογικές, οι οποίες αποπνέουν μία ελώδη στατικότητα, ενώ καταδικάζει απερίφραστα τις ιδεοληψίες και την οπισθοδρομικότητα. Δεν διστάζει να αφορίσει το οπισθοδρομικό κι αναχρονιστικό στοιχείο, που διέπει τον ολοκληρωτισμό – το τελευταίο το κρατάμε για την ώρα.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, με βάση τα όσα παρατηρούνται σε εθνικό επίπεδο, η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να ενσωματώσει την ιδέα της προόδου στο εθνικό της λεξιλόγιο, όπως και στο καθημερινό της βίο. Δεν έχει επιτελέσει βήματα αλλαγής κι αναβάθμισης προς το καλύτερο και πιο αποδοτικό, τόσο για την ίδια, όσο και για τους κατοίκους – πολίτες της. Η αποποίηση ευθυνών για την επικείμενη τραγική κατάσταση, στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, η θλιβερή έλλειψη υπεράσπισης και προστασίας της εθνικής μας ακεραιότητας ενάντια σε κακόβουλες ορέξεις κρατών, εμποτισμένες με αλυτρωτικό μίσος, η συχνή εμφάνιση του φαινομένου του διχασμού ανάμεσα στους Έλληνες και η ανεπάρκεια πάγιων μηχανισμών, αποτελούν τις κυριότερες παθογένειες του τόπου μας, στον οποίο γεννήθηκε η γνώση, ο πολιτισμός και η Δημοκρατία. Η κατάσταση επιβαρύνεται περισσότερο από την ιδιότροπη και ιδιόρρυθμη συμπεριφορά εκπροσώπων της Νομοθετικής κι Εκτελεστικής Εξουσίας της χώρας, που υπό τον μανδύα της αίρεσης του προοδευτισμού, διαπράττουν ύβρεις κι επικίνδυνες μεθοδεύσεις ενάντια στους Έλληνες πολίτες και της εθνικής υπόστασης της πατρίδας μας. Αυτή η ιδιότυπη και παράλληλα κοινότυπη ιδεολογία έχουμε πολλάκις παρατηρήσει να ανθίζει και να ξεδιπλώνεται σε όλες τις πτυχές του βίου των πολιτών, από τις μεταξύ τους συζητήσεις και σχόλια, μέχρι και στα χωράφια της πολιτικής ζωής του τόπου.

Ο προοδευτισμός, ως έννοια έγκειται στην ιδεολογία, με συγκεκριμένο τύπο πολιτικής σκέψης και πρακτικής μεθοδολογίας. Συνιστά την ανάλυση περιεχομένου σκέψης – πολιτικής υφής κυρίως – που αφορά ιδέες, δόγματα και θεωρίες πολιτικοκοινωνικής έκτασης. Λογίζεται ως η πολιτική ιδεολογική τάση που υποστηρίζει νέα μορφώματα στην πολιτική και κοινωνική οργάνωση του ιστού σε μία χώρα, σε έναν οργανισμό (ΕΕ). Με λίγα λόγια, η τάση που εκείνος (προοδευτισμός) διαμορφώνει έγκειται στην δημιουργία πειραματικών πιλοτικών μοντέλων στο να επεξηγήσουν ποιες ιδέες και πρακτικές μέσα σε ένα πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο κρίνονται συντηρητικές και ποιες όχι, με εκείνο να εξαρτάται κάθε φορά από τις ιδέες και τις πρακτικές που εφαρμόζονται εκείνη τη στιγμή στην κοινωνία. Σε γενικότερο πλάνο, τα άτομα που ασκούν την ιδεολογία του προοδευτισμού, οι προοδευτικοί (όπως εκείνοι επιθυμούν συχνά άτοπα να αποκαλούνται), δεν προσδιορίζουν μία συγκεκριμένη πολιτική παράταξη ή ιδεολογία απαραίτητα, ενώ η πάγια πολιτική τους και ο κεντρικός μοχλός εκκίνησης των πρακτικών τους αποτελεί η υποστήριξη ιδεών, ιδεολογιών και θεσμών, που κατά τη δική τους γνώμη κι άποψη, είναι δυνατό να αποτελέσουν το επόμενο στάδιο στην εξελικτική πορεία μίας συλλογικότητας, μίας οργανωμένης επιχείρησης, μίας κοινωνίας, ενός κράτους.

