ΑΡΘΡΑ

Σταμάτης - Στυλιανός Βλάχος

MSc. Περιβαλλοντολόγος, διαχείριση ενέργειας & περιβάλλοντος, μέλος Οικολογικής Συνεργασίας Δήμου Παλαιού Φαλήρου ECO+  

Επικίνδυνοι βολονταρισμοί

0 19 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018, 10:03

«Είναι στη φύση του ανθρώπου να σκέφτεται λογικά και να ενεργεί παράλογα.»

François Anatole Thibault, 1844 – 1924, Γάλλος συγγραφέας & κριτικός, Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1921



Συναίσθημα ή λογική; Λογική ή συναίσθημα; Μπορεί και τα δύο. Ανάλογα την περίσταση και τις συγκυρίες των γεγονότων που ξετυλίγονται σιγά – σιγά μέσα από το πολυδαίδαλο σύστημα της λήψης αποφάσεων που καλούμαστε να πάρουμε ορισμένες φορές. Το συγκεκριμένο αυτό δίπολο – σε αρκετές των περιπτώσεων – κρίνεται σοβαρό, αλλά κι αρκετά σημαντικό, μιας κι αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επίλυση των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων που χαρακτηρίζουν τα δρώμενα αυτού του τόπου, αλλά και τη καθημερινότητά μας, όπως και το επίπεδο ικανότητας που διαθέτουμε, ώστε να ανταπεξέλθουμε και να τα αντιμετωπίσουμε – όσο το δυνατό πιο αποτελεσματικά και καταλυτικά. Αυτό, θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο, λόγω του ότι το δίπολο εκείνο – του συναισθήματος και της λογικής – διαθέτει ποικίλες εκφάνσεις και παραλλαγές, οι οποίες συνδέονται – περιπλέκονται τόσο στους τομείς των αλληλεπιδρώντων σχέσεων του Έλληνα κατοίκου με τον συμπολίτη και τον συγγενή του, όσο και σε εκείνους που άπτονται της άσκησης πολιτικής πάνω σε ζητήματα του κράτους. Καλούμαστε όμως να αντιμετωπίσουμε τα όποια εμπόδια και παγίδες κρύβει εκείνο το δίπολο, είτε το επιθυμούμε, είτε όχι.

Συχνά, έχουμε γίνει μάρτυρες θλιβερών, αλλά και τραγελαφικών επεισοδίων, τα οποία έχουν πια γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής καθημερινότητας και του βίου των Ελλήνων πολιτών. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε ή έχουμε δει και παρατηρήσει εμείς οι ίδιοι, γεγονότα να διαδραματίζονται με παραστατικό και πομπώδη τρόπο σε σημείο που να εγείρονται διάφορα ερωτήματα σχετικά με το ύφος και τη συλλογιστική που ακολουθήθηκε στο να Έτσι λοιπόν, με αφορμή τη δήλωση του Πρωθυπουργού της Ελλάδας – με χυδαίο τόνο – σε πυρόπληκτη που διαμένει στην περιοχή του Ματιού για το ότι θα ξόδευε αμέσως τα 2000 ευρώ που θα της δινόταν, η επιλεκτική ανοχή της κυβερνώσας παράταξης σε ομάδες που άπτονται του αντιεξουσιαστικού – παρακρατικού χώρου και ιδεολογίας, οι οποίες προκαλούν δημόσιες φθορές, βανδαλισμούς σε κτίρια, βιαιοπραγίες εναντίων φοιτητών – καθηγητών – αστυνομικών, επικαλώντας ότι επιτελούν «πολιτικό ακτιβισμό», από τις προκλητικές και ανυπόστατες δηλώσεις στελεχών του κυβερνώντος κόμματος ότι όποιος δε συμφωνεί με τις μεθόδους και πρακτικές της Κυβέρνησης σε ζητήματα που άπτονται τους χώρους της οικονομίας, της ασφάλειας, της εξωτερικής και κοινωνικής πολιτικής, θα χαρακτηρίζονται ως «φασίστες», μέχρι και τα απανωτά κύματα καταλήψεων από μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών για τη Μακεδονία και τις οποίες βάφτισε το κυβερνών κόμμα ως φασιστικές και υβριστικές, βασίστηκαν σε ένα κοινό φαινόμενο, εκείνο του βολονταρισμού.

