ΑΡΘΡΑ

Σταμάτης - Στυλιανός Βλάχος

MSc. Περιβαλλοντολόγος, διαχείριση ενέργειας & περιβάλλοντος, μέλος Οικολογικής Συνεργασίας Δήμου Παλαιού Φαλήρου ECO+  

Οι σύγχρονοι «Ρομπέν των Δασών»

0 5 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018, 16:21

«Ο φανατισμός είναι η μόνη μορφή θέλησης που μπορεί να διαπνέει τους αδύναμους και τους ντροπαλούς.»

Friedrich Wilhelm Nietzsche, 1844 – 1900 , Γερμανός φιλόσοφος & ποιητής

Σύμφωνα με τη δική μου άποψη κι αντίληψη, οι κοινωνίες του σήμερα δεν έχουν σε τίποτα απολύτως να ζηλέψουν τις κοινωνίες του Μεσαίωνα, τις κοινωνίες της περιόδου της Βιομηχανικής επανάστασης και της νεότερης ιστορίας σε ευρύτερο πλαίσιο. Λέγοντας αυτή τη φράση – με σαρκαστικό τρόπο – κάνω λόγο για την «εχθροπολεμική» κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, αυτές τις δεκαετίες, σχετικά με το κίνημα των αναρχικών, των αντιεξουσιαστών, καθώς κι άλλων μειονοτικών – παρακρατικών ομάδων, οι οποίες έχουν σχηματισθεί. Οι συγκεκριμένες ομάδες, πολλάκις θα πρωταγωνιστήσουν σε βίαιες αψιμαχίες εναντίον αστυνομικών δυνάμεων καταστολής, εναντίον φορέων του κράτους, εναντίον απλών πολιτών που υποστηρίζουν την ομαλή και καθαρή λειτουργία των θεσμών που διέπουν μία ευνομούμενη πολιτεία. Θέλουν να καταλύσουν τους θεσμούς – με το έτσι θέλω – που διέπουν ένα κράτος δημοκρατίας και να τους αντικαταστήσουν με εκείνους που θεωρούν ότι είναι η πιο κατάλληλοι, σύμφωνα με τα δικά τους μέτρα και σταθμά!

Σχεδόν όλοι μας, έχουμε γίνει μάρτυρες μίας κατάστασης ανεξέλεγκτης τα τελευταία χρόνια. Οι παρανομίες και οι καταστροφές που διαπράττουν ομάδες που εντάσσονται στον αναρχικό και αντιεξουσιαστικό χώρο, έχουν πολλαπλασιασθεί την τελευταία δεκαετία. Σου δημιουργείται η αλγεινή εντύπωση ότι δεν σου δίνεται η δυνατότητα να ανταπεξέλθεις δυναμικά και να υψώσεις φωνή και ανάστημα απέναντι στη πολιτική του φόβου, του φθόνου και του μίσους που ασκούν οι συγκεκριμένες αυτές ομάδες. Αποκτάς την αίσθηση ότι τα πάντα είναι μάταια, ανώφελα σε αυτό το κράτος που γέννησε το θεσμό του πολιτεύματος της Δημοκρατίας και γαλούχησε με το πνεύμα του όλες τις μεταγενέστερες πτυχές της ανθρώπινης ιστορίας (Αναγέννηση, Διαφωτισμός). Σου δημιουργείται το συμπέρασμα ότι η κατάχρηση του νομικού πλαισίου, η αλλοτρίωση της νομοθεσίας, ο ευτελισμός των υπαρχόντων νόμων και συνεπώς η ανομία, έχουν διατρήσει το σύστημα αξιών της χώρας και σιγά – σιγά οι ομάδες αυτές το μετατρέπουν σε δικό τους. Με λίγα λόγια, το υφαρπάζουν. Ένα διαστρεβλωμένο ιδεοληπτικό πλαίσιο, δικής τους σχεδίασης, δικού τους πολιτικού χαρακτήρα και υφής, όπως αρμόζει στη ψύχωσή τους, έτοιμο να παρασιτήσει και να αποσυνθέσει με τη σειρά του, τους νόμους που διέπουν ένα υγιές Σύνταγμα και την αποσάθρωση του ομαλού βίου των πολιτών.