Παρατηρούμε ότι, αρκετά κράτη στο μεγαλύτερο μέρος πλανήτη, αρχίζουν να υιοθετούν την ιδεολογία του «προοδευτισμού» κι ότι εκείνος αντιπροσωπεύει και με ότι αυτό συνεπάγεται. Υπάρχει μία στροφή, μία αναγκαστική μετάβαση – μπορούμε να κάνουμε λόγο – στο συγκεκριμένο ιδεολογικό ρεύμα, έχοντας ενσωματώσει μοντέλα διακυβέρνησης κι επιβολής όρων με ισχυρό το στοιχείο του πειραματικού νεωτερισμού, τα οποία ορισμένες φορές γίνονται η αιτία για έντονες διαμάχες κι αψιμαχίες μεταξύ χωρών, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας μέσα στο κράτος που διαμένουν. Κι αυτό δείχνει ότι, τα μοντέλα εκείνα, είτε δεν έχουν εφαρμοσθεί πουθενά αλλού στα υπάρχοντα πολιτικά συστήματα και ιδεολογίες άλλων κρατών, είτε τυγχάνουν να μην συμβαδίζουν με τις συνθήκες και την τάση των θεσμών, με το δόγμα που ακολουθούν οι πολίτες με τη στάση τους στον καθημερινό βίο, με άμεση συνέπεια να παρεκκλίνουν της ορθής πορείας και λογικής, να λοξοδρομούν στην ουσία και να συντελούν αποδεδειγμένα στην μαθηματική ατοπία. Ο προοδευτισμός που επιθυμούν να περάσουν μέσα στο πολιτειακό και οικονομικό σύστημα ενός κράτους ορισμένες ομάδες – κομματικές ή μη – ανθρώπων έγκειται στην προσπάθεια δημιουργίας με την εισαγωγή κοινότυπων ιδεών, εννοιών και κατασκευασμένων λέξεων, με μόνο μέλημα την ενσωμάτωση του δικού τους τρόπου σκέψης και δράσης στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο που απαρτίζουν τους Έλληνες κι άλλους πολίτες. Τους τελευταίους όμως τους βρίσκει απέναντι, διότι οι συγκεκριμένες ιδεολογίες προβλέπουν σε μία κοινωνική και πολιτειακή ουτοπία, οι οποίες αδυνατούν να αντιληφθούν τις πραγματικές τάσεις, ανάγκες και «θέλω» των πολιτών σε ρεαλιστικό τοπίο και στοχεύουν στην καταναγκαστική ένταξή τους μέσα από ένα σύστημα δικών τους αξιών και πρακτικών. Δεν αφουγκράζονται το πραγματικό νόημα της σύγχρονης αντίληψης πάνω στις παραδόσεις, τα ιδεώδη και τα κοινά που ορίζουν ένα συντεταγμένο Κράτος – Πολιτεία, ενώ συχνά προσπαθούν να νοηματοδοτήσουν με το σουρεαλιστικό περιεχόμενό τους θολές υπαρξιακές αναζητήσεις, που αποτελεί βέβαιο ότι θα οδηγηθούν σε ένα πολιτικοκοινωνικό αδιέξοδο. Σε μία αστοχία συνειδήσεων, με ξεκάθαρη προώθηση συμφερόντων των λίγων έναντι των πολλών και του συλλογικού καλού.

Περίτρανες αποδείξεις αποτελούν οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν στο ζήτημα του μεταναστευτικού με τις ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές, δίχως την δυνατότητα πάγιων – κρατικών ή αξιόπιστων ιδιωτικών – ελεγκτικών μηχανισμών, με την αδυναμία άρτιας εξωτερικής πολιτικής και εθνικού φρονήματος στο μεγάλο και σπουδαίο ζήτημα της Μακεδονίας και στο τρόπο επίλυσης εκείνης. Η επικοινωνιακού τύπου προώθηση μειονοτικών ομάδων (αναρχικοί, αντιεξουσιαστές, ΛΟΑΤΚΙ, ομάδα Ρουβίκωνας), με δηλώσεις του τύπου ότι επιτελούν κάποιου είδους «πολιτικό και κοινωνικό ακτιβισμό» από τις καταστροφές δημόσιων και ιδιωτικών περιουσιών που προκαλούν όταν διαδηλώνουν, με έντονα σημάδια ανοχής από μεριά της κυβερνώσας παράταξης και ο περιβόητος αντιρατσιστικός νόμος που εμπεριέχει κενά ως προς την επικοινωνιακή και νομοθετική σαφήνειά του, προκαλώντας έτσι διαξιφισμούς και ιδεολογικές αγκυλώσεις. Επιπλέον, το πιο εξωπραγματικό και νομοθετικά εξωφρενικό συμβαίνει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στη Πολιτεία της Ν. Υόρκης, η οποία νομιμοποίησε την άμβλωση μέχρι την ώρα του τοκετού (στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες επιτρέπεται μέχρι τους τρεις (3) μήνες, εκτός βέβαια εξαιρέσεων όπως ο βιασμός ή η υγεία της γυναίκας). Αυτό σημαίνει πως πλέον στην Νέα Υόρκη στους 7, 8 ή 9 μήνες μπορείς να αφαιρέσεις τη ζωή νόμιμα σε ένα βρέφος, ακόμα και αν εκείνο έχει την δυνατότητα να επιζήσει εκτός μήτρας.