Ναι, καλά ακούσατε! Ο βολονταρισμός με ό,τι εκείνο συνεπάγεται, επικρατεί σε πάρα πολλούς τομείς του βίου των Ελλήνων πολιτών. Από τις τυπικές ασχολίες της καθημερινότητάς του, μέχρι και τις πολιτικές αποφάσεις αρχηγών του κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πρόκειται να ληφθούν μέσα στο προκαθορισμένο πλαίσιο άμεσης διαχείρισής τους. Αυτή η επικίνδυνη τάση, που διαιωνίζεται – αιώνες τώρα – μέσα από την εκτύλιξη των ιστορικών γεγονότων και πολιτικών αποφάσεων, έχει καταστεί κτήμα των αποφάσεων των Ελλήνων κατοίκων – μπορούμε να κάνουμε λόγο στη συντριπτική πλειονότητά τους – ως προς τη λήψη και έχει αφομοιωθεί στις σιγά – σιγά και ανά τα χρόνια στις συνειδήσεις τους. Έχει ενσωματωθεί στον τρόπο ζωής τους και προστεθεί στον κώδικα επικοινωνίας με τους συμπολίτες τους. Οι βιασμένες αποφάσεις που παίρνουμε καμιά φορά σε καθημερινά μας ζητήματα, δίχως να σκεφθούμε λίγο, οι εκδηλώσεις συναισθημάτων φθόνου, μίσους και μισαλλοδοξίας μεταξύ αριστερών και άκρα δεξιών ιδεοληψιών που εκφράζουν οι οπαδοί εκείνων και η επιβολή αυτών στη κοινωνία, η αναγκαστική αποδοχή της Ελλάδας της Συμφωνίας των Πρεσπών για το Μακεδονικό ζήτημα ως δικαίωμα των κατοίκων της FYROM να αυτοπροσδιορίζονται ως γνήσιοι απόγονοι των Μακεδόνων – που δεν είναι, την υποχρεωτική υιοθέτηση κανονισμών κι οδηγιών από τον ΟΗΕ στο όνομα του δήθεν ανθρωπισμού και στην επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο πολύκροτο ζήτημα του μεταναστευτικού – δίχως να υπάρχει η δυνατότητα περαιτέρω αποσαφηνισμού, πυροδοτούν το δίπολο λογική – συναίσθημα, διαμέσου της έννοιας του βολονταρισμού.

Ο βολονταρισμός, όπως και το συνώνυμό του, η βουλησιαρχία, λογίζεται ως η φιλοσοφική τάση, το συλλογιστικό εκείνο ρεύμα, το οποίο δίνει αποκλειστική προτεραιότητα στη βούληση και το συναίσθημα, σε σχέση με το νου και τη νόηση, δηλαδή τη σκέψη. Ως φιλοσοφική θεωρία, ο Βολονταρισμός (Βουλησιαρχία στα Ελληνικά), υποστηρίζει την υπεροχή της ‘Θέλησης’ (στα λατινικά ‘Voluntas’) έναντι της φύσης (του περιορισμού και των ορίων) των πραγμάτων. Στις σχέσεις των ανθρώπων με τους συνανθρώπους τους, αυτό εκφράζεται από την ανάγκη στο να επιβάλλουν στους τελευταίους τις επιθυμίες, τις απόψεις και τα ιδεολογικά τους πιστεύω και να κυριαρχήσουν σε αυτούς, όπως το βρέφος νιώθει την ανάγκη να κυριαρχήσει στο μυαλό της μητέρας, ώστε οι ανάγκες να τεθούν σε πρώτη προτεραιότητα, καθώς από την ικανοποίησή τους εξαρτάται η επιβίωσή του. Με απλά λόγια, η λογική κατάληξη της βουλησιαρχίας, θεωρείται ο παντοδύναμος και απόλυτος έλεγχος των εσωτερικών ‘φυσικών’ αναγκών μας μέσα από τη σιγουριά της συναισθηματικής επιβολής των ιδεολογικών θέσεών μας στους άλλους.

