ΑΡΘΡΑ

Η Καταστροφή ή απώλεια κάποιου πράγματος και η ταραχή του νου και της καρδιάς

Βασίλης Χανόπουλος 0 16 ΜΑΙΟΥ 2018, 21:56

Η καταστροφή ενός αντικειμένου (πράγματος) που μας ανήκει, το χάσιμό του ή και ακόμα χειρότερα το κλέψιμό του, κανονικά δεν θα πρέπει να μας προξενεί κανένα αρνητικό συναίσθημα: λύπη, θυμό, αγανάκτηση, φόβο, εκδίκηση, ενοχή, απελπισία.

Όταν όμως το αντικείμενο, μας συνδέει με κάποια ανάμνηση, με ένα πρόσωπο που αγαπήσαμε ή αγαπάμε, με κάποιο οικονομικό όφελος, με κάποιου είδους ασφάλεια, δύναμης ή και άνεσης που μας παρέχει, τότε ανάλογα με την ποσότητα όλων αυτών, ο νους μαγνητίζεται μαζί του και η καρδιά μας με τον καιρό και την συνήθεια προσκολλάται σ’ αυτό, «παθιάζεται» και το ερωτεύεται.

Ερωτεύεται εύκολα η καρδιά τα πράγματα. Μια λάμψη, το υπέροχο (design) σχήμα, το άρωμα, η υφή τους, πυροδοτούν στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής απληστία, αλαζονεία και ανικανοποίητη (συνήθως επίκτητη) ανάγκη, κι όταν τα αποκτήσουμε και μας καταστραφούν ή χαθούν, στεναχωριόμαστε!

Στεναχωριόμαστε γιατί αποστρεφόμαστε επιμελώς τις έμμετρες αρνητικές σκέψεις που πρέπει να έχουμε κατά νου, για τυχόν μελλοντική καταστροφή ή απώλειά τους, κι έτσι μας βρίσκει το κακό απροετοίμαστους, κι ο νους μας κι η καρδιά διαταράσσονται!

Για να μην διαταραχθεί ο νους και η καρδιά και μας κατακλύσουν τα αρνητικά συναισθήματα, όταν αγαπήσουμε συνετά το αντικείμενο, ο νους μας, θα πρέπει να κρατάει τον ηγεμονικό του χαρακτήρα και να κατευθύνει και να θωρακίζει τις αισθήσεις.

Θωράκιση των αισθήσεων σημαίνει, ο νους να κατακλύζεται (λελογισμένα) με απαθείς σκέψεις, και προς το τυχόν μελλοντικό κακό που μπορεί να συμβεί, χωρίς όμως να μας αγγίζει η απελπισία.

Η απελπισία έχει την ιδιότητα να μας αποστερεί από τα αγαθά που αποκτήσαμε, ενώ η αδιαφορία δεν μας αφήνει να απαλλαγούμε από τα κακά που μας περιμένουν. Ι. Χρυσόστομος

Σπάνια, ένα πράγμα που αποκτήσαμε, διατηρεί την γοητεία που είχε, όταν το επιδιώκαμε. Αν μας καταστραφεί ή χαθεί, πρέπει να το αποδεχθούμε θαρραλέα: «Σαν έτοιμος από καιρό» Καβάφης. Ητοιμάσθην και ούκ έταράχθην! ψαλ. Δαβίδ 118

Η ταραχή, όπως κι η συσκότιση και σύγχυση του νου, είναι σημάδι της λύπης και της προσκόλλησης της καρδιάς μας στα πράγματα και καρπός της οργής και του θυμού.

Την γλυκιά ταραχή (το φτερούγισμα) της καρδιάς και του νου, που νιώθουμε όταν είμαστε ερωτευμένοι και σε κάθε απότομη χαρά, η λύπη την μετατρέπει σε «ψυχοσωματική σεισμική δόνηση» πίκρα και θηλειά (βρόγχο) των νευρώνων και των ιστών του σώματος, που σφίγγει τα ζωτικά όργανα (καρδιά πνεύμονες χολή, συκώτι).

Τα ζωτικά όργανα όταν (σφίγγονται), δεν επιτρέπουν στις αισθήσεις να γαληνέψουν κι αυτές με την σειρά τους, ταράσσουν και μπλοκάρουν το λογιστικό μέρος του νου.