Κι όλα τα παραπάνω, μέσα στα πλαίσια – ας το πούμε – «προοδευτικής» πολιτικής με περίοπτο το επικάλυμμα της προοδευτικής ανανέωσης, ως μίας αναγκαστικής ιδεολογίας, με έντονα τα σημάδια επιβολής, κατήχησης, καταναγκαστικής αποδοχής και υιοθέτησης πάνω στον ελληνικό λαό, καθώς και στην συνείδηση εκείνου. Τα συγκεκριμένα θλιβερά γεγονότα, υπό το επιστέγασμα της ιδεολογίας του προοδευτισμού δεν συγκλίνουν με την ακεραιότητα της λογικής και της πάγιας επιστημονικής νοοτροπίας και μεθοδολογίας, με την έξαρση περίοπτων βολονταρισμών, εγκληματικών ατασθαλιών και του στοιχείου του λαϊκισμού να αποτελούν την επιτομή του φασισμού! Να επιθυμεί η κυβερνώσα παράταξη της Αριστεράς να υποτάξει με τις επικίνδυνες και χαοτικές μεθοδεύσεις τις την ομαλή λειτουργία των αξιόπιστων δημοκρατικών δομών που προσωποποιούνται μέσα από το Σύνταγμα της Ελλάδος και να εμποτίσει εντελώς παρασκηνιακά όλο τον κοινωνικό ιστό με την ουσία της υπόταξης των παραδοσιακών αξιών και του φρονήματος, υπό τον φόβο μη τυχόν χαρακτηριστούν «φασίστες» όποιοι υψώσουν ανάστημα κι αντιδράσουν σε παραλογιστικούς τακτικισμούς. Διότι, μία ιδεολογία – ιδεολογικό ρεύμα ή τάση – όπως το συγκεκριμένο του προοδευτισμού – περιέχει ασαφές εννοιολογικό πλαίσιο, με ψήγματα ρευστότητας με την μη σύνδεση θεωρίας και πράξης λόγω των έντονα προκαλούμενων διαφωνιών για το πώς ενσωματώνονται αυτά τα μοντέλα και τι κέρδος θα βγάλει από εκείνα ο κοινωνικός ιστός. Υπάρχει αμβλύνουσα αποστασιοποίηση της έννοιας που εκφράζουν τα μοντέλα του προοδευτισμού από τη διαρκή αντιπαράθεση άλλων πολιτικών ιδεολογιών με υπέρμετρες αντιδράσεις σχετικά με τον κοινωνικό ρόλο και πολιτικό μέγεθος της σημασίας της ιδεολογίας αυτής. Βλέπουμε ότι, η Εκτελεστική Εξουσία της χώρας με την αποκλίνουσα πορεία της από τα «θέλω» και «πιστεύω» του ελληνικού λαού συγκροτεί την εκτροφή ενός αυτοάνοσου νοσήματος με το να επιτίθεται – έμμεσα – στο έμψυχο δυναμικό του τόπου, που ταυτοποιείται στα πρόσωπα των Ελλήνων κατοίκων.

Όμως αυτό το σύγχρονο διογκωμένο οικοδόμημα του προοδευτισμού, που συνεχώς επικρατεί στις δυτικές κοινωνίες κρατών – κατά κύριο λόγο – ενέχει μία ιδεολογική αντιφατικότητα. Κι αυτό, διότι ο προοδευτισμός, ως ιδεολογική τάση, εκφράζει ένα «νέο», μία νοοτροπία, μία τεχνητή ιδεολογική προσέγγιση, βασισμένη σε τεχνοκρατικά μοντέλα και η οποία δεν ταυτίζεται, ούτε συμβιβάζεται με την πρόοδο καθεαυτή. Συχνά παρεκκλίνει, λοξοδρομεί αυτής. Όταν βαδίζουμε σε ένα δρόμο, δεν εμφανιζόμαστε απότομα από το ένα μέρος στο άλλο, αλλά διανύουμε μία απόσταση, δηλαδή την διαδρομή, τον ενδιάμεσο χώρο που ενώνει τα δύο άκρα, την αφετηρία και τον τελικό προορισμό. Επομένως, για να συντελεσθεί πρόοδος, προϋποθέτει την στήριξη πάνω στην προγενέστερη γνώση, στα αρχικά ήθη, έθιμα και παραδόσεις, πάνω στις πρότερες αξίες και στον πρότερο έντιμο βίο του πολίτη. Και επί της οποίας προστίθεται «επίγνωση», η οποία δημιουργεί – εν συνεχεία – την πρόοδο κι εξέλιξη. Είναι αδύνατον να προχωρήσει κανείς σε επίλυση πράξεων και προβλημάτων που άπτονται των διαφορικών εξισώσεων δεύτερης και τρίτης τάξης στον κλάδο της επιστήμης των Μαθηματικών, δίχως να έχει την δυνατότητα να επιλύσει τις απλού τύπου εξισώσεις πρώτου και δευτέρου βαθμού κι εν συνεχεία, τη διαδικασία επίλυσης απλής παραγώγησης κι ολοκλήρωσης. Όπως και στον κλάδο των ανθρωπιστικών σπουδών.