Η ανάγκη που εμφανίζουν οι παρακρατικές μειονότητες των αντιεξουσιαστών στο να επιθυμούν να επιβληθούν στη δομή του πολιτειακού και κοινωνικού ιστού της χώρας, καθώς και η επιμονή του κυβερνώντος κόμματος στο να δικαιολογεί με έμμεσο τρόπο τις βίαιες εχθροπραξίες αυτών και την ολοκληρωτικού τύπου ιδεοληψία που ασκούν, κάνουν επίκληση στην έννοια του βολονταρισμού! Η επιτελική ανάγκη που εμφανίζει η Κυβέρνηση στο να επέμβει και να κυριαρχήσει στο συναίσθημα μεγάλου μέρους των νέων με, οι οποίοι αισθάνονται παραμελημένοι κι αδικημένοι από τα υψηλά ποσοστά της ανεργίας που έχει σημειώσει η οικονομική κρίση με το να πραγματοποιήσει περιττές προσλήψεις στο δημόσιο τομέα, μαζί με μετακλητούς υπαλλήλους, κάνει επίκληση στη βουλησιαρχία! Η παρέμβαση κυβερνητικών στελεχών στο ζήτημα των καταλήψεων που πραγματοποιείται από μαθητές που αντιδρούν στη Συμφωνία ξεπουλήματος της Μακεδονίας με το να τους χαρακτηρίζουν έμμεσα «φασίστες» και να προσπαθούν να τις καταστείλουν δημιουργώντας σχολικές ποινές κι άλλου τύπου τιμωρίες παραδειγματισμού για αυτούς, ώστε να εκκολάψουν κλίμα αβεβαιότητας κι αποπροσανατολισμού, κάνουν επίκληση στο βολονταρισμό! Το ίδιο οι Ευρωπαϊκή Ένωση και ΟΗΕ, οι οποίοι επιθυμούν να επιβάλλουν τη βουλησιαρχία τους σε όλες τις χώρες του πλανήτη στο μεταναστευτικό ζήτημα με το να κάνουν επίκληση στο συναίσθημα εκείνο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να παραμερίζουν, σε συντριπτικό ποσοστό, εκείνο της λογικής κι ορθής σκέψης για την επίλυσή του.

Όμως, ο βολονταρισμός – βουλησιαρχία κι ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει, συνεπάγεται τον «βιασμό» της πραγματικότητας! Την αλλοίωση κι αναμόχλευση του ρεαλισμού και την εισαγωγή σουρεαλιστικών στοιχείων που θα δυσχεράνουν ακόμη περισσότερο την ομαλή επικοινωνία και το γεφύρωμα μεταξύ συναισθήματος και λογικής. Τον «βιασμό» της λογικής, της άρτιας και γνωστικής μεθοδολογίας της σκέψης και της επιστημονικής ανάλυσης και τεκμηρίωσης. Το πλασάρισμα – αν μου επιτρέπετε αυτή τη λέξη – συναισθήματος σε υπέρμετρες δόσεις, με σκοπό να παραμερίσει και να μετριάσει τη λογική κι ακαδημαϊκή παιδεία από τη συνείδηση των πολιτών, εκκολάπτει επικίνδυνους βολονταρισμούς. Εκείνο έχει σαν συνέπεια την έξαρση ιδεοληψιών ολοκληρωτικού χαρακτήρα και την γαλούχηση συνειδήσεων με έλεγχο της σκέψης και της επιθυμίας – κοινώς τη χειραγώγηση του νου και νόησης. Κι αυτό αντιπροσωπεύει ένα κράτος, μία χώρα που βρίσκεται υπό θεσμική και κοινωνική κατάρρευση. Ένα κράτος που έχει υποστεί ρήγμα στις σχέσεις μεταξύ αυτού και των κατοίκων – πολιτών του.