Το συγκεκριμένο άρθρο δε μοιάζει με τα υπόλοιπα άρθρα που συνηθίζω να γράφω κατά καιρούς. Κάθε άλλο! Αυτό το άρθρο έχει να κάνει, με ξεκάθαρο και διαυγή τρόπο, με το θέμα της αντίληψης που έχουμε για τα πράγματα και τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στο περιβάλλον μίας κοινωνίας, ενός κράτους, στο δικό μας περιβάλλον. Η αλήθεια είναι ότι ζούμε τραγελαφικές καταστάσεις, στο χώρο που λέγεται Ελλάδα, που ισοδυναμούν με την ικανότητα κατανόησης ορισμένων συμβάντων, σε τι ποσοστό παραβατικά είναι εκείνα και κατά συνέπεια, σε τι βαθμό παράνομα. Τι θα ήθελα να πω. Μία σημαντική μερίδα συμπολιτών μας, στο άκουσμα της είδησης για εισβολές παράνομα οργανωμένων ομάδων σε κυβερνητικά και μη κτίρια, που τρομοκρατούν πολίτες, απειλούν προϊσταμένους υπηρεσιών και καταστρέφουν κάθε λογής σημαντικά αντικείμενα και αρχεία, μένει άπραγη.

Διακρίνεται – με αυτό τον τρόπο – μία παθητικότητα, μία υποτυπώδη αναλγησία και μία ευρεία ανοχή από μέρους τους, οι οποίες έρχονται να προστεθούν στη γενικότερη απραξία και στάση αντιμετώπισης τέτοιων ποταπών και κατακριτέων περιστατικών. Αποτέλεσμα αυτών: η ενσωμάτωσή τους στην καθημερινή ζωή των πολιτών, ως κάτι το συνηθισμένο, ως κάτι το κανονικό και μη κατακριτέο! Δηλαδή, εδώ έχουμε να κάνουμε με το φαινόμενο του μιθριδατισμού. Την βαθμιαία εξοικείωση κι αποδοχή πραγμάτων και καταστάσεων – με πολύ αργό ρυθμό – τα οποία λογίζονται ως επικίνδυνα και τοξικά για τη σωματική ακεραιότητα και ψυχισμό του ανθρώπου, όπου σε βάθος χρόνου γίνονται ανεπαίσθητες. Με απλά λόγια, ο άνθρωπος αποκτά ανοσία σε άσκημες καταστάσεις, μένει παθητικός, επειδή το έχει συνηθίσει να επιτελείται κατά κόρον αυτό στην καθημερινότητά του και δεν του παρέχεται η δυνατότητα να ενεργήσει ο ίδιος, ώστε να το αποτρέψει.

Το έναυσμα για να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο, μου το έδωσε το θλιβερό συμβάν, όπου εκείνο εκτυλίχθηκε στο Δημαρχείο του νησιού της Τήνου, όπου μέλη της τρομοκρατικής ομάδας «Ρουβίκωνας» πραγματοποίησαν εισβολή στο κτίριο και διαμαρτυρία για τον θάνατο δύο δημοτικών υπαλλήλων, στο τροχαίο δυστύχημα με απορριμματοφόρο τον μήνα Απρίλιο. Ακολούθησαν οκτώ συλλήψεις που έγιναν κατά τη διάρκεια διαφυγής των μελών – δραστών από το νησί. Αφού αφέθηκαν ελεύθεροι έπειτα από απόφαση του δικαστηρίου της Σύρου, εκτόξευσαν ευθείες απειλές κατά του Δημάρχου της Τήνου, με ένα μέλος του Ρουβίκωνα να γράφει: «ο εφιάλτης τώρα ξεκινά για τη δημοτική αρχή Τήνου». Συνεχίζοντας τις απειλές προς όλες τις κατευθύνσεις και κατά όλων, όσων ενδεχομένως υποβάλλουν μηνύσεις στο μέλλον, λέγοντας χαρακτηριστικά: «αυτό θα είναι ένα μήνυμα για όσους κάνουν μηνύσεις στην ομάδα. Τα υπόλοιπα επί του πεδίου…». Ο Δήμαρχος με τη σειρά του, έσπευσε να υπερασπίσει τη Χώρα της Τήνου και τους δημότες του, λέγοντας: «οφείλω, λοιπόν, να προβώ σε κάθε νόμιμη και οφειλόμενη ενέργεια για την προάσπιση των δικαιωμάτων των Τήνιων πολιτών, για τη διαφύλαξη του Τηνιακού πολιτισμού και της Τηνιακής κουλτούρας». Όπου διέπραξε το αυτονόητο! Την υπεράσπιση των δημοτών του, την προάσπιση του κώδικα ηθών – αξιών που χαρακτηρίζει ένα υγιές κράτος – πολιτεία και την ακέραια διεξαγωγή της κοινωνικής ομαλότητας του νησιού.