Συνιστά άτοπο να μην στηριχθείς σε υγιείς κι άρτιες κοινωνιολογικές αναλύσεις προγενέστερων «πατέρων» της Κοινωνιολογίας για να κατασκευάσεις κοινωνικό μοντέλο, ώστε να έχεις τη δυνατότητα να το ενσωματώσεις αρμονικά στον κοινωνικό ιστό. Δεν είναι δυνατόν να δομηθεί η πρόοδος, δίχως τη στήριξή κι ενίσχυσή της πάνω σε κάτι προγενέστερο, σε κάτι πρωτότυπο, σε κάτι αρχικό αν επιθυμείτε. Πάνω στο αρχικό πλάνο, που αποτελεί την βάση εκείνη, στην οποία τοποθετούνται τα θεμέλια για την μελλοντική ανύψωση ενός στιβαρού οικοδομήματος άρτιας γνώσης κι επιμέλειας. Κρίνεται δυνατό να αναθεωρηθεί κάποιο επί μέρους παρελθοντικό εσφαλμένο στοιχείο της πρότερης γνώσης, προς χάριν κάποιου μεταγενέστερου και πληρέστερου, αλλά ποτέ δεν είναι δυνατόν να μιλήσουμε για πρόοδο, χωρίς τη αναγωγή της σε παρελθοντικά στοιχεία, τα οποία συντηρούνται σε μία αρμονία μαζί με τα νέα.

Αντιθέτως, στον σύγχρονο βίο, η επονομαζόμενη «προοδευτική» νοοτροπία έχει περάσει εσφαλμένα το μήνυμα: «το παραδοσιακό είναι κακό και παρωχημένο, και το σύγχρονο είναι καλό και προοδευτικό». Και πριν ο άνθρωπος, με τις κατάλληλες γνώσεις και σύγχρονες τεχνολογικές μεθόδους που διαθέτει, ερευνήσει σοβαρά το τι εστί «παραδοσιακό» και τι εστί «πρότερη γνώση», το απορρίπτει εξ ‘αρχής, το θεωρεί ανεπιθύμητο κι ασύμβατο με τον σύγχρονο τρόπο ζωής, για να δεχθεί απλόχερα κάτι που του «πλασαρίστηκε» ως «σύγχρονο, άρα είναι καλό και πολιτικά ορθό και δίκαιο». Έτσι λοιπόν, για τις επιμέρους κοινωνικές ομάδες κι ορισμένες συντεχνίες, οι οποίες δεν αντιλαμβάνονται τις αξίες και ιδανικά της παράδοσης και της προγενέστερης γνώσης, που είναι ικανές να επιφέρουν την επίγνωση, επιδίδονται σε έναν ανούσιο ακτιβισμό κι αγώνα απόδειξης του παραλόγου. Διότι, είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα να συμπληρώνεις επίγνωση, πάνω σε προγενέστερη γνώση, με σκοπό την βελτίωση και την προσθετική αξία και εντελώς διαφορετικό πράγμα να ξεριζώνεις την προγενέστερη γνώση, για να εισάγεις κάτι νέο, ένα κατασκευασμένο τεχνητό μόρφωμα που θα έγκειται στο μη μεμπτό και το ξένο. Αυτή, είναι άλλωστε και η βασική διαφορά της λέξης: «νέο», από τη λέξη: «καινούργιο». Το «νέο», είναι κάτι «πρωτοφανές», κάτι, το οποίο έχει κατασκευασθεί για να ασκήσει υπηρεσίες εντελώς μηχανικά, δίχως συναίσθημα κι ορθή γνώση. Το «καινούργιο», λογίζεται ως κάτι που υπήρχε, αλλά που πλέον έχει «ανακαινισθεί», έχει «βελτιωθεί» κι αναβαθμισθεί, χωρίς όμως να έχει αναθεωρηθεί ριζικά. Το «καινούργιο», μπορεί να λογισθεί ως «προοδευτικό» και καινοτόμο, που αυτό του προσδίδει ανώτερη αξία, κατάλληλο για να βοηθήσει τον πολιτικό και κοινωνικό βίο της χώρας – και κατά συνέπεια, τους πολίτες εκείνης. Το «νέο» όμως, όχι. Διότι, ως τεχνητό κατασκεύασμα, ως υβρίδιο που δημιουργήθηκε στα εργαστήρια του τεχνοκρατισμού και της επονομαζόμενης «πολιτικής ορθότητας», ωχριά μπροστά στην παγιότητα του καινούργιου που σηματοδοτεί την πρόοδο κι ευημερία.