Σε μία κρίσιμη καμπή για την ανάκαμψη της Ελλάδας από τα δεινά της μεταπολίτευσης στους χώρους της υγείας, της παιδείας κι από τη μακροχρόνια οικονομική και ηθική κρίση, η προτεραιότητα στο συναίσθημα έναντι της λογικής, μόνο καταστρεπτική και διχαστική μπορεί να αποβεί για το σύνολο του ελληνικού λαού. Ο εκτροχιασμός της σύνεσης και της λογικής σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς δε βοηθάει Ο κοινωνικός ιστός της χώρας μας έχει δοκιμασθεί σε ποικίλου είδους κακουχίες, με βάναυση κακοποίηση και καταστρατήγηση των «θέλω» και «πιστεύω» και του δικαιώματος του Έλληνα πολίτη στο να εκφέρουν εκείνα. Σε κρίσιμα θέματα εξωτερικής πολιτικής κι άμυνας της χώρας – όπως εκείνο που αφορά τις διπλωματικές σχέσεις της Ελλάδας με τη Τουρκία και τη πΓΔΜ – και του μεταναστευτικού – όπως οι εκατοντάδες εισροές ατόμων από κράτη της Μέσης Ανατολής και Αφρικής σε χώρες – μέλη της ΕΕ – χρειάζεται η ανάδειξη εμπεριστατωμένων επιστημονικών γνώσεων, που μόνο μέσα από τη γνωστική μεθοδολογία κι από άρτια καταρτισμένους επιστήμονες, πρόθυμους να παράσχουν τις συμβουλές και τις εμπειρίες τους μπορεί να επιτευχθεί. Ο καιρός στο σύγχρονο στερέωμα επιτάσσει να δοθεί η προτεραιότητα στη γνώση και λογική από ότι στο πατρονάρισμα των ιδεών μέσω της βουλησιαρχίας.

Το πρόσφορο έδαφος που δίδεται στο συναίσθημα – διαμέσου του βολονταρισμού – σε υπέρμετρο βαθμό για την αντιμετώπιση κοινωνικοπολιτικών θεμάτων, καθώς και ζητημάτων που άπτονται της εξωτερικής πολιτικής, μόνο αλλοίωση είναι δυνατό να επιφέρει στη διεξοδική σκέψη και γνώση. Ο παραμερισμός της φωνής της λογικής και του υγιούς στοχασμού και η τοποθέτηση του βολονταρισμού σε περίοπτη θέση στο πολιτικοκοινωνικό προσκήνιο περιπλέκει ακόμη πιο πολύ τα πράγματα, ενώ ο συρφετός απόψεων που συνεχώς επικαλούνται το συναίσθημα σε οτιδήποτε άπτεται της πολιτειακής δομής κι οργάνωσης, μόνο θόρυβο μπορεί να προκαλέσει στο υπάρχον σύστημα του κράτους και να αποδιοργανώσει την υγιή συλλογιστική. Η βουλησιαρχία μας εισάγει στη τυραννία του θορύβου – μπορούμε να κάνουμε λόγο. Κι αυτό επειδή, ο θόρυβος λογίζεται ως η πιο αδιάκριτη ενόχληση, γιατί ταράζει κι αποσυντονίζει τις ίδιες μας τις σκέψεις και τη λογική – για να μην πω ότι τις κουρελιάζει. Όταν όμως δεν βρίσκει τίποτε για να ταράξει, εννοείται, ότι δεν θα γίνει αντιληπτός – είχε κάνει λόγο ο Γερμανός φιλόσοφος Arthur Schopenhauer στο έργο του «Η τέχνη της προσβολής».

Ο «θόρυβος» και η έννοια που τον συνοδεύει στο έργο του διάσημου Γερμανού φιλοσόφου του 19ου αιώνα, έχει να κάμει με το κουρέλιασμα της σκέψης και του επιμελούς συλλογισμού. Ο θόρυβος στήνει οδοφράγματα στις λεωφόρους του υγιούς στοχασμού και συλλογισμού. Έχει επικρατήσει – τώρα πια – στο ασυνείδητο των κατοίκων αυτής της χώρας, ότι για να υπάρχεις μέσα σε μία κοινωνία και να επικρατήσεις σε εκείνη, πρέπει να παραγάγεις θόρυβο κι άρα να μη σκέπτεσαι. Θόρυβο για να σε προσέξει και να σε ακούσει ο συμπολίτης σου, η έννομη τάξη, οι κρατικοί φορείς, η Εκτελεστική και Νομοθετική Εξουσία, ο Πρωθυπουργός αυτού του τόπου, όπως για παράδειγμα ο νεαρός που με το μηχανάκι του ξεσηκώνει τον κόσμο για να τραβήξει τη προσοχή, άρα να καταλάβει ότι υπάρχει. Με τον παραπάνω τρόπο δημιουργείται πρόχειρα το Αξίωμα: παράγω θόρυβο, άρα υπάρχω! Κι εκείνο έχει να κάμει με την επικράτηση του υπέρμετρου συναισθήματος έναντι της λογικής και σύνεσης. Βέβαια, επειδή ζούμε στη σύγχρονη εποχή που διέπεται από γοργούς ρυθμούς, ανάπτυξης η εντύπωση που προξενεί το υπέρμετρο συναίσθημα νομοτελειακά τείνει να κυριαρχήσει – σε μεγάλο ποσοστό – πάνω στη λογική, μπορεί εν μέρει και να τη πατρονάρει.