Μέσα από αυτό το δυσάρεστο συμβάν, γεννάται με ξεκάθαρο τρόπο, ο εγωκεντρισμός και η υπέρμετρη υπεράσπιση συμφερόντων μίας ιδεοληψίας, ικανής να αποδομήσει καθετί άρτιο και παραγωγικό για τη σταθερή πορεία και την ομαλή εξέλιξη της πατρίδας μας προς το καλύτερο. Η σταδιακές, αλλά μεθοδευμένες εκτοξεύσεις ύβρεων κι απειλών κατά θεσμικών παραγόντων ενός κράτους, αποδεικνύει τη χαλαρότητα και το διάτρητο – σε αρκετά σημεία – προστατευτικό κέλυφος του νομοθετικού πλαισίου και της έννομης τάξης. Η ματαιοδοξία κι ο βούρκος των ιδεών που εκπροσωπούν, στέκονται ικανά να ενισχύσουν το συναίσθημα του φόβου, ενώ ο φανατισμός των ιδεών και των πράξεών τους θα διαδραματίζει προεδρεύοντα ρόλο στις επιχειρήσεις μίσους και αλυτρωτισμού, ως αποτέλεσμα της συνεχούς ανοχής που επεδείκνυε το ελληνικό κράτος διαχρονικά. Ο φόβος όμως λογίζεται ως ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα, επειδή γίνεται η αιτία στο να φασιστοποιείται, σε σταδιακή βάση και με μεθοδικότητα, μία κοινωνία πολιτών που τους διακρίνουν οι θεμελιώδεις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της αξιοκρατίας. Γιατί, η κοινωνία μπορεί να οδηγηθεί σε αντεκδίκηση. Ακριβώς επειδή η παρούσα κυβέρνηση δείχνει τη θαλπωρή και την εύνοιά της σε αυτού του τύπου τις μειονοτικές ομάδες που ισχυροποιούν την αναρχία, το αντικαθεστωτικό μένος, τον ολοκληρωτισμό και το μίσος ως προς τη χώρα μας και τους θεσμούς της, πάντα σε βάρος εκατοντάδων χιλιάδων νέων, που σε καθημερινή βάση μοχθούν για τον επιούσιο.

Το φάντασμα του φόβου και αυτά που εκείνος γεννά, είναι από μόνο του εξαιρετικά επίφοβο, αλλά γίνεται ακόμη πιο επίφοβο όταν συνασπίζεται με το φάντασμα του μίσους και του φθόνου. Αυτή η τριανδρία φαντασμάτων στέκεται ικανή στο να κατευθύνει ολόκληρη τη σημερινή κυβερνητική πολιτική – την εκτελεστική εξουσία της χώρας – ενάντια σε θεσμούς, ενάντια στους έχοντες και κατέχοντες, ενάντια στη μεσαία τάξη που αποτελεί τη δύναμη, τη ραχοκοκαλιά της χώρας, ενάντια στα κόμματα της αντιπολίτευσης, ενάντια σε όλους όσους εκείνοι θεωρούν ότι συνιστούν κίνδυνο ή εν δυνάμει κίνδυνο για την επανεκλογή και την παραμονή τους στο τιμόνι της εξουσίας. Κατέδειξε επίσης, με ποιο τρόπο και με πόση ευκολία γιγαντώνονται οι αυξανόμενες πρόοδοι της αναρχίας που έχουν ως κύρια αιτία τους την επιλεκτική ανοχή της κυβέρνησης αυτά τα τελευταία, από τη στιγμή που νοιώθουν πως προκαλούν φόβο και κανείς δεν φροντίζει να τα θέσει υπό πλήρη έλεγχο. Οι παρωπίδες του κυβερνώντος κόμματος στην εξέλιξη αυτών των τρισάθλιων γεγονότων δημιουργούν αδικία κι αγανάκτηση στους νομοταγείς πολίτες που ενδεχομένως να οδηγήσουν και σε εξάψεις βιαιότητας απέναντι σε μειονοτικές ομάδες του αναρχικού χώρου.