Περίτρανο παράδειγμα αποτελούν τα διάφορα προϊόντα που είναι τοποθετημένα στα ράφια των μεγάλων καταστημάτων λιανικής πώλησης τροφίμων και ειδών για το σπίτι (supermarkets), ιδιαίτερα εκείνο της coca cola. Θα παρατηρήσετε ότι τα αλουμινένια κουτάκια που περιέχουν το ανθρακούχο μείγμα της Coca cola μεταβάλλεται ως προς το σχήμα της συσκευασίας και τον εξωτερικό σχεδιασμό του επικαλύμματος του προϊόντος, αλλά πάντοτε η περιεκτικότητα (ml) και η σύσταση (περιεχόμενο) παραμένουν αυτούσιες και δεν αλλάζουν, ούτε τροποποιούνται. Δηλαδή, αλλάζουν διαρκώς και συχνά συσκευασία, για να δίνουν μια «νέα», «ανανεωμένη» εικόνα του ίδιου προϊόντος με την ίδια πάντα σύσταση! Αυτό, αποτελεί ένα από τα αποτελεσματικά εργαλεία στο χώρο του marketing. Το ίδιο συμβαίνει με τα γαλακτοκομικά προϊόντα (Danone, ΔΕΛΤΑ, ΑΓΝΟ, Γάλπο), με τα διάφορα κολατσιά – σνακς (snickers, mars, Pringles), προϊόντα εταιριών σοκολατοποιίας (Ίον, Παυλίδης, Nestle, Toblerone – Kraft foods), αλκοολούχα ποτά (Smirnoff, J. Daniels, J. Walker, Cointreau) και εταιρείες εμφιάλωσης (Κορπή, Ζαγόρι, Βίκος, Perrier). Εκεί εξηγείται το γεγονός ότι εκείνα έχουν κριθεί συναρπαστικά ως προ την γευστική απόλαυση και πανηγυρικώς αποδεκτά στο ευρύτερο καταναλωτικό κοινό. Κάτι που πραγματικά αξίζει, διατηρεί την αξία του και την φήμη όσα χρόνια κι αν περάσουν. Και μόνο συμπλήρωση επιδέχεται και όχι απόρριψη. Τότε είναι πραγματικά προοδευτικό και καινοτόμο, γιατί τότε μόνο στηρίζεται στην πρότερη γνώση, αντί να την ακυρώνει. Και εάν κάτι ακυρώνεται επειδή ήταν εσφαλμένο, αυτό δεν αποτελεί ένδειξη προόδου, αλλά απόδειξη παραλογισμού και πνευματικής αλλοίωσης.

Κι επανερχόμαστε στην οπισθοδρόμηση και τον αναχρονισμό – όπως κάναμε λόγο παραπάνω. Κι αυτό, διότι, γίναμε ακροατές στην ομιλία της κ. Σία Αναγνωστοπούλου στην Επιτροπή της Βουλής, να κάνει έντονα λόγο για το κυβερνόν κόμμα ότι, με την θλιβερή κι επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών τελειώνει εκείνο που άφησε στην μέση το ΕΑΜ και το ΕΛΑΣ, προξενώντας την σφοδρή αντίδραση μεγάλης μερίδας βουλευτών. Σχεδόν όλοι γνωρίζουμε τι έγινε τότε στη διάρκεια του Εμφυλίου – ιδιαίτερα στις 30 και 31 Ιανουαρίου 1949. Εκεί, όπου στους Ψαράδες των Πρεσπών, ο Γ.Γ. ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης με την ‘Ε Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (2ο Συνέδριο των «Σλαβομακεδόνων» του Δημοκρατικού Στρατού) αποφασίστηκε η αλλαγή του χαρακτήρα της επανάστασης σε σοσιαλιστική και η πλήρης εθνική αποκατάσταση των Σλαβομακεδόνων κι αυτοδιάθεση της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας. Στις Πρέσπες ήταν το αρχηγείο του Νίκου Ζαχαριάδη και του Μαρκου Βαφειάδη (τέως Αρχηγού του Δημοκρατικού Στρατού), οι οποίοι ενέταξαν ένοπλα τμήματα σλαβόφωνων – τους επονομαζόμενους ΣΝΟΦίτες (ΣΝΟΦ – Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο) κι αργότερα οι διάδοχοί τους ΝΟΦίτες (ΝΟΦ – Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο) – τις δύο διαδοχικές κομιτατζίδικες οργανώσεις των βουλγαρόφωνων – στον Δημοκρατικό Στρατό (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας – ΔΣΕ), έναντι υποσχέσεων για αυτόνομο, ανεξάρτητο μακεδονικό κρατίδιο, για πλήρη ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας. Εκεί, όπου η Έ Ολομέλεια εξέδωσε τη διαβόητη και ζοφερή απόφαση για τη «δικαίωση του μακεδονικού λαού», για την απόσπαση του εδάφους της Μακεδονίας και την σύσταση «μακεδονικού» κράτους που θα υπάγεται στην Κομμουνιστική Διεθνούς.