Όμως, ο θόρυβος είναι – λογίζεται ως αποτρεπτικό στοιχείο για την άρτια δομή μίας κοινωνίας πολιτών και κατά συνέπεια για τη νοητική και ψυχική υγεία των πολιτών της από το κλίμα αποσταθεροποίησης που επιβάλλει. Την αποπροσανατολίζει και δημιουργεί παράσιτα στην ομαλή διεξαγωγή εύρεσης αποτελεσματικών λύσεων και πρακτικών πάνω σε ζητήματα που άπτονται της άρτιας λειτουργίας ενός κράτους. Κι αυτό, διότι οι πολιτικοί δεν ομιλούν, δεν ρητορεύουν, δεν επιχειρηματολογούν όπως παλαιότερα, αλλά θορυβούν. Προσπαθούν να εντυπωσιάσουν και να «τραβήξουν τη προσοχή» του κοινού με τις παραστατικές εναλλαγές των χεριών τους όταν ομιλούν – συγγνώμη όταν θορυβούν και με τον πομπώδη «τσαγανό» τους για να πείσουν ορθότητα, όπως ακριβώς πραγματοποιείται σε μία αρχαία τραγωδία ή κωμωδία, όπου οι ηθοποιοί – υποκριτές που φωνάζουν για να πείσουν τους θεατές τους ότι κάτι σπουδαίο γίνεται επί σκηνής. Επιπλέον, η εφεύρεση εντυπωσιακής μηχανής που κατασκευάζει μεγάλες σύνθετες λέξεις, ατελείωτες προτάσεις, νέες κι ανήκουστες εκφράσεις, περίπλοκες κοινοτυπίες, όπου όλα μαζί αυτά δημιουργούν μία δύσκολη και ξύλινη γλώσσα που χρησιμοποιούν συχνά – πυκνά οι πολιτικοί, σου προξενεί την εντύπωση της ευρυμάθειας, της πνευματικής καλλιέργειας και της ευγλωττίας. Αυτό το κάνουν για να καμουφλάρουν την έλλειψη πραγματικών σκέψεων, την ένδεια των συλλογιστικών επιχειρημάτων που τους διακατέχει και την μη ορθή αντίληψη της κατάστασης που επικρατεί στο πολιτειακό σκηνικό και που όλα αυτά δεν εμπίπτουν στη σφαίρα της ορθής λογικής, όπως κάλλιστα συμπεραίνει στο έργο του ο Α. Σοπενχάουερ. Το ίδιο συμβαίνει και με τους πρωταγωνιστές της πολιτικής κυβερνητικής σκηνής.