Το λογιστικό μέρος του νου, εύκολα υποτάσσεται στο θυμικό, (θυμικό, λογιστικό, επιθυμητικό). Χρειάζεται άσκηση στην κυριαρχία των συναισθημάτων, πριν ακόμη αποκτήσουμε κάτι, που θεωρούμε πολύ σημαντικό (σπίτι, αυτοκίνητο, κινητό, κλπ).

Όταν το θυμικό μας δεν μπορεί να αντέξει μια καταστροφή, ή απώλεια κάποιου πράγματος, είναι καλύτερο να μην το αποκτήσουμε, γιατί θα νιώθουμε όμοια με τους θρασείς που καταπιάνονται σε εργασία που απαιτεί τακτ !

Με την λογική, πρέπει να μετριάζουμε συνεχώς την αγάπη μας προς τα αντικείμενα, για να μην γίνουμε δούλοι τους και για να μπορούμε να αποδεχθούμε προετοιμασμένοι την ζημιά ή απώλεια, με τους όρους που αποδεχόμαστε τον καιρό.

Να αγαπάμε μόνο αυτά που δεν μπορούν να μας καταστραφούν ή να μας κλέψουν, κι ενώ τα χρειαζόμαστε όλα, ταυτόχρονα να τα θεωρούμε περιττά! Τίποτα δεν είναι δικό μας, (δεν μας ανήκει) εκτός του σώματός μας και των σκέψεων μας.

Η ομφαλοσκόπηση και η παραδοχή της παθιασμένης μας αγάπης στα πράγματα, ως ψυχικό ελάττωμα (πάθος), είναι η μισή μάχη, στον πόλεμο του νου και των σκέψεων, μέχρι να νικηθεί και να επανέλθει η γαλήνη – ειρήνη – της διαταραγμένης διάνοιας.

Μια ήρεμη διάνοια, θα βρίσκει πάντα ένα είδος παρηγοριάς, σε μια καταστροφή ή απώλεια, όσο πικρή κι αν είναι.

Με κάθε ζημιά που μας προκλήθηκε, ή προκαλέσαμε, μαθαίνουμε που είμαστε μικροί στις σκέψεις και στις πράξεις μας, κάτω από οποιαδήποτε ανάγκη. Αν η ζημιά, μας βιωθεί ως συμφορά, γίνεται καθρέφτης, όπου βλέπουμε και γνωρίζουμε πραγματικά τον εαυτό μας!

Αν για το πράγμα που καταστράφηκε ή χάσαμε, νιώθουμε μέσα μας, λύπη κι ένα κενό, και το κελάϊδισμα των πουλιών, το κελάρισμα των νερών, το χαμόγελο ενός παιδιού κι ο έρωτας, δεν μπορούν να μας αποσπάσουν τις σκέψεις, τότε μάλλον του δώσαμε παραπανήσια αξία, ή πράγματι ήταν απαραίτητο και δεν το προστατέψαμε!

Ανακαλύπτει κανείς στον εαυτό του, ένα είδος ψυχικής τσιγγουνιάς, ή ακόμα και βλακείας όταν καταλάβει απότομα, ότι στεναχωριέται για κάτι, που μπορεί εύκολα να αντικαταστήσει, κι όταν παρατηρήσει ότι η φύση, κι όσοι τον αγαπούν, του χαρίζουν (δωρεάν) πολύ περισσότερα!

Είναι πολύ παράξενο, που «ως Πυγμαλίων», κολλάει ο νους κι έννοια, κάποιων στα πράγματα και με ασέβεια και περιφρόνηση, δεν βρίσκουν ελκυστικότητα κι ενδιαφέρων στους ανθρώπους, κι αναρωτιέται κανείς, αν αυτό είναι η κατάρα «το άγος» και το απαύγασμα της υπερβολικής επιθυμίας, που με συναισθηματική επιμόλυνση (Φρόιντ), εξελίσσεται σε «συγκινησιακή πανούκλα» (Βίλχελμ Ραϊχ), ή απλά απογοητεύτηκαν, κι αποξηράθηκαν συναισθηματικά!

Σχόλια Αναγνωστών

0 Προσθήκη σχολίου

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ!
Απάντηση σε x
* Υποχρεωτικά πεδία* Το vimaonline σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά και άσχετα με το περιοχόμενο του άρθρου σχόλια. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της.

Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.