Αλήθεια! Με την επαναφορά εκείνων των τραγικών κι επαίσχυντων ιστορικών αποφάσεων και γεγονότων του Ελληνικού Εμφυλίου, που κόστισε την ψυχή, το ελληνικό εθνικό φρόνημα και συνείδηση των Ελλήνων, στο ελληνικό κοινοβούλιο από μερίδα ατόμων της Εκτελεστικής Εξουσίας αριστερών φρονημάτων, πώς νομίζετε ότι θα νιώθει η πλειονότητα των απλών Ελλήνων κατοίκων αυτού του τόπου; Να σας εκφράσω την ταπεινή μου άποψη; Όταν με γνώμονα τα υβριδικά μορφώματα με την μορφή προοδευτικών μοντέλων και την επίδειξη διάφορων πλασματικών νεωτερισμών από μέρους της κυβερνώσας παράταξης για έναν δήθεν «ανθρωπισμό», τα οποία δεν υφίστανται ως αποδοτικά με σκοπό να βοηθήσουν τους Έλληνες πολίτες, αλλά αντιθέτως, υποβαθμίζουν τον τρόπο ζωής του κι αλλοιώνουν την αξία του καθημερινού έργου που επιτελεί, δεν του μένει τίποτα άλλο παρά να υπερασπιστεί τα ιερά κι όσια της πατρίδας του, ως Έλλην Πολίτης. Να προστατέψει τον τόπο που μεγάλωσε κι έλαβε παιδεία, την εθνική του κληρονομιά και ταυτότητα, τον ελληνικό πολιτισμό, το ιερό έδαφος στο οποίο έχουν δοθεί αδυσώπητες μάχες για την ελευθερία της χώρας και των ιδανικών που εκείνη εκπροσωπεί προκειμένου να απολαμβάνει, εκείνος και οι απόγονοί του, ανενόχλητοι όλα τα καλά αγαθά. Η καταφυγή αυτή του πολίτη να προστατέψει την ιστορία του και την παράδοση από κάθε είδους πονηρές αντιλήψεις, που δεν εντάσσονται στη σφαίρα του λογικού, αλλά του παραλόγου, τον μεταφέρει σε ένα πρώιμο στάδιο ηθικής αυτοκαταστροφής και πνευματικής υποδούλωσης. Κι αυτό δεν είναι πρόοδος. Αλλά, οπισθοδρομικός προοδευτισμός!

Οι υμνητές ολοκληρωτικών καθεστώτων και ιδεολογιών – ανάμεσα σε εκείνα και η ιδεολογία του Κομμουνισμού – δεν βρίσκουν πρόσφορο έδαφος σε μία σύγχρονη χώρα που διέπεται από δημοκρατικούς θεσμούς και με το πνεύμα της ευγενούς άμιλλας κι αδελφοσύνης. Ο αναχρονισμός και με ό,τι εκείνος συνεπάγεται, ενισχύει την επικινδυνότητα ιδεοληπτικών μεθοδεύσεων, την έξαρση του λαϊκισμού και συμβάλλει στην εξάπλωση του αποκρουστικού φαινομένου του διχασμού και της μισαλλοδοξίας – όπως ακριβώς πραγματοποίησε εσκεμμένα – με την δήλωσή της εκείνη η Σία Αναγνωστοπούλου. Η επαναφορά καταστρεπτικών και προκλητικών ιδεοληψιών από το ζοφερό παρελθόν της ιστορίας, με έντονο το στοιχείο του ρεβανσισμού και επικαλύμματος κομμουνιστικών στοιχείων, μόνο υποβάθμιση και στασιμότητα θα φέρει στην ομαλή λειτουργία των κρατικών θεσμών της χώρας, του αξιακού της συστήματος και καταπόνηση του εθνικού φρονήματος και συνείδησης για τους κατοίκους – πολίτες εκείνης. Θα επιφέρει αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης με την αλλοίωση ιστορικών στοιχείων και τεκμηρίων, ενώ η αναβίωση εξτρεμιστικών τακτικών κι ανορθόδοξων πρακτικών θα δημιουργήσει ένα ελώδες κι ομιχλώδες τοπίο για την αναζήτηση της ιστορικής κι εθνικής αλήθειας.