«Η αδικία φέρνει αδικία. Η βία γεννάει βία!», όπως εύστοχα είχε πει τον 19ο αιώνα ο Γάλλος κληρικός Jean-Baptiste Henri-Dominique Lacordaire (1802 – 1861). Ιδιαίτερα όταν εκείνη φλερτάρει με την ανοχή και την παθητικότητα από πλευράς πολιτών στις επικείμενες καταστάσεις! Έτσι λοιπόν, με τον ορισμό της ανοχής, μπαίνουμε στο δίλημμα της διφορούμενης έννοια της. Η στενή έννοια που δίνουμε στο ρήμα ανέχομαι έρχεται πολύ κοντά με το ρήμα υπομένω, που σημαίνει ότι: δέχομαι με υπομονή τα λάθη των άλλων και δεν αντιδρώ αλλά ούτε απαντώ στην προσβολή. Με την ευρύτερη έννοια το ρήμα ανέχομαι σημαίνει παραδέχομαι, σέβομαι, με αυτό τον τρόπο, τις ιδιαιτερότητες και αντιμετωπίζω τις διαφορετικές απόψεις των άλλων σαν κάτι θετικό που μπορεί να μου ευρύνει τους ορίζοντες. Ωστόσο, με τον όρο ανεκτικότητα δηλώνεται και η δεκτικότητα σε άλλες απόψεις, που επιτρέπει στον άνθρωπο να εκτιμά και να κατανοεί τη διαφορετικότητα ατόμων, ομάδων, λαών, ιδεών, με στόχο τη δημιουργική προσέγγιση και την πρόοδο, ατομική και συλλογική. Σύμφωνα με τον ορισμό αυτόν βγάζουμε ένα πρόχειρο συμπέρασμα, πόσο λεπτή είναι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο υπομένω και στο ανέχομαι. ​Σε αρκετές περιπτώσεις όμως, η δική μας υπομονή ή ανεκτικότητα, γίνεται προϊόν εκμετάλλευσης των καταστάσεων και αυτό φυσικά μπορεί να μας οδηγήσει σε αρκετά προβλήματα και συγκυρίες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση την επιβολή ακραίων ελαττωματικών ιδεών και μεθοδεύσεων στο λειτουργικό βίο του καθημερινού ανθρώπου.

Τι σημαίνει όμως το να είσαι αγωνιστής; Και ιδιαίτερα σε μία κατάσταση που καλείσαι να αντιμετωπίσεις και που επιδέχεται να δώσεις καμία φορά άμεση λύση; Πρέπει να υπάρχει η έννοια του αγωνιστή σε μία σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία ελεύθερων πολιτών, σε μία κοινωνία που τη διέπουν η αρτιότητα και η ακεραιότητα των θεσμών, σε μία κοινωνία όπου ο καθένας οφείλει κι έχει την ανάγκη να συμβάλλει στην καλυτέρευσή της; Η απάντηση είναι σχετικά δύσκολο στο να δοθεί με βέβαιο τρόπο και ύφος! Απαιτεί προσεκτική ανάλυση κι ερμηνεία του σύγχρονου τρόπου ζωής, της σύγχρονης πραγματικότητας που βιώνει ο Έλληνας πολίτης, της πολιτικής και πολιτειακής υφής που ενορχηστρώνουν την ακεραιότητα των θεσμών που μόνο μέσα από τον σεβασμό και την εκμάθηση αυτών μπορεί να καταστεί ένας σχεδιασμός ακέραιος και προσιτός στον απλό κόσμο. Χρειάζεται η μελέτη και κατανόηση της Κοινωνικής Πολιτικής, ως διεξοδικού εργαλείου καταπολέμησης της βίας, της ανασφάλειας και μορφών ένδειας που χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες. Ο σεβασμός, η μετριοπάθεια, η αμοιβαία κατανόηση και η ανεκτικότητα – ως επί τω πλείστον – είναι γνωρίσματα του κοινωνικού όντος, των καλλιεργημένων ανθρώπων, του πολίτη εκείνου που είναι απόλυτα εναρμονισμένος με το κοινωνικό γίγνεσθαι κι όχι των αντιφρονούντων ιδεοληπτικών.