Ένα Κράτος, μία Πολιτεία οφείλει να αποσαφηνίσει στους κατοίκους – πολίτες της ότι με τη λογική, την εμπεριστατωμένη επιστημονική θεώρηση και συλλογισμό θα καταφέρουν όλοι μαζί να διανύσουν βήματα προόδου και συλλογικής ευθύνης για την επίτευξη καλύτερο αυτού του τόπου. Η επιστημονική κι ακέραιη μεθοδολογία – διαμέσου της λογικής – σε ζητήματα που αφορούν τους τομείς διαχείρισης κρατικών πόρων (οικονομικά, δημοσιονομικά μέτρα και διατάξεις, ασφαλιστικό ζήτημα, ενεργειακό) και της ασφάλειας της χώρας (εθνική άμυνα, μεταναστευτικό, εγκληματικότητα) θα εκκολάψει ένα τείχος προστασίας των θεσμών και της ομαλής δομικής λειτουργίας του κράτους από κάθε τύπου παρανοήσεις, καταχρήσεις και βολονταρισμούς, με μόνο μέλημα την εξομάλυνση προς επίτευξη της θεσμικής και πολιτειακής ισορροπίας. Θα βοηθήσει στην καλύτερη οργάνωση της κρατικής μηχανής και τη τακτοποίηση δημοσιονομικών και κοινοτικών υποχρεώσεων. Έτσι, θα εξασφαλισθεί η καλύτερη δυνατή αντίληψη μίας κοινωνίας που να θέλει να πραγματοποιήσει το άλμα της αλλαγής προς το καλύτερο και να δημιουργήσει εστίες πυροδότησης ενός συμπαγούς συμπλόκου Κράτους – Κοινωνίας που θα υπακούει στο κάλεσμα της επιμελούς λειτουργίας των δομών και με ένδυμα τη δικαιοσύνη, τη καινοτομία και τη πρωτοπορία.
Σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων για τη διευθέτηση θεμάτων μείζονος σημασίας, όταν πρυτανεύει η λογική και η επιστημονική κατάρτιση των εμπλεκομένων, μόνο θετικά αποτελέσματα θα επιφέρει κι από τις δύο (ή περισσότερες) διαπραγματευόμενες - συναλλασσόμενες πλευρές και κατά συνέπεια τη καλυτέρευση της οικονομίας κι ασφάλειας της εκάστοτε χώρας. Η επιστήμη που παράγεται και διανέμεται από την ακαδημαϊκή γνώση κι εκπαίδευση σε ένα κράτος, ενισχύει το δυναμικό και το επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης των κατοίκων του, ενώ εμφανίζει προσθετική αξία και καταργεί τα σύνορα και τα ενδεχόμενα οδοφράγματα της άγνοιας και μεγαλορρημοσύνης. Κάτι παρόμοιο που είχε αναφέρει κι ο Γερμανός ποιητής, μυθιστοριογράφος και φιλόσοφος Johann Wolfgang Goethe: «η επιστήμη και η τέχνη ανήκουν σε όλο τον κόσμο, και μπροστά τους εξαφανίζονται όλα τα σύνορα». Οι λεονταρισμοί που προκαλούν θυμηδία και η εκμετάλλευση του κοινού συναισθήματος δεν ταιριάζουν στην πολιτική που ως γνώμονα έχει τη προστασία και ευημερία των πολιτών μιας χώρας και την άνθιση του πολιτισμού αυτής. Εκείνα ανήκουν στους λαοπλάνους και τους τσαρλατάνους της πολιτικής.

Εν κατακλείδι, συναίσθημα ή λογική; Και τα δύο φυσικά χρειάζονται στη ζωή μας, ανάλογα με τα ζητήματα που έχουμε να επιληφθούμε. Ξέρετε, η σύγχρονη εποχή απαιτεί, επιτάσσει – να το πω καλύτερα – αρκετές φορές το συνδυασμό των δύο ως προς την εύρεση κι επίλυση μίας σοβαρής και σημαντικής καταστάσεως. Το πρόβλημα είναι η δοσολογία που θα χρησιμοποιήσουμε, δηλαδή η τεχνική και η πρακτική δοσομέτρησης, ώστε να μετριάσουμε τις συνέπειες που θα επιφέρει ο ενδεχόμενος βολονταρισμός. Η ζυγαριά της Δικαιοσύνης συμπίπτει (δεν είναι η ίδια) με τη ζυγαριά του δίπολου συναίσθημα – λογική. Οι δικαστές το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό άλλωστε για αποφάσεις που είναι να πάρουν πάνω σε περιπτώσεις βαριών κακουργηματικών πράξεων κι ορισμένες από αυτές ενδέχεται να έχουν άλλοθι οι κατηγορούμενοι! Οπότε, η ορθή διαχείριση διαμέσου των κρατικών εργαλείων και θεσμών, με γνώμονα το σουλούπωμα των ατασθαλιών, την μεταρρύθμιση πάνω σε κρίσιμους πολιτικούς χώρους και η σωστή λήψη αποφάσεων, θα εκκολάψει ένα πρόσφορο δίχτυ προστασίας που θα αφουγκράζεται τις ιδέες και ανάγκες των πολιτών. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από καλλιεργημένους ανθρώπους που θα προσφέρουν τις γνώσεις, την ευγενή άμιλλα και τη συνεργασία τους, ώστε να ορθοποδήσει ξανά η οικονομία και η ασφάλεια στη χώρα. Μα, πάνω από όλα, έχει ανάγκη από ανθρώπους με ΠΑΙΔΕΙΑ!
 

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.