Κι αυτό θα υποδαυλίσει το συλλογικό εθνικό αίσθημα, με άμεσο αποτέλεσμα να υποτιμήσει την εθνική υπόσταση της Ελλάδας στον βαλκανικό κορμό και να γίνει επιρρεπής στα διάφορα κακόβουλα σχέδια ξένων δυνάμεων και φιλοδοξιών. Ο αναχρονισμός, στον οποίο έχει επιδειχθεί αρκετές φορές η κυβερνώσα παράταξη, και που αποσκοπεί στην επαναφορά παρωχημένων μεθόδων και πρακτικών – που θεωρούνται ξεπερασμένα και μη εφικτά – οπισθοδρομεί τα ιδανικά και το πνεύμα των πολιτών μίας ευνομούμενης κοινωνίας και εκκολάπτει γέφυρες μίσους και παρακμής σε όλες τις πτυχές των μηχανισμών της άρτιας κι ακέραιης λειτουργίας ενός Κράτους, μίας Πολιτείας. Η επιτηδευμένη παρουσίαση ακραίων ιδεολογιών και η προσπάθεια ανάστασης φαντασμάτων από το ντουλάπι του χρόνου και της ιστορίας υπό τον μανδύα του δήθεν «προοδευτισμού», του πλασματικού «ανθρωπισμού» και της φρούδας ανανέωσης του τόπου, εγκιβωτισμένα σε ένα νέο μόρφωμα – μοντέλο, θα πυροδοτήσει εμφύλιες πολιτικοκοινωνικές διαμάχες και διαξιφισμούς στον ελληνικό λαό. Και οι συγκεκριμένες πρακτικές καταπονούν το δυναμικό της χώρας, τοποθετούν οδοφράγματα στην ανάπτυξη και παγίωση του εθνικού αισθήματος, αποσαθρώνουν το εθνικό συμφέρον, ώστε επιτηδευμένα να μας καταστήσουν έρμαια των κάθε λογής φανατισμένων ιδεοληπτικών και αποσυνάγωγών προκαταλήψεων, μιας κι όντας αποπροσανατολισμένοι από τα σοβαρά προβλήματα, αναλωνόμαστε με επιφανειακού τύπου ζητήματα με εφικτά τα σημάδια οπισθοδρόμησης της χώρας. Κι ό,τι πάει πίσω μία χώρα, δεν λογίζεται ως πρόοδος, αλλά ούτε κι ως προοδευτισμός. Μόνο παρακμή κι εθνική αυτοκαταστροφή, με την δημιουργία ενός φαύλου κύκλου ιστορικών ευθυνών και εμφύλιου διχασμού, θα επιφέρει.

Ο απορρέων από την πρόοδο προοδευτισμός ως τεχνητή ιδεολογία και νοοτροπία, ενσαρκώνει και αξιολογεί τα θετικά στοιχεία της, θωπεύοντας με κολακευτικό τρόπο και μέθοδο το έρμα του θυμικού μας και προσδίνοντας στο νόημά του ελκυστικό πρόσημο, με έντονο το στοιχείο της επιτηδευμένης παρανόησης που τον καθιστά μία πλασματική όαση ελπίδας κι ευημερίας – που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα του ρεαλισμού, έναν ινδαλματικό σκοπό. Αλλά όχι όμως αυτοτελή! Δημιουργεί ένα τεχνητό σύνορο – όριο, διαποτισμένο με σουρεαλιστικά στοιχεία που δεν απηχούν στις ανάγκες της πραγματικότητας και του τρόπου ζωής των κατοίκων μίας χώρας, παρά συνηγορούν στο να ποτίσουν με λάσπη και βορβορώδεις συναισθηματισμούς το υποσυνείδητό τους, να υποτάξουν τα αγνά αισθήματα που τρέφουν για την χώρα και την πορεία εκείνης προς το καλύτερο και το επικερδές και να πνίξουν κάθε σπίθα πατριωτισμού, αφού εκείνος στέκεται εμπόδιο στα μη ακραιφνή σχέδιά των. Αυτοί οι μοντελογενείς μηχανισμοί του άκρατου προοδευτισμού, στοχεύουν στο να μεταδώσουν – με εσφαλμένο τρόπο – ιδέες που δεν μπορούν να συμπέσουν με την πραγματικότητα και την πράξη – την εφαρμογή τους δηλαδή σε ρεαλιστικό χώρο και χρόνο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις παρωχημένες ιδεολογίες και τεχνάσματα του Κομμουνισμού, κι όπου έχουν εφαρμοσθεί τα συγκεκριμένα, μόνο ολέθριες επιπτώσεις έχουν αποφέρει στα κράτη και στους πολίτες εκείνων.