Ο αγωνιστής, κατά την ταπεινή μου γνώμη, συμβολίζει τον άνθρωπο εκείνο που μένει πιστός και αφοσιωμένος σε ελεύθερες, θεμιτές αξίες και ιδανικά που συγκροτούν το ελεύθερο και δημοκρατικό πνεύμα του αλτρουισμού. Ο αγωνιστής διέπεται από την ιδέα του «ουμανισμού» και της φροντίδας του συνανθρώπου του που τον έχει ανάγκη. Ο αγωνιστής εμπνέει με τη ζωντάνια, την ορμή, την ανιδιοτέλεια και τη παραστατικότητά του τους υπολοίπους, ώστε να τους αφυπνίσει και να συναγωνισθεί μαζί με εκείνους κι όχι να επιδίδεται σε αγωνιστικά τερτίπια και δήθεν κοινότυπους ηρωισμούς, βγαλμένα από μία άλλη εποχή του χρονοντούλαπου της ιστορίας. Τα σύγχρονα εκείνα «τάγματα εφόδου», τα οποία ενσαρκώνουν, με τραγελαφικό, αλλά και με αντιφατικό τρόπο, τον θρυλικό Άγγλο λαϊκό ήρωα Ρομπέν των Δασών, βγαίνουν μέσα από την πτυχή της εξαγριωμένης μειονοτικής ομάδας – ενός εξαγριωμένου, μικρής έκτασης πλήθους, όπου νομίζουν πως θα επέλθει η δικαιοσύνη με το να επιδίδονται σε πλασματικούς ηρωισμούς, σε κακόβουλους ακτιβισμούς και να το παίζουν προστάτες του απλού, καθημερινού κοσμάκη που ταλανίζεται από τις επιβουλές ενός κράτους «πατερούλη». Ένα τέτοιου είδους εξαγριωμένο, ιδεοληπτικό πλήθος με μισαλλόδοξες προθέσεις, που διέπεται από ολοκληρωτικής υφής στοιχεία και πράξεις δεν συλλογίζεται, ούτε διαβουλεύεται.

Αυτός ο – αναρχικού χαρακτήρα – όχλος κατά τον Γάλλο ιατρό και συγγραφέα Charles-Marie Gustave Le Bon: «δέχεται ή απορρίπτει τις ιδέες χονδρικά, χωρίς να ανέχεται ούτε συζήτηση, ούτε αντιλογία». Ούτως ή άλλως, η προσέγγιση της συμπεριφοράς ενός όχλου με πολιτικούς όρους είναι άτοπη, διότι διαθέτουν το ερεβικό στοιχείο του φανατισμού μέσα τους που μετέπειτα το εξωτερικεύουν στην κοινωνία με ολέθριες συνέπειες για εκείνη. Για αυτούς, η έλλογη προσπάθεια μετριασμού της βίας και των ρητορικών μίσους ενάντια στους θεσμούς του κράτους και της κοινωνίας πολιτών, κρίνεται ανούσια κι ακυρώνει τον πυλώνα πάνω στον οποίο στηρίζουν τις νοσηρές ιδεολογίες τους. Ο Γερμανός συγγραφέας και ποιητής Friedrich Schiller είπε χαρακτηριστικά: «η αντίρρηση πάντα φλογίζει τον φανατικό, ποτέ δεν τον μεταπείθει», διότι η αντίδραση αποτελεί τη πηγή ενίσχυσης του ανούσιου και μισαλλόδοξου αγώνα τους.