Ο προοδευτισμός, ως ιδεολογία κι έννοια – μέσω των τεχνοκρατικού τύπου μοντέλων – που επιθυμούν να περάσουν, ενισχύει τα φαινόμενα της υπερβολής κι ελαστικότητας ως προς τη διοίκηση του κράτους και πάγια διαχείριση των ποικίλων αναγκών και προβλημάτων του. Αφού στο δικό του ιδεολογικό πλαίσιο εδράζεται το στοιχείο της υποχρεωτικής επιβολής κι ενσωμάτωσης σουρεαλιστικών κι άτοπων πρακτικών – πολλές φορές με αυστηρό τόνο και ύφος – τα οποία παίρνουν τη μορφή καταναγκασμού. Αυτό, και σε συνδυασμό με την επιλεκτική επιείκεια που επιδεικνύει η κυβέρνηση της Αριστεράς σε μειονοτικές ομάδες, όπως κάλλιστα αποτελούν οι αναρχικοί, αντιεξουσιαστές και η Ομάδα «Ρουβίκωνας», προσπαθώντας να περιγράψει τα φαινόμενα βίας και τραμπουκισμών που επιτελούν με μαρξιστικού τύπου μοντέλα και μορφώματα από το παρελθόν, αδυνατίζουν την εξουσία και την επιρροή του Κράτους για αμερόληπτο έλεγχο. Άμεσες συνέπειες: να φθίνουν την αποτελεσματικότητα και την ισχύ της ακεραιότητας των νόμων, να δημιουργούν φαινόμενα ανομίας, να προάγουν την στασιμότητα στον καθημερινό πολιτικοκοινωνικό βίο, να υποβαθμίζουν την ανάπτυξη σε όλα τα επίπεδα, να αλώνουν τη δικαιοσύνη, να υποβαθμίζουν την ποιότητα της παιδείας και της ασφάλειας, να καταστρατηγούν το εθνικό φρόνημα και συμφέρον, με αποτέλεσμα να κυριαρχούν το μίσος, η αβεβαιότητα, ο μιθριδατισμός, ο ανούσιος σπαραγμός κι ο εθνομηδενισμός. Ευτελίζουν το πρόσωπο του Έλληνα πολίτη – κατοίκου αυτού του τόπου προς επίτευξη προσωπική τους εξυπηρέτησης και συμφέροντος από την επιλεκτική επιείκεια που δείχνουν απέναντι σε φαινόμενα που άπτονται των μαρξιστικών ιδεωδών και της εξακολουθούμενης διασπάθισης του δημοσίου χρήματος από τους κρατικούς πόρους. Χαρακτηριστικά είχε αναφέρει ο – γνωστός για την ποιότητα των γραπτών και το βάθος των κοινωνικών και ηθικών του απόψεων – Πέρσης ποιητής Σααντί Σιραζί: «η υπερβολή της αυστηρότητας γεννά το μίσος, η υπερβολή της επιείκειας αδυνατίζει την εξουσία».

Εν κατακλείδι, είναι καλό κι ωφέλιμο να αλλάζουμε κάτι αποδεδειγμένα εσφαλμένο για κάτι ορθότερο, αρτιότερο και πιο μεμπτό ή να συμπληρώνουμε πληρέστερα τη γνώση μας με κάτι καινούργιο. Αλλά το να πολεμάει κάποιος άκριτα, δοκιμασμένες παραδοσιακές αξίες που αγνοεί το βάθος τους, κυριευμένος από σύγχρονου τύπου προκαταλήψεις, μόνο και μόνο επειδή του είπαν ότι είναι παραδοσιακές κι εκφράζουν τα παλιό, όχι μόνο δεν αποτελεί πρόοδο, αλλά στην πραγματικότητα επισπεύδει την διαδικασία της οπισθοδρόμησης! Οι «νέες» ιδεολογίες, που στηρίζονται μεταξύ παρωχημένων και νεοπαγών μοντέλων, δημιουργώντας μη φερέγγυα υβρίδια, αποτελούν τον πυρήνα της καταπίεσης των αγνών συναισθημάτων των πολιτών απέναντι στην χώρα τους και τα ιδεώδη που εκπροσωπεί εκείνη. Στον ίδιο τον άνθρωπο και στο ανάστημα που θα υψώσει έναντι στις κούφιες μοντελοποιημένες ιδεολογίες του προοδευτισμού έγκειται στο να αξιοποιήσει όσο πιο άρτια μπορεί τα οικοδομήματα εκείνα που ονομάζονται: Δημοκρατία, Παιδεία, Γλώσσα, Ιστορία, Πολιτισμός. Όσο για τις ποικίλου τύπου ιδεοληπτικές ιδεολογίες, που επικρατούν στον σύγχρονο κόσμο σε αντίθεση με την εγκυρότητα υγιών πολιτικών πράξεων, επισημαίνω εκείνο που είχε τονίσει ένας από τους μεγάλους Έλληνες συγγραφείς και λογοτέχνες Ν. Καζαντζάκης: «δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει».
 

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.