Οι λεγόμενοι «γνωστοί – άγνωστοι», όπως συχνά αποκαλούνται, προτιμούν να κρύβουν τα χαρακτηριστικά τους, επειδή η ανωνυμία θα τους εξασφαλίσει το εισιτήριο για την απελευθέρωση βίαιων ενστίκτων και πρακτικών, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει κι ο Γάλλος ανθρωπολόγος Gustave Le Bon: «η ανωνυμία μέσα στον όχλο και η διάχυση της ατομικής ευθύνης ελευθερώνουν τα ένστικτά του και μεταμορφώνουν το άτομο σε ένα εύπιστο, παρορμητικό πλάσμα, ικανό για κάθε ακρότητα». Με λίγα λόγια, η «δικαιολογημένη» - κατ’αυτούς – οργή κι αγανάκτηση ενάντια στο Κράτος και στην ομαλή λειτουργία των δημοκρατικών μηχανισμών αναδύει κάτι το πλασματικό και συνεπώς το μη λειτουργικό. Φανερώνει την εξαπάτηση αυτών των ιδεοληπτικών ομάδων σε βάρος του ίδιου του ελληνικού λαού – που σε αντιπαράθεση με το θρυλικό παραμύθι (Ρομπέν των Δασών) – οι επιδρομές που επιτελούν ενάντια στην έννομη τάξη και κρατικούς λειτουργούς σχηματίζουν για εκείνους το πέπλο του δικού τους διαστρεβλωμένου «ιερού αγώνα» και της δικής τους προσπάθειας για χειραγώγηση που καμία σχέση έχουν με τον αγώνα που δίνει ο πολίτης στην καθημερινότητά του, γιατί: «μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό», όπως είχε πει ο Αμερικανός Πρόεδρος Abraham Lincoln.

Η σύγχρονη σκέψη και στάση ζωής οφείλουν να τιθασεύσουν τις ανάγκες τους και να δώσουν υγιείς προτεραιότητες στα θέλω και τα πιστεύω τους. Είναι δικαίωμα του κάθε πολίτη μίας δημοκρατικής χώρας να απολαμβάνει τα δικαιώματα που του παρέχει μία ευνομούμενη πολιτεία, αλλά και να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί τη σπουδαιότητα των υποχρεώσεών του. Δεν είναι εύκολο. Αλλά ούτε και ακατόρθωτο! Θέλει τον κατάλληλο τρόπο, μέσω της μεθόδου, υπομονή και επιμονή. Η πορεία του ανθρώπου προς τη καλυτέρευση των συνθηκών ζωής του, αλλά κατά κύριο λόγο του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς του, μόνο μονόδρομο οφείλει να αποτελεί. Η ελεύθερη βούληση, την οποία κατέχει μόνο ο άνθρωπος – ως «θεόσταλτο» προσόν – όταν αξιοποιηθεί με σύνεση και λογική, με παροχή γνώσης και ευγενούς άμιλλας, θα επιφέρει και τα ανάλογα θετικά αποτελέσματα στο κράτος και την κοινωνία. Θα αποκτήσει προσθετική αξία το επίπεδο ζωής του και μετέπειτα θα καλυτερεύσει και τις συνθήκες μέσα στις οποίες διανύει την πορεία του.

Η ευδαιμονία, μέσω της αριστοτελικής μεσότητας, θα σταθεί εκείνη η ατραπός που θα του επιτρέψει να ολοκληρώσει τον εαυτό του και να οδηγηθεί στην αυτοπραγμάτωση και στην εκπλήρωση όλων όσων πάλεψε για να σταθεί επάξια στα πόδια του. Σε ένα καλύτερο και πιο επιμελή εαυτό. Όμως, εκείνη η επίτευξη θεωρείται ως κάτι το απλησίαστο, κάτι το ιδανικό, διαμηνύει την απολυτότητα και την αριστεία, οι οποίες θεωρούνται δύσκολες έως ακατόρθωτες. Αλλά μία σταγόνα της είναι αρκετή για να μεταμορφώσει τη πνευματική ένδεια και τελμάτωση του ανθρωπίνου νου, σε μία κατάσταση πάγιας και στέρεας ελπίδας για την αναμόρφωση της πορείας της ελληνικής κοινωνίας. Οι ψευτοηρωισμοί και οι ανυπόστατες βορβορώδεις ιδεοληψίες των σύγχρονων «Ρομπέν των Δασών» δε ταιριάζουν με το σκοπό της αριστείας και των υγιών ιδεολογιών του ανθρωπίνου νου στο να περατώσει το μέλημά του για την ευτυχία. Είναι δύσκολο να γίνει, αλλά αξίζει να το προσπαθήσουμε! Αξίζει να το πετύχουμε!
5
 